Bir mevsim değişirken yalnız ağaçlar soyunmaz; hafıza da örttüklerini yavaşça bırakır. Eski bir evin duvarında, yarım kalmış bir çayın soğuğunda, yağmurun sürüklediği yaprakta insan ansızın kendine rastlar. Çünkü bazı hikâyeler yaşandıkları anda değil, yıllar sonra içimizde yeniden ses bulduklarında başlar. Hikâyeci, ilk sayısında sonbaharın içinden geçerek insanın görünmeyen yaralarına, suskunluklarına, kayıplarına ve yeniden başlama cesaretine bakıyor. Öyküler; geçmişin bugünde bıraktığı izleri takip ederken incelemeler, söyleşiler ve çalışma masalarından yükselen sesler, öykünün görünmez damarlarına dokunuyor. Bu sayı yalnızca bir başlangıç değil; söze, emeğe ve insanın kendi sesine dönüşüdür. Çünkü hiçbir hikâye bütünüyle kaybolmaz. Yaşantı anıya, anı dile, dil başka bir insanın kalbinde yeniden hayata dönüşür. Şimdi, yaprakların altında kalan seslere kulak verme zamanı. Şimdi Hikâyeci zamanı.
