Max (Freiherr) von Oppenheim (1860–1946), Alman İmparatorluğu'nun özellikle I. Dünya Savaşı sırasındaki şark politikasında derin izler bırakmış bir şahsiyet. Oppenheim, zengin bir bankacı varisi olmasının ötesinde; kâşif, arkeolog, diplomat, etnolog ve siyasi stratejist kimliklerini bünyesinde barındıran bir Grenzgänger (sınırları zorlayan/aşan) karakteri taşıyordu. Her ne kadar bir "Yahudi çocuğu" (Judenbengel) olarak görülse de nüfuzlu dostları sayesinde 1896’da Kahire’deki Alman Başkonsolosluğu’na atanabildi. 1896-1909 arasında 13 yıllık görev süresi boyunca Berlin’e, doğrudan Şansölye'ye hitaben, bazısı yüzlerce sayfayı bulan toplam 467 siyasi rapor gönderdi.
I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle Berlin'e çağrılan Oppenheim, Alman Dışişleri bünyesinde Şark İstihbarat Merkezi’nin (Nachrichtenstelle für den Orient, NfO) kurulmasına öncülük etti. Oppenheim, bu amaçla propaganda materyalleri hazırlanması, ajan ağlarının kurulması ve Müslüman coğrafyalara görevliler gönderilmesi faaliyetlerini yönetti. 2 Ağustos 1914’te Almanya ve Osmanlı İmparatorluğu arasında bir ittifak anlaşması imzalanmasından yaklaşık iki ay sonra Max von Oppenheim; Alman Dışişleri’ne, düşman devletlerin boyunduruğunda yaşayan Müslümanların isyana nasıl teşvik edilebileceğini gösteren, Düşmanlarımızın İdaresindeki İslâm Beldelerinin Ayaklandırılması başlıklı bir rapor sundu.
Rapor, Almanya’nın, Avrupa'daki savaşı kazanmak için İngiltere, Fransa ve Rusya'yı sadece Batı cephelerinde değil, sömürgelerindeki yumuşak karınlarından da vurması gerektiği ana fikrine dayanmaktaydı. Rapor; İngiliz, Fransız ve Rus idaresinde yaşayan milyonlarca Müslümanın, Sultan Halife’nin Cihad çağrısına uyarak kafir idarecilerine karşı ayaklanmasını, kafir komutanların emri altında cephelerde savaşan Müslüman askerlerin ise saf değiştirmelerini sağlamanın ayrıntılı yol ve yöntemlerini sunuyor. On ana başlıktan oluşan raporda; maddi kaynakların yönetiminin yanı sıra, Türkiye, Almanya, Mısır, Rusya, İran, Afganistan, Hindistan, Fas, Cezayir, Tunus ve Afrika’nın diğer bölgelerinde yaşayan Müslümanlar ile Hintli ve Afrikalı Müslüman esirler konu ediliyor.
