“Bıçağın yüzeyinde yansımamı gördüm. Ağlıyor olmama rağmen gülümsüyordum.”
Herkesin birbirine benzediği, toplumun görünmez kurallarına uymanın bir zorunluluk olduğu kusursuz bir düzen. Oh Yeong-a da bu düzenin sadık bir parçası: Her zaman gülümseyen, her zaman alttan alan, hayatını başkalarının beklentilerine göre şekillendiren sevecen bir öğretmen. Ancak bu sonsuz uyum sağlama çabası, içten içe derin bir çaresizliği ve öfkeyi büyütüyor.
İçindeki bu tıkanmışlığı aşmak için son çare olarak radikal bir adıma başvuruyor: İnsanı “kendisinin daha iyi bir versiyonuna” dönüştürmeyi vaat eden, dört haftalık, son teknoloji eseri bir duygu düzenleme programı. Fakat bu yapay müdahale, beklenenden daha iyi işleyecek.
Üzerindeki tüm sosyal filtreleri ve yorucu sorumlulukları bir kenara atan Oh Yeong-a, hayatında ilk kez kendi ham, filtresiz ve kuralsız benliğiyle yüzleşecek. Toplumun dayattığı tüm idealleri tek tek yerle bir etmeye kararlı şekilde hem de. Özgürlük bu kadar tehlikeli ve cazip bir hâl almışken, kim o eski, uysal kafese geri dönmek ister ki?
Kore edebiyatının geleceğini şekillendiren en başarılı genç yazarlardan biri seçilen Cheong Ye’den; toplumun tektipleştirme çılgınlığına ve bireyin sınırlarına dair gerilimi yüksek, tekinsiz ve sarsıcı bir roman.
“Hayranlıkla sayfaları çevirirken kendimi bir anda sarsıcı finalde buldum. Haz, âdeta donup kaldı.” —KANG HWA-GİL
“Diğer insanlarla aynı seçimleri yapmazsan hastalıklı gibi görülmenin normal sayıldığı bu dünyanın gerçekten doğru bir yer olup olmadığını sorgulatıyor okura.”
—JEONG HAE-YEON
“Cheong Ye fedakârlık ile bencillik arasındaki o rahatsız edici, karmakarışık çizgiyi vahşi ve hummalı bir şekilde baltalıyor.” —SUNG RYU
