Bu öyÂküÂler, haÂyaÂtın tam içinÂden geÂliÂyor.
Bir camın arÂdınÂdan soÂkaÂğı seyÂreÂden yalÂnız inÂsanÂlar, çoÂcukÂluÂÄŸuÂnu sırÂtınÂda taÂşıÂmakÂtan yoÂrulÂmuÅŸ yeÂtiÅŸÂkinÂler, inanÂcı ile haÂyaÂtı araÂsınÂda sıÂkışÂmış ruhÂlar, sıÂcaÂğın alÂtınÂda buÂnaÂlan gençÂlik, maÂkaÂmın gölÂgeÂsinÂde çüÂrüÂyen vicÂdanÂlar… Her biri, bu topÂrakÂlaÂrın taÂnıÂdık yüzÂleÂriÂni taÂşıÂyor.
Onur AkbaÅŸ, bu kiÂtapÂta okuru saÂdeÂce hiÂkâÂyeÂleÂre deÄŸil; inÂsaÂnın iç dünÂyaÂsıÂna doÄŸru bir yolÂcuÂluÂÄŸa çıÂkaÂrıÂyor. Kimi zaman bir kahÂveÂhaÂneÂde, kimi zaman eski bir evde, kimi zaman bir okul koÂriÂdoÂrunÂda ya da bir hasÂtaÂne odaÂsınÂda karÂşıÂlaÂşıÂlan kaÂrakÂterÂler; basÂtıÂrılÂmış korÂkuÂlaÂrın, geç kalÂmış piÅŸÂmanÂlıkÂlaÂrın, unuÂtuÂlaÂmaÂyan çoÂcukÂlukÂlaÂrın ve sesÂsiz acıÂlaÂrın taÂşıÂyıÂcıÂsıÂna döÂnüÂşüÂyor.
Bu kiÂtapÂta yer alan öyÂküÂler; haÂyaÂtı uzakÂtan izÂleÂyen deÄŸil, haÂyaÂtın tam orÂtaÂsınÂda yara almış inÂsanÂlaÂrın hiÂkâÂyeÂleÂriÂni anÂlaÂtıÂyor. Dil bazen sertÂleÂÅŸiÂyor, bazen ÅŸiire yakÂlaÂşıÂyor, bazen sesÂsizÂleÂÅŸiÂyor. Çünkü insan ruhu tek renkÂten oluÅŸÂmuÂyor.
Daha önce çeÂÅŸitÂli edeÂbiÂyat derÂgiÂleÂrinÂde yaÂyımÂlaÂnan bu öyÂküÂler, ÅŸimdi aynı çatı alÂtınÂda bir araya geÂleÂrek ortak bir dünÂyaÂnın kaÂpıÂsıÂnı araÂlıÂyor. Bu dünÂyaÂda hiçÂbir kaÂrakÂter büÂtüÂnüyÂle masum deÄŸil; hiçÂbir insan da büÂtüÂnüyÂle suçlu…
Çünkü hayat, edeÂbiÂyatÂtan daha sesÂsizÂdir.
EdeÂbiÂyat ise o sesÂsizÂliÂÄŸin içinÂdeÂki çatÂlaÂğı göÂrüÂnür kılar.
