Bu, vasiyetim ve son mesajımdır. Eğer bu sözlerim size ulaştıysa bilin ki İsrail beni öldürmeyi ve sesimi susturmayı başarmıştır. Öncelikle, selâmünaleyküm ve rahmetullahi ve berekâtüh. Allah bilir ki elimden gelen bütün gücü ve imkânı ortaya koydum; halkıma destek ve onların sesi olmak için… Gözlerimi hayata, Cibaliye Mülteci Kampı’nın sokaklarında açtığımdan beri tek dileğim, Rabbimin ömrümü uzatması ve ailemle, sevdiklerimle birlikte işgal altındaki asıl memleketimiz Askalan’ın Mecdel mahallesine dönebilmekti. Ancak Allah’ın takdiri daha önce geldi ve hükmü tecelli etti. Acıyı tüm ayrıntılarıyla yaşadım; kederi ve kaybı defalarca tattım. Buna rağmen gerçeği olduğu gibi aktarmaktan bir gün olsun geri durmadım; ne tahrifle, ne de çarpıtmayla. Umudum odur ki Allah, susanlara, bizi öldürmeyi kabul edenlere, nefesimizi kuşatanlara; çocuklarımızın ve kadınlarımızın parçalanmış bedenleri kalplerini sarsmayanlara ve halkımıza bir buçuk yılı aşkın süredir uygulanan bu katliamı durdurmayanlara karşı şahidim olur. Sizlere Filistin’i emanet ediyorum, Müslümanların tacının incisi ve bu dünyadaki her özgür insanın kalp atışıdır. Sizlere onun halkını ve mazlum küçük çocuklarını emanet ediyorum ki ömür onlara ne hayal kurmaya ne de güven ve huzur içinde yaşamaya fırsat verdi. Temiz bedenleri, İsrail bombalarının ve füzelerinin binlerce ton ağırlığı altında ezildi; parçalandı, duvarlara savruldu. Sizlere vasiyetim şudur: Ne zincirler sizi sustursun ne de sınırlar sizi durdursun. Yurtların ve insanların özgürlüğüne giden yolda birer köprü olun; ta ki onurumuzun ve özgürlüğümüzün güneşi gasp edilmiş topraklarımız üzerinde yeniden doğsun. Ailemi size emanet ediyorum...
