Bazı hayatlar vardır… Ne kadar uzaktan bakarsanız bakın, acısı hep yakından hissedilir.
Ve bazı insanlar… En çok da kimsenin görmediği yerinden kırılır.
Osman’ın dünyası küçücük bir bakkal dükkânına sığar. Ama o daracık yerde, kimsenin göremediği kadar büyük hayaller kurar. Gerçekle düş arasında ince bir çizgide yürürken, bazen bir kahramana dönüşür, bazen de kaybolmuş bir çocuğa… Onun gülüşü bile yarım, sustuğu her an ise bir çığlık kadar derindir. Ebru ise kalbini sevdiği adama emanet etmiş genç bir kadın. Sevmenin ne demek olduğunu öğrendiği anda, kaybetmenin ne demek olduğunu da öğrenir. Bir mezar taşının başında, yarım kalan cümlelerin ve tutulamayan sözlerin ağırlığıyla baş başa kalır. Elinde kalan tek şey ise; sevdiğinin yokluğunda bile üşümesin diye örülen, ama aslında kendi kalbini saran patiklerdir.
Bu roman; yoksulluğun, yalnızlığın ve anlaşılmamanın içinde filizlenen kırılgan ruhların hikâyesi… Bir annenin çaresizliği, bir gencin suskun çığlığı ve bir aşkın mezar taşına işlenen sessizliği… Toplumun görmezden geldiği hayatların, en derin yerinden yükselen hikâyesi…
“Üstadın Patikleri”
Size sadece bir hikâye anlatmayacak. Sizi, görmezden geldiğiniz duygularla yüzleştirecek.
Okudukça içinizde bir şeylerin kırıldığını hissedecek, belki de uzun zamandır susturduğunuz bir yanınızla yeniden karşılaşacaksınız.
Çünkü bazı acılar okunmaz… Hissedilir.
Ve bazı hikâyeler bittiğinde değil, kalbinizde yaşamaya başladığında gerçek olur.
