Zombiler ortaya çıktığında dünya bir gecede değişti; dünya bir daha geri dönmemek üzere ölü bedenlerin tekrar nefes alıp insanlara saldırmasını izledi; sokaklar yürüyen ölülerle doldu, şehirler mezarlığa dönüştü, insanlar ise hayatta kalabilmek için birbirinin en büyük düşmanı hâline geldi; bu yeni çağda yaşamak mucize değil, bedeli kanla ödenen bir ihtimaldi.
Baran, sıradan bir gençken her şeyini aynı anda kaybetti; ailesini, düzenini, güvenini; çöken şehirlerle birlikte çocukluğu da gömüldü; kaçmak istedi, saklanmak istedi, ama kader ona kaçacak yer bırakmadı; çünkü bazı insanlar lider olarak doğmaz, lider olmaya mecbur bırakılır.
Berkant, kalbini sessizliğe gömüp aklını silah hâline getirdi; bu dünyada merhametin değil zekânın yaşattığını bilen bir stratejist gibi yürüdü; zombiler karşısında nasıl ayakta kalınacağını, insanlara karşı nasıl sert olunacağını adım adım öğrendi. Kardeşi için canını ortaya koydu ve kurşunun önüne atlamayı ihmal etmedi.
Ve dağların, sisli ormanların ve kana bulanmış patikaların derinliklerinde, yürüyen ölülerden bile daha sessiz bir tehdit bekliyordu düşmanlar için; Azem! Baran ve Berkant’ın amcası; ormanın efendisi, iz süren, avlanan, tek başına bir cephe olan adam; zombi sürüleri bile ona bir zarar veremiyor, insanlar ondan korkar; çünkü o bu çağda yalnızca hayatta kalan değil, hayatta kalmayı öğreten bir efsanedir.
Zombiler yalnızca etle beslenmez; düzeni, vicdanı ve geçmişi de yer süpürür; sürüler sokaklardan akarken, çiftlikte korku hüküm sürerken, bilim virüsün kaynağını ararken, insan insanın en büyük tehdidine dönüşür.
Bu kitapta kahraman yok; bu kitapta yalnızca hayatta kalanlar var.
Bu dünyada zafer yok; sadece bir sonraki güne uyanma ihtimali var.
Ve şimdi Berkant, Baran ve Azem, yürüyen ölülerle kaplanmış bu topraklarda yalnızca yaşamak için değil, insan kalabilmek için savaşmak zorunda bırakılır.
