Yaşlılık, dünyada pek çok ülkede demografik, ekonomik ve toplumsal bir sorun haline gelmeye başlamıştır. Sanayileşen ülkeler, yaşlı nüfusun yol açtığı sorunlara yönelik yeni çözüm önerileri geliştirmek amacıyla büyük bir çaba içerisine girmiştir. Türkiye’de yaşlı nüfus giderek büyümesine rağmen, nüfusun bu kesimi henüz ciddi bir toplumsal ve ekonomik, sosyal güvenlik sorunu olarak algılanmıyor. Ancak genç kuşaklarda evlilik ve çocuk edinmeye yönelik büyük bir değişim olduğu da açıktır.
Hızla yaşlanan bir topluma dönüşen Türkiye’de, yaşlı bireylerin bakım hizmetlerinin aile üyeleri tarafından sürdürülmesi ileride mümkün olmayacaktır. Bu nedenle, yaşlı bireylere dönük bakım hizmetlerinin evrensel hak temelli, eşitlikçi bir yaklaşımla, devletin denetim ve kontrolünde kurumsal bir yapı içinde sunulması oldukça önemlidir.
Kültürlere, inançlara, üretim ilişkilerine ve toplumsal yapılanmaya göre yaşlı bireylere bakış değişmektedir, dolayısıyla yaşlıların sorunları da ülkelere ve bölgelere göre farklılaşmaktadır. Her toplumda, yaşlıların, az ya da çok, fiziksel/bedensel, ruhsal, sosyal, ekonomik sorunları vardır. Bu çalışmada; yaşlılık ve toplum ilişkisi konusu, nüfusu hızla yaşlanan Türkiye ile hiper yaşlı topluma dönüşen Japonya karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır.
