Herkes içinde biriktirdiği kuru kalabalığı başkasına anlatacak kadar yalnızdı.” Sakalları şiirle karışık, maviye âşık bir adamın; yani "Mavilerin Adamı"nın hayatın tam kalbinden süzülüp gelen filtresiz sesidir bu kitap. Antalya’nın begonvil kokulu Kaleiçi sokaklarından Isparta’nın serin sabahlarına, deniz kokan taşralardan vitrinli caddelerin parıltısına uzanan melankolik bir yolculuğa davetlisiniz. Yazar, on yedi yaşın o en kıymetli heyecanıyla tanışılan, mavi bir kazağa sinmiş bir parfüm kokusu gibi yıllar geçse de zihinden silinmeyen aşkların ve kayıpların peşine düşüyor. Gündüzleri Marcus okuyan bir stoacı, geceleri ise şehrin barlar sokağında ve kendi yalnızlığında kaybolan bir serserinin sarsıcı dürüstlüğüyle yüzleşeceksiniz. Aşkta kaybedenlerin, kumardan anlamayanların ama duygularına aklından çok güvenip her şeye rağmen beklemekten vazgeçmeyenlerin ortak çığlığı bu satırlarda yankılanıyor. Karşı apartmanın arka penceresinden sızan ufacık bir ışıkta teselli bulanların ve uykusuz geçen gecelerin şampiyonlarının iç dökümüne şahit olacaksınız. Gitmenin mi yoksa kalmanın mı daha zor olduğunu sorgularken, maziye doğru geri dönüşü olmayan ama bir o kadar da tanıdık yollara sapacaksınız. Turgut Uyar’ın, Ahmed Arif’in ve Akdeniz’in ruhuna dokunan bu anlatı, kalbinizin en derin odalarında tarifi imkânsız bir voltaya kalkışıyor. “Gelirken papatya getir, biraz da umut...” diyen samimi bir çağrıyla, “Bende yarım bıraktığın çok fazla cümlen kaldı,” diyenlerin sesine ortak olacaksınız. Hayatın hain bir ayraç gibi bizi konulardan kopardığı bu düzende, kelimelerle ruhunu anlamlandırmak ve satırlarda buluşmak isteyen her yalnız ruh için bu kitap zamansız bir sığınak sunuyor.
