Mantığın çivisinin çıktığı, kâbusların gerçeğe dönüştüğü sürrealist bir labirent.
Bir adam küçük odasının zifiri karanlığında kaybolur, çığırından çıkan Eyfel Kulesi serbestçe dolaşır, naif bir ruh intihar için gereken her şeyi satma hayali kurar, dalgın bir yolcu yanlış trene binerek kâbusların tek gerçeklik olduğu tekinsiz bir boyuta düşer, iş arayan bir başkası mantık kuyruğuna rastlar ancak mantığın herkese yetecek kadar olduğunu düşünmediği için sıraya girmez, cana yakın bir ceset kendi cenazesini kaçırır, bir mucit ise vadedilen parlak geleceğin hiç de aydınlık olmayan gerçekliğiyle yüzleşir.
Akıl sustuğunda sözü delilik alır. Krjijanovski, Borges ve Kafka’yı andıran metinleriyle, 21. yüzyılın varoluş kaygılarına kendi çağdaşlarından çok daha güçlü bir biçimde hitap ediyor. Felsefe ve şiire yaklaşan eşsiz üslubuyla bir asır öteden, çıldırmış bir dünyanın tam ortasında zihnimizle hesaplaşmaya çağırıyor hepimizi.
“Bugünle aram iyi değil ama sonsuzluk beni seviyor.” –Yazarın kendisine dair öngörüsü
“Olağanüstü bir hayal gücü, karanlık bir ironi ve muazzam bir ustalık.” Publishers Weekly
“Eleştirmenler Krjijanovski’nin öykülerini deneysel modernizmin erken dönem eserleri olarak övüyor; onları Borges ve Bulgakov’u andıran, Poe ve Gogol kadar ürpertici ve absürt, Leskov ve Platonov gibi çağdaşlarıyla eşdeğer, hatta Flann O’Brien, Angela Carter ve Thomas Pynchon ile dahi kıyaslanabilir buluyor.” Los Angeles Review of Books
“Dönemin Sovyet editörleri haklıymış: Krjijanovski onlardan ziyade bizim çağdaşımız gibi duruyor. Şurası artık kesin, kendisi yirminci yüzyılın en büyük Rus yazarlarından biri.” Financial Times
