Shakespeare'in aile hayatını konu alan kurgu kitap, özellikle Agnes'in hikayesine odaklanarak duygu yüklü bir anlatıma sahip. Bölümler arasında geçişlerin ve karakterlerin ruhsal yankılarının güçlü bir şekilde aktarıldığı kitabın dilinin akıcı olduğu ve okuyucuyu etkileyici bir şekilde büyülediği belirtiliyor. Kitabın duygusal bir hikaye olduğu ve okurken birçok duyguyu bir arada yaşattığı vurgulanıyor. Kitapta ayrıca Agnes'in doğaya olan bağlılığı ve duygusal derinliği üzerinde durulduğu, Shakespeare'in oğlu Hamnet'in ölümünün ailenin hayatını nasıl etkilediğinin anlatıldığı belirtiliyor. Kitap hakkındaki yorumların genellikle olumlu olduğu ve kitabın duygu yüklü, akıcı ve etkileyici bir yapıya sahip olduğu vurgulanıyor.
Bu değerlendirmede, Kitapkurtlarının yapmış olduğu yorumlar yapay zeka tarafından analiz edilmiş ve özetlenmiştir.
Hani bazı rüyalardan uyandığınızda kendinizi gördüğünüzün bir rüya olduğuna inandıramazsınız bir süre; gördüğünüz tuhaf manzaralar gerçekmiş, o garip, bulanık, puslu yerlere gerçekten gitmişsiniz gibi hissedersiniz, hatta dönememiş, orada kalmış gibi olursunuz. Bu kitap işte bu, Maggie O'Farrell'in şiirli dili beni öyle bir yere götürdü ve geri gelebildim mi, emin değilim.
Hamnet 2020'de yayınlandığında epeyce konuşulmuş, hatta prestijli Women's Prize for Fiction ödülüne layık görülmüştü, dilimize çevrildiği için çok mutluyum. Hem de nefis bir çeviri bu, Kıvanç Güney'e teşekkürlerimi en baştan iletmiş olayım.
Kitap, William Shakespeare'in küçük yaşta ölen oğlu Hamnet'in hikâyesinden yola çıkıyor. Hikâyesi diyorum ama aslına bakarsanız Hamnet'e dair çok az şey biliyoruz, ölüm sebebi bile belirsiz. Yüzlerce yıldır bu konuda çokça spekülasyon yapılmış, ancak Shakespeare'in ünlü trajedisi Hamlet'in oğlunun ölümüne dair olduğu iddiası bile kanıtlanamamış. Dolayısıyla bu kitaba bir "tarihsel roman" demek doğru olmaz sanırım. Maggie O'Farrell bu minik bilgiyi alıyor ve hayal kuruyor, bundan koca bir roman devşiriyor. Ama ne roman.
Anne Hathaway adıyla bildiğimiz ama bazı kaynaklarda Agnes Hathaway adıyla geçen Shakespeare'in eşi, romanın bel kemiği. Bir kadın, bir eş, bir anne olarak Agnes'i müthiş derinleştirmiş O'Farrell, öyküyü büyük ölçüde onun üzerinden anlatıyor. (Anlatıyı "kahraman, yıldız erkeğin" değil, arkada kalmış gözüken kadının üzerinden aktarmasıyla Ursula K. Le Guin'in Lavinia'sını anımsattı bana.) Nasıl güzel bir dil, nasıl güzel seçilmiş sözcükler. Öyle bir içine girdim ki sanki Agnes oldum, dünyayı başka türlü duyumsayan; sesleri, kokuları, renkleri başka türlü gören bu sihirli kadını içimde hissettim.
Ve tabii acısını, yasını da içime kabul etmek durumunda kaldım. O kadar güçlü yazılmış ki hissetmemek imkansız bence. "Tekinsiz masal" diye bir şey var mı bilmem ama bu kitabı başka türlü tanımlayamayacağım. Bir masal gibi büyülü ve akışkan ve fakat bir yandan da çok tekinsiz, ürkütücü. Çok ama çok beğendim.
Shakespeare’nin aile hayatını anlatan çok güzel bir kurgu kitap insan acaba kurgu mu yoksa gerçek hayat mı çok merak ediyor Shakespeare’in ikiz çocuklarından birinin ölümüyle başlayan kitap bitirdiğinizde sizi gözyaşları içinde bırakıyor yazarın kalemi öyle akıcı ki kelimeler akıp gidiyor kitaptaki baba size önce öyle vurdumduymaz geliyor ki bu adam nasıl yaşıyor diye düşünebilirsiniz çocuğun ölümünden sonra eşini o durumda bırakması sizi öyle bir hayal kırıklığına uğratıyor ki adama lanetler okuyorsunuz ama sonuçta sizi öyle bir sürpriz bekliyor ki Tüyleriniz diken diken oluyor iyi ki okumuşum herkese tavsiye ediyorum ve kesinlikle aldığı ödülleri hak ediyor
Shakespeare Hamlet filan denince aşırı klasik gelir, okuyamam, sıkılırım diye çekinmiştim ama kitaplageldim önerisi olunca aldım. Dün bitirdim ve bu ana kadar gözlerimde hazır yaşlarla, kafamda dönen düşüncelerle etkisi devam etti, edecek gibi de. Nasıl tarif edebilirim bilmiyorum, acıklı bir konuyu böyle zarif anlatmak, herkesin hikayesini böyle parça parça işleyip tastamam hissettirmek, açık nokta bırakmamak, empati hissini üstümüze boca etmek, akıcı yazmak ama çok derin ifadelerle yapmak bunu.. Çok beğendim, hem konuyu, hem kurguyu, hem gerçekçiliğini, hem dilini, edebi yönünü.. İyi ki okudum (çevirmene de büyük saygı ile tebriklerimi iletiyorum, kendi dilinde etkileyici olabilir ama bizim dilimize çevirisi ile de böyle güzel, vurucu, latif cümleler seçilmesi, net ve leziz anlatılması kolay değil. Çok tebrik ederim )
Women’s Prize for Fiction ödülüne layık görülmüş bir kitap. Shakespeare’in Hamlet oyununun adını verdiği oğlu Hamnet’in vebadan ölümü üzerine kurulu olduğu rivayeti, bu yazarın ilham kaynağı olmuş gibi görünüyor. Yazar, Shakespeare gibi, bir oyun inşa etmiş, hatta bir sonet bile kaleme almış. İlk perdede şiddet ve sevgisizlik teması hakimken, ikinci perdede umut ve sevgi daha belirgin hale gelir. Son sahnede ise ölüm ve kayıp temasını sarıp sarmalayan bir şiirle final yapılır. Tüm bu unsurların üzerine biraz da büyü katılmış gibi.
Başlangıçta Shakespeare’in oğlu Hamnet’in hikayesini okuyacağımızı düşünüyoruz, ancak hayır. Yazar, bize Agnes'in hikayesini anlatmayı seçiyor. Agnes'in öyküsü, ormanın derinliklerinde sızan ışığa sığınmış çocukluğunun, yazgıları sezme yeteneğinin ve evlat acısının ağırlığını hissettiren bir hikaye.
Eğer tarihi kurguyu seviyorsanız ve zihniniz zorlu okumalara dayanabiliyorsa, sizi bu hüzünlü masal tadındaki romana götürecek.
İngiliz denilince akla hiç şüphesiz Shakespeare ismi gelir. İngilizler hayatlarının her anında bu büyük yazarın dizelerini sindirerek büyürler. Böylesine önemli bir edebiyatçının hayatı ise tahmin edildiği kadar ilhamla yazılmış kurgulara konu olmaz. Her ne kadar edebiyat tarihçileri hedef hayatları didik didik ederek binlerce sayfalık kitaplarla kütüphaneleri doldursalar da biyografiye dair esas bilgilerden fazlası okurun aklında kalmaz. Ama tarihi bir kişiliğe odaklanmış bazı kurgular okurun aklına kazınır. Çünkü olay örgüsü hedef karakteri o kadar iyi bezer ki anlatılan kişilik her anıyla akılda yer eder. Bu yüzden yazarların tarihin bir noktasında kendi halinde yaşamış bir insana verdikleri hayatiyet edebiyatın gücünü göstermesi bakımından önemlidir. Tarihi gerçeklerden yola çıkılarak hazırlanan her eser gibi Hamnet de bir romandan fazlasını içerir. Öyle ki Hamnet’ten öncesi ve sonrasının farklı olduğunu okur da hisseder. Bilmek, öğrenmek, hissetmek için Hamnet okunmalı...
Bazı hikayeler vardır; yalnızca okunmaz, insan içinde dolaşır. Hamnet benim için böyle bir kitaptı.
Bu romanın en güçlü tarafı bence yalnızca bir kaybı anlatması değil. Bir çocuğun dünyasını, çocuklukla yetişkinlik arasındaki o görünmez bağı ve aile içinde dolaşan duyguları çok derin bir sezgiyle anlatması.
Kitabın içindeki o küçük gibi görünen hikayeye takıldım ben.
Miço, pire ve kedi hikayesine…
Ve sonra vebanın gelip Judith’i bulmasına.
Hayatta her şeyi kontrol edemezsin.
Agnes “benim suçum” diyor.
Judith “benim suçum” diyor.
Oysa bazen hayat, ardı ardına gelen sayısız küçük rastlantının içinden akar. Bir pire, bir kumaş, bir yolculuk, bir temas… Ve binlerce küçük neden birleşip bir sonuca dönüşür.
İnsan ise geriye dönüp mutlaka bir suçlu arar.
Bazen hayatın akışını durduramazsın. Ama o acının içinden anlam üretmeye çalışırsın.
Belki de sanat tam olarak böyle doğuyor.
Maggie O'Farrell, Hamnet ile bizleri 16. yüzyılın atmosferine davet ederken, aslında zamansız bir acıyı, evlat kaybını merkeze alıyor. Kitabın dili kabul etmek gerekir ki biraz zorlayıcı; yazarın detaycı ve bazen dolaylı üslubu okuma sürecini yavaşlatabiliyor. Daha önce okuduğum Evlilik Portresi kitabında da aynı şeyi hissetmiştim. Ancak bu ağır dile rağmen hikayenin sonu adeta akıp gidiyor.
Beni en çok etkileyen ve bir o kadar da üzen kısım, Agnes ve eşi arasındaki iletişimin zamanla kopması oldu. Ortak bir acının iki insanı birbirine bağlaması beklenirken, günümüz ilişkilerini anımsatan bir yüzeyselliğe ve sessizliğe evrilmesi çok çarpıcı işlenmiş. Hamnet’in hikayesi ise insanın kalbine dokunan cinsten. Okuması emek istese de bıraktığı tortu için kesinlikle değer.
Bu kitap olay kitabı değil, his kitabı.
Özellikle çocuk kaybı temasını yoğun ama abartısız anlatıyor, sessiz ama çarpıcı.
Bazı bölümler gerçekten insanı içerden yakalıyor. Agnes kitabın kalbi, sezgisel, doğayla bağlantılı, biraz “cadımsı” diyebileceğimiz güçlü bir kadın figürü. Shakespeare bile onun yanında biraz silik kalıyor. Çok özgün bakış açısı var, duygusal derinlik çok yüksek, dil çok zarif ve edebi, son bölümler (özellikle tiyatro sahnesi) çok etkileyici. Ancak hızlı ilerleyen bir kitap değil, Hikâye aksın beklentisi olanı sıkabilir. Büyük bir tarihi figürü değil, küçük ama derin bir acıyı anlatan çok zarif bir roman.
Filmini izledikten sonra okudum. En az etkileyici filmi kadar romanı da çok beğendim. Edebiyat tarihinin büyük figürlerinden birine kadın gözüyle bakmak çok başka katmanlar açmış. Duygu ve derinlik dengesi muazzam.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
Tüm ödülleri sonuna kadar hak eden bir roman. Gözyaşlarıyla keşke olmasa keşke keşke diyerek okudum. Hâlâ başa dönüp okusam belki durum değişir diye düşünmeden edemiyorum.
Çok güzel bir kitap, 11 yaşındaki Hamnet'in veba kaynaklı erken ölümünü aile üzerinde yarattığı derin, sarsıcı yas sürecini konu alıyor. Anne merkeze alındığı kitap, evlat acısı, evlilik ve bu acının hikayesini konu alıyor.
