Modern hukuk, özellikle 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren, insan haklarını ve toplumsal düzeni güvence altına almayı amaçlayan seküler ve pozitivist bir yapıya dayanır. Bu yaklaşım, hukuku ahlaki ve metafizik temellerden bağımsızlaştırarak, günümüz hukuk düşüncesinin en büyük açmazlarından biri olan “ahlaki boşluk” sorununu doğurmuştur. Risale-i Nur ise hukuku, insanın yaratılış gayesi, sorumluluğu ve ilahi adaletle ilişkisi üzerinden temellendiren ontolojik ve bütüncül bir perspektif sunar. Said Nursî’nin ifadesiyle hukuk, yalnızca dünyevi bir düzen değil, insanın varoluşuyla doğrudan bağlantılı bir alandır.
Bu monografi, modern hukuk teorileri ile Risale-i Nur’un normatif yapısını karşılaştırmalı ve sistematik bir çerçevede ele alarak adalet, hak, özgürlük, ceza, mülkiyet ve devlet gibi temel kavramların iki farklı epistemolojik zeminde nasıl anlam kazandığını inceliyor. Modern hukukun seküler, prosedürel ve bireyci yaklaşımı ile Risale-i Nur’un metafizik, ahlaki ve sorumluluk merkezli yaklaşımı arasındaki farklar, yalnızca teorik bir tartışma değil; çağdaş hukuk düşüncesinin çözüm bekleyen sorunlarına yeni imkânlar sunan verimli bir entelektüel alan oluşturuyor.
Eser, Risale-i Nur’un adalet-i mahza, hak–sorumluluk dengesi, özgürlüğün ahlaki yorumu, mülkiyetin emanet oluşu ve devletin meşruiyetinin adalete dayanması gibi temel ilkelerini modern hukuk teorileriyle yan yana getirerek özgün bir normatif model öneriyor. Bu yönüyle çalışma, hem hukuk felsefesi literatürüne katkı sunuyor hem de modern hukukun eksik bıraktığı ahlaki temellendirme sorununa güçlü bir alternatif ortaya koyuyor.
“Risale-i Nur ve Modern Hukuk”, yalnızca bir karşılaştırma değil; iki farklı düşünce dünyası arasında köprü kuran, hukuk düşüncesine yeni ufuklar açan kapsamlı bir monografidir.
