Selanik’te doğdu, Moskova’da bir haziran sabahı, kapısının eşiğinde, elinin yanında posta kutusunun anahtarıyla öldü. Arada on iki yıldan fazla hapis yattı, iki kez kaçtı, vatandaşlığından çıkarıldı ve hiç durmadan sevdi.
Nüzhet’i Moskova karında, Piraye’yi Boğaz’dan buzlar akarken buldu; Münevver’i bir hapishane görüş odasında, Galina’yı çatlak bir yüreğin başucunda, Vera’yı ise artık vakti kalmadığını bildiği bir aralık akşamı çalan bir telefonda.
Piraye’nin mektuplarını saklasın diye Bursa Cezaevinde kendi eliyle cevizden bir bavul yaptı. Oğlu açlık grevindeyken annesi, gözleri iyi görmeyen yaşlı bir ressam, elinde bastonuyla Galata Köprüsü’nde imza topladı. Yıllar sonra bir İtalyan kadın, polisi atlatıp Münevver’i ve çocuklarını Ayvalık’tan denize indirdi.
Kıskançtı, aceleciydi, yalnız kalmaktan ölesiye korkardı. Sevdiği her kadına bütün yüreğiyle gitti, sonra o yüreği yarım bırakıp rüzgâra karşı yürümeye devam etti.
Yüreği Rüzgâra Karşı Nâzım, Türkçenin en büyük şairini anıtından indirip kıskançlığı, korkusu, çocuk sevinci ve suçluluğuyla bir insan olarak anlatıyor. Bir şairin değil, bir yüreğin romanı.
