Bazı insanlar sevilmek için sessizleşir. Kalınsın diye kendi ihtiyaçlarından vazgeçer, kimseyi üzmemek için kırıldığını saklar. Dışarıdan güçlü görünürken içten içe kendinden uzaklaşır. İnsan kendini çoğu zaman bir anda kaybetmez. Söylemediği her sözde, ertelediği her istekte, “Biraz daha dayanırım,” dediği her yerde kendinden küçük bir parça bırakır. Sonra bir gün durup aynı soruyla karşılaşır: Ben neredeyim? Kendine dönüş, yalnızca gitmekle başlamaz. Sınır koymayı öğrenmek, suçluluk duymadan “Hayır,” diyebilmek, başkalarını korurken kendini neden bu kadar uzun süre ihmal ettiğini görebilmek gerekir. Burada susarak taşınmış yükler, geç fark edilmiş kırgınlıklar, yalnızlık korkusu ve insanın kendine karşı işlediği küçük haksızlıklar var. Fakat yalnızca kaybedilenler değil; geride kalan, yeniden bulunan ve artık vazgeçilmeyen bir benlik de var, çünkü en zor yüzleşme bir başkasıyla değil, yıllarca geride bıraktığın kendinle olandır.
