Doktora tezi, Emeviler döneminde iktidar ve muhalefet ilişkilerini siyaset ahlakı çerçevesinde incelemektedir. Amaç, dönemdeki siyasi çekişmelerde tarafların izlediği stratejileri ve sergiledikleri tutumları belirleyerek bunların dönemin siyaset anlayışına etkilerini ortaya koymaktır. Çalışmada, iktidar ve muhalefetin değer temelli yaklaşımları, meşruiyet arayışları ve siyaset ahlakına dair tavırları, klasik kaynaklar ve modern literatür ışığında analiz edilmiştir. Nitel araştırma yöntemlerinin uygulandığı çalışmada, dönemin tarihî olayları şartları içinde değerlendirilmiş; farklı rivayetler karşılaştırmalı biçimde ele alınmış, özellikle tarafların ahlaki çelişkileri nesnel bir yaklaşımla ortaya konulmaya çalışılmıştır. Tezin önemi, Emeviler dönemindeki iktidar ve muhalefet ilişkilerini yalnızca tarihî bir çatışma olarak değil siyaset ahlakı bağlamında etik ve siyasi değerlere dayalı bir sorgulama alanı olarak görmesinden kaynaklanmaktadır. Bu kapsamda çalışma, iktidar ve muhalefetin söylem ve eylemleriyle İslam siyaset anlayışını nasıl şekillendirdiğini ortaya koymakta, siyasi otoritenin ve muhalefetin yalnızca güçle değil adalet, ehliyet, liyakat, eşitlik, biat ve toplumsal rıza gibi evrensel ilkelerle meşrulaştırılması gerektiği sonucuna ulaşmaktadır. Bu yönüyle siyaset ve ahlak arasındaki ayrılmaz ilişkiyi vurgulayan tez, İslam siyaset düşüncesine değer temelli yeni bir yorum kazandırmaktadır.
