Sana anlatmak istiyorum her şeyi. Yolda yürürken ayağımın takıldığı taşı, grafitilerine son dokunuşlarını yapan çocukların kaçışını, silik esintileri tenime değdiren ilk yaz akşamını. Attar dükkanlarından savrulan kokuları, yüzüme vuran sabah güneşini, ayakkabımdaki oynar dönerli çıngırağı, çıngıraktan çıkan cılız sesleri. Metro çıkışında bekleyen dilenciyi, şerbet tadındaki kavunlarını satılığa çıkaran pazarcıyı, dükkân camlarını köpükleyen satıcıyı. Sana anlatmak istiyorum her şeyi. Sabah kahvaltıda ne yediğimi, akşam yemeğine ne pişireceğimi, işe giderken giydiklerimi, arkadaşlarımla yaptığım sohbetleri, okuduğum kitabı, kitapçılarda yaptığım gezginliği. Peşinden koşturduğum otobüsü, markette denk geldiğim kasiyeri, bahçe kapısında beni bekleyen yavru kediyi.
Sana anlatmak istiyorum her şeyi. Ağladıklarımı, ağlayama-dıklarımı, sana zamanında anlatamadıklarımı, kızarsın diye sustuklarımı, çok kafana takıyorsun dersin diye duymazdan geldiklerimi, bu kadar görme her şeyi dersin diye görmezden geldiklerimi. Sana anlatmak istiyorum her şeyi. Vazgeçtiklerimi, yenilgilerimi, kaybettiklerimi. Sana anlatmak istiyorum her şeyi. Mutluluğumu, bulduğum huzurlu anları, ümitlerimi, hayallerimi. Heyecanlarımı, tutkularımı, gözlerimin içini güldüren kutlu kahkahalarımı. Birçoklarının doğrusundan daha iyi olan yanlışlarımı. Sana anlatmak istiyorum her şeyi. Kendime olandan daha çok, her şeyi sana anlatmak istiyorum.
KÜBRA KARACA
