Bazı roller sahnede oynanır ve biter. Bazıları ise insanın içine yerleşir; yıllarca susmaz, eksilmez, çekilmez.
O, Ben ve Hüsrev, bir oyunun gölgesinde geçen yirmi üç yılın, bir tiyatronun kuruluşuna ve bir sanatçının iç dünyasına bıraktığı derin izin kitabıdır. Necip Fazıl Kısakürek’in Bir Adam Yaratmak oyunundaki Hüsrev, burada yalnız bir sahne karakteri değil; oyuncusunu, yönetmenini ve seyircisini kendi hakikatiyle yüzleştiren uzun bir iç soruya dönüşür.
Bu kitapta Başkent Tiyatrosu’nun filizlenişi, büyüyüşü, kırılışı; öğrencilerle kurulan emanet bağı, ustalık ve çıraklık terbiyesi, sahne tozu, turne yolları, deprem günleri, çocukların gözleri, dolu salonlar, kırılan hayaller ve yeniden ayağa kalkma iradesi anlatılır.
Ama bütün bunların ardında daha derin bir mesele vardır: Bir insanın, oynadığı rol tarafından yavaş yavaş okunması…
Çünkü bazen bir oyuncu rolünü taşımaz; rol, gelip oyuncusunun içine yerleşir. Bazen perde kapanır, alkış diner, ışık söner; fakat sahnede söylenmiş bir cümle insanın içinde yıllarca yankılanmaya devam eder.
O, Ben ve Hüsrev, tiyatroyu yalnız bir gösteri değil, insanın kendi hakikatiyle karşılaştığı bir eşik olarak görenlere yazılmış bir sahne tanıklığıdır.
Sahne kapandı.
Ama Hüsrev susmadı.
