Gökyüzünde ne bir yıldız, ne de ay vardı. Göl, üzerine ölü toprağı serilmiş gibi karşısında duruyordu. Göz kapaklarını kırpmadan önce oturduğu mahalleye, sonra şehre baktı. Tepeye doğru arka arkaya sıralanmış olan evlerin ışıkları insana gökdelene bakıyormuş hissiyatı veriyordu. Sigarasını ağzına götürüp terası çepeçevre saran iki karış yüksekliğindeki, briketten yapılmış korkuluk duvarının üstüne çıkarak kollarını iki yana açtı. Şiddetlenmeye başlayan rüzgar, ceketini pelerin gibi arkasına doğru savuruyor ve Orhan kuşlar gibi uçmak istiyordu. Bir anda kolları kanada, ceketi dengesini sağlayan kuyruğa dönüşmüştü. Ciğerlerine temiz hava çekmek için dudaklarını aralamasını fırsat gören sigara, rüzgarın da etkisiyle takla ata ata savrulup zemine düşmüş, ateşi minik korlar halinde etrafa dağılmıştı. Gözlerini kapattı, bir karış önü, sonsuz bir uçurum gibiydi ve duvarın üzerinde korku filmlerindeki dublörler kadar rahattı. Bir adım atsa kartallar gibi uçabilir miydi? Üşümeye başlamıştı ama bir ritüelin tamamlanmasını bekler gibi ne bir adım öne ne bir adım geriye gidebiliyordu. Briket duvarın üstünde kollarını yana açıp, gözleri kapalı olarak olduğu yere çakılıp kalmıştı. Burada her şeye birkaç saniye içinde son vere…
