Nikolaevna’nın dosyasından kafasını kaldırdığında gözleri saate takıldı. 04.11’di. Otele gidip sıcak duşun ardından birkaç saat kestirecekti. Uyandıktan sonra editöründen gelen onlarca mesajı okuyup –muhtemelen yarışçıyı seçecek, belki de editör önerisine kulak verip geçiştiriverecekti öylece– belirlediği adayın ismini yazacaktı. Öğleden sonra avukatla randevusu vardı. Yerinden kalkıp çantasını hazırlarken şiddetlenen yağmurun sesini fark edebildi. Asansöre binerken yönetimin acil durumlar için verdiği telefon çaldı. Gözlerini kıstı. Bu saatte gelen bir çağrının hayra alamet olmadığını bilecek kadar bu işlerin içindeydi. Arayan patronuydu. Alttan, editöründen mesaj gelmiş, bazı takip ettiği arkadaşlarının canlı yayın bildirimleri ekranına düşmüştü. Hepsi bir andaydı. Patronu acilen programa çıkmasını istiyordu. Kötü bir şaka mıydı yoksa tütsü düşündüğünden daha çok mu başını döndürmüştü? Veronica haber sunmayalı uzun zaman olmuştu. Patronu yayına uzak bağlantıyla katılacakların isimlerini bile bir çırpıda listeledi. Programı için adı listede olan aktivist de konuklardan biriydi. Dünyanın çalkalanmasına çok kısa bir süre vardı. Veronica’nın hazırlanıp yayına çıkması, olup bitenden haberdar olması içinse daha azı… Ne olduğunu soramadan patronu telefonu kapattı. Asistanlar etrafını sardı. Hafif bir makyaj, toparlanan saçlar, kamera karşısına geçmeden önce içine uyarıcı atmak zorunda olduğu bayatlamış bir kahvenin ardından okuyacağı metne uzaktan bir göz atma şansı oldu. O zaman ne olduğunu öğrenebildi. Antartika’da büyük bir deprem olmuştu. Yüzlerce kilometrelik bir çöküntü vardı. Birliğin işi kıvırmak için pompaladığı ilk haberdi bu. Yalanla başlamış, yalanlarla devam edecekti.
