Kara Kitap Hakkındaki Yorumlar

çok karışık bir roman ama karışık olmasına rağmen lezzet verici bir roman... Postmodern edebiyatın dünyaya adını duyurmuş Orhan Pamuk'un ellerine sağlık... metinler-arasılık türünün en baba örneklerinden biri olan Kara Kitap'ı okuyun, özellikle edebiyata meraklıysanız...

siyasi düşünceleri, mükemmel olan kitaplarından ve edebiyatından faydalanılmamasına neden olmamalı bence.

orhan pamuk'un en güzel kitaplarından biri. ilk sayfalar biraz sıkıcı olsada kitaba kendinizi verdiğiniz zaman elinizden kolay kolay bırakamayacağınız bir eser.

basit cümlelerle anlatılmış,içeriği sığ,herkesin hayatım roman dediği ülkemizde doğru dürüst birşeyler okumak isteyen(siyasi fikirlerini gözarda ederek) herkes okumalı..edebiyat dili denen şey bu...

Defalarca bırakmayı düşündüğüm halde kendine bağlayan,sonunu merak ettiren bir kitap.Okumak için sabır gerektiren,bazı yerlerde düşüncelerden dolayı sinir ettiren,bazı yerlerde de ilginç yorumlarıyla insanı tatmin eden ilginç bir kitap.Okunması tavsiyemdir..

son zamanlarda okuduğum en iyi kitap..beni en çok etkileyen kitap..okuduğum en iyi orhan pamuk kitabı..o kadar esrarengiz o kadar özgün bir kitap ki..rüya,galip,gazeteci..ve o kadar zorluyor ki okuyucusunu..evet bir şey yaptım deniyor anlayabilince..açıkçası kitapları çok övmeyi istemem beklenti yaratmasın diye ama ben acayip etkilendim bu kitaptan yaa..orhan pamukun özgün üslübunun yazarlık kalitesinin had safhası bence..ben gerçekten anlamaya çalışıyorum ama yok mümkünatı yok anlayamıyorum:ideoloji bakış açısını nasıl bu kadar darlaştırıyor,nobeli haketmiyor siyasi diyenleri hakikaten anlayamıyorum..orhan pamuğun üslubunun özgünlüğünün karmaşıklığının zorlayıcılığın ve tüm bunlara işlemiş esrarengiz derin anlamlı satırlarının tadına nasıl varılmıyor..?????

Gerekli altyapıya ve sabırlı olmaya ihtiyacınız var bu romanı anlayabilmek için. Ben okurken çok zorlandım ama sabrettiğime değdi doğrusu. Nobel ödüllü yazarımızın mutlaka okunması gereken eserlerinden birisi.

Kitapta esrarengiz kelimeler ve cümleler yer alıyor.Keşfetmek için okumanız şart.

yazarın. masumiyet müzesi dışında tüm romanlarını okudum. masumiyet müzesi ni de kitapyurduna siparişini verdim. arkadaşlar itiraf edeyim ki . ben de bu romanında zorlandım. bir ara elimden bırakmayı bile düşündüm. kabul etmek gerekirki bu kitabın lezzetini alabilmek gerçekten bir altyapı gerektirmektedir. ve bazı özellikler de gereklidir. bunları bir edebiyatçı ile fikir alışverişinden sonra sizlerle paylaşıyorum. yinede okuyun diyorum.

Öncelikle herkese bu kitabı okumasını tavsiye ederek yorumuma başlamak istiyorum. Eğer bu kitabı okumayı düşünüyorsanız mutlaka boş zamanınızın yeterli olması ve sessiz bir ortam gerekiyor bence. Çünkü okurken dikkat gerektiren anlaması zor bir kitap. Bunulna birlikte yazar olayları birbirine o kadar güzel bağlamış ki okurken müthiş zevk alıcaksınız. Ayrıca kitap size kendi hayatınızdan örnekler de veriyor ve siz okurken aaa evet bu da bizim gibi diyorsunuz. Ve Orhan Pamuk, günlük yaşantımız içinde bize olağan gelen bir çok olayı ve nesneyi o kadar güzel anlatmış ki... Neyse siz en iyisi bu kitabı okuyun. Bol kitaplı günler...

kitabın arka sözünde de belirtildiği gibi evet kitap çok nadir bir şey. okunması en zor olan bir orhan pamuk kitabı bu. bana biraz tutunamayanları hatırlattı. yok konusu değil karmaşık yapısıyla...

orhan pamuk un okuduğum ilk romanı.daha öce bu yazara karşı bir antipatım vardı ki halen devam etmekte fakat buna rağmen şunu da inkar edemem ki pamuk un müthiş bir dilive anlatım uslubu var. ee ne demişler bilirsiniz yiğidi öldür hakkını yeme!

yazarın diğer kitapları kadar başarılı ve okunmaya değer bir kitabı olan kara kitabı kesinlikle tavsiye ediyorum

ÇOK VE HIZLI KİTAP OKUMAMA RAĞMEN EN BEĞENDİĞİM VE ÜZERİNDE DURARAK AĞIR AĞIR OKUDUĞUM İLK KİTAP. ORHAN PAMUK 'UN OKUDUĞUM İLK ESERİ FAKAT BUNDAN SONRA DEVAMININ GELECEĞİNİ DÜŞÜNÜYORUM. DİĞER KİTAPLARDA TASVİRLERDE ÇOK SIKILIP ÇABUK BİTSE DİYE DÜŞÜNÜRKEN BU KİTAPTA AKSİNE ZEVK ALDIM. CELAL SALİK'İN BOĞAZIN SULARI ÇEKİLDİĞİ ZAMAN YAZISI BENİ ÇOK ETKİLEDİ AYRICA BİR İSTANBUL HAYRANI OLARAK EN SEVDİĞİM ŞEHİRDE YAZILMASI DA BENİ AYRICA BAĞLADI.

Okuduğum en sıkıcı ve bana hiçbirşey katmayan roman ya da birkaç romandan biri diyebilirim. Bu kitapla ilgili yapılan olumlu eleştirileri anlamakta güçlük çekiyorum desem yalan olmaz.

Roman,kahramanın kaybettiği eşine dair ip uçlarını birleştirerek ona ulaşma çabalarını konu alırken,bir yandan da memleket meselelerini fonda irdeliyor.
Hem romantik hem araştırmacı bir üslupla yazılmış güzel bir kitap.post modern romanın iyi bir örneği.

tam bir başucu kitabı çevirip çevirip okunmalı. özellikle celal salikin köşe yazıları çok dikkat çekici. elinize aldım mı gizem sizisürükleyip götürüyor.

konusu çok guzel ama karmakarışık bazen anlatılanları çözemediğim bile oldu.bir kitap herhalde bu kadar yorar ınsanı bir çırpıda bitirmek zor valla, okuyacak olan arkadaşlara sabır diliyorum =)

orhan pamuk belki de pek çok yazardan fazla kendini dış dünyadan soyutlamış ve hayat boyunca edindiği sınırlı tecrübelerini ustaca kullanarak nacizane eserler ortaya çıkartmış. kara kitap bunlardan bir tanesi. kim ne derse desin bu tür eserlerle kolay kolay karşılaşamıyoruz. pamuğun kişiliğini ve siyasi düşüncelerini bir kenara bıraktığımız vakit geriye sağlam romanları kalıyor. eh tabi bir yazarın düşünceleriyle yapıtlarını bir birinden ayırmak ne kadar mümkünse..

herkes karmaşık bulur orhan pamuğun kitabını ama şunu unutmayın nobel ödüllü yazarımızın kitabı bir kere okunmak için değildir.tekrar tekrar kitabı okumak insana en büyük hazzı verecektir. diğer kitaplarda da benzerlik açısından karmaşık ama muhteşem. sıradan yazrlar gibi bildik cümleler bildik analatım tarzı yok. anlatılmaz derecede farklı . durmadan kitaplarında kendiniz oluyorsunuz bir kahraman bir katil...

kimin olduğunu bilmeden okumaya başlarsanız orhan pamuk olduğunu anlarsınız her zamn ki uslüp bazen karışık olsada akıcı bir kitap yalnız sonu muamma kitabın...

Aldığım 1992 şubatı, bitirdiğim ise haziranı idi. 4 ayda ancak bitirebilmiştim ve konuyu yeniden kavrayabilmek için 2. defa okumuştum ki ancak o zaman tadına varabilmiştim. Bir cümlenin uzun bir paragraftan oluştuğunu gördüğümde, “yahu ne kadar uzun cümleleri var cümlenin başını unuttum” diyerek kendi kendime, tekrar takrar okuduğum bu kitap, her bölümü özenle örülmüş, kurgusu etkileyici bir romandı.
“Tarihin gizli kalmış karanlık olaylarından, insanlarından tutunda geleceğin nasıl olacağından hatta kendi geleceğini ve sonunu, yazdığı yazılarla biçimlendiren bir gazetenin köşe yazarının, eski sosyalist üvey kız kardeşi ile birlikte, kurtuluşa erdiremediği okuyucularının korkusundan saklandığı zamanlarda, amcasının oğlu ve kız kardeşinin eşi olan bir avukatın, onları İstanbul’un karlı ve karanlık kış günlerinde bulabilmek için herkesimden insanları barındıran değişik yerlerini dolaşırken (ve biz okuyucuları da bu ortamları dolaştırırken) her zaman yazılarını okuduğu bu köşe yazarının yerine yazılar yazarken, onun sesini benzeterek telefonda okuyucuları ile konuşurken, kavga ederken ve geçmiş yazılarının işaretlerinden faydalanarak kayıp karısına ulaşmaya çalışırken anlatılan bir çok öykü arasında biz okuyuculara rastlattığı bir isimdi Bedii Usta...

Yazılarında bazen insan öykülerine yer veren köşe yazarının kapısını çalan Bedii Usta’nın oğlu; babasının Osmanlı döneminde yasaklanmış olan vitrin mankeni ustalığını, gizli gizli bir apartmanın bodrum katında devam ettirdiği günleri ve sonrasında Cumhuriyet kurulduğu yıllarda gizliliği bir kenara bırakarak herkesin tuhaf bulmasına rağmen, evlatlarım dediği kendisine ait, Türk insanının hareketleri ve görünüşleri ile birebir örtüşen vitrin mankenlerini hiçbir mağaza sahibinin almadığını, nedeninin ise malın, zaten kendimize benzeyen vitrin mankenleri üzerinde hiçbir vatandaşımızın kendini aynı mankenlere benzememe, hissetmeme ve Avrupalı insanlara benzeyerek, hissederek daha mutlu olacağı düşüncesi ve gayretinden olsa gerek, mankenin üzerindeki malın tanıtımının başarısızlıkla sonuçlandığını gördüğünde, kendini diğer insanlardan soyutlayışını ve insanımızın karakterlerinin ve jestlerinin değişmesindeki nedenlerden en büyüğünün zamanın sinemalarında gösterilen amerikan filmlerindeki aktörlerin ve aktrislerin karakterlerini, jestlerini aynen alışımızı ve onlara benzemek için giyinişimizi değiştirmeye çalıştıkça daha mutsuz insanlar haline geldiğimizi, iki arada bir derede kalışımızı anlatır. Ve dikte ettirir. “

Bölümünü İstanbul’da bitiren bir inşaat mühendisi arkadaşımın anlattığına göre, sadece bir bölümünde İstanbul’daki semtine ve apartmanına kadar tarif ettiği bu öykünün etkisinde kalan bir çok okuyucunun apartmanın kapıcısına gidip böyle bir şeyin varolup olmadığını araştırdığını ve inanmayanların yine de bodrum kata bakmak istediklerini hatta kapıcının ise gelen okuyuculara ve romanın yazarına (gıyaplarında) küfürle karışık “el alemin işimi yok ne?” diye sinirlendiğini anlatmıştı.

Hakikaten biz kendimiz değil de hep başkaları olmaya mı çalışıyoruz diye çok düşündürmüştü bu bölüm... Hatta takılıp kalmıştım bir söze; “Doğuya giden sessiz gemide Batıya bakan ah siz talihsizler”

alaaddinin dükkanı..
boğazın suları çekildiği zaman..

yanlış hatırlamıyorsam bu iki bölüm kitabın başı ile ortası arasında bi yerlerde yani epey erken çıkıyordu karşımıza. hiç değilse ! bu efsane bölümleri okuyupta kitaba devam etmemek zor diye düşünüyorum.

Evet,çok karışık bir kitap...Zaten kurgusu da çok ilginç.Olaylar,yazarın en çok sevdiği ve en çok bildiği şehirde,İstanbulda, geçiyor.POSMODERNİST diyorlar bu esere.Tam anlamak için birkaç kez okumak lazım diye düşünüyorum.

TEK KELİME İLE HARİKA.TAMAM BİRAZ OKURKEN İNSANI ZORLUYOR.KÖŞE YAZARI CELALİN BÖLÜMLERİNİ SANKİ DAHA GÜZEL OKUNUYOR DİĞER BÖLÜMLERDE BİR AĞIRLIK HİSSEDİLİYOR GİBİ GELDİ BANA.GENEDE NOBEL ÖDÜLÜ ALAN AYNI DİLİ KONUŞTUĞUMUZ BİR YAZARIN KİTABINI OKUDUĞUM İÇİN ÇOK MUTLUYUM.

okuduğum en karışık kştaplardan biri,kitap adeta ruhuma işlediEvet kurgusal anlamda problemler olsa da daha önce hiç bir kitabın sonunu bu kadar merak etmemiştim.

Orhan Pamuk'un bütün kitaplarını okudum. Kara Kitap, ilk okuduğum romanı. Her zaman eleştirildiği 'zor okunan yazar' ünvanını hak ettiği kitap bence bu. Ben o zamanlar severek okumuştum, ama zor okunduğu hala hatırımda.

nobel sahibi bir yazara yakışmayacak bir kitap, tüm zorlamalarıma rağmen kitabı bitiremedim , yarım kaldı...


ayrıca kitaba iki çeşit eleştiri var: biri göklere çıkarıyor, diğeri yerlere batırıyor.. aradaki uçurum niye derseniz, birazcık duygusal galiba,(ermeni , kürt meselesi söylemleri olabilir)

fakat şunu inanarak söylüyorum:

bu kitabı bitiremeyeceğim

pamuk'un okuduğum ikinci kitabı.ayrıntı uzmanı olduğunu bu kitapda da gösteriyor.geniş bir yelpazede okuyucuya tat veriyor.benim adım kırmızı ve sessiz ev de okuyup tavsiye edeceklerim arasında onlarada bir kaç cümle ile değinmek istiyorum ilerde.

Bence Türk Edebiyatı'nın en ağır ve en karışık kitaplarından biri.Kitapta olaylar bir birine karışabiliyor.Bu kitap kesinlikle sessiz bir ortamda ve dikkatlice okunmalı.Fakat tarihle ilgili kapalı bilgilerde veriyor.Dedektiflikten çok, felsefi bir kitap olmuş.Kitabın sonu gayet ilginç.Tavsiye ederim.

Orhan Pamuk'tan okuduğum 2.kitap. Ama bundan da zevk almadım.Aslında kötü bir okuyucu değilimdir ama herhalde ben Pamuk'u anlayamıyorum.
Kara Kitap'ıda üniversitede ödevim olduğu için okumuştum(itiraf etmeliyim zorla) Post-modern teknikle yazılan kitap eski edbiyattan da alıntılar yapmış.Aslında ilginç bir anlatım ama anlaşılması zor bence.
Ödevi hazırladım ama hiç zevk almadım.

Orhan Pamuk'un hep en karışık kitap diye tanımlanmıştır. Belki önce başka kitaplarından başlayarak okumak gerekir Pamuk'u. Ama bu kitap oldukça güzel bir dille ve kurguyla yazılmışki okuyucu bırakmıyor. Büyük bir zevkle bitirdim ve Orhan PAmuk hayranlarına tavsiye ederim.

kitabı okumaya çalıştım 3-5 defa, hepsinde de havlu attım gibi şeyler yazan arkadaşlar çok komiksiniz, okumadığınız kitaplar için yorumlar yazmayın. sabırla sonunu bekleyen sizden daha fazla bilgi sahibi insanlar bırakın yorum yazsın. diğer türlü maksat karalamak olmuş, ayıp. orhan pamuk okurları boş insanlar değildir, edebi eserlere aşinadır, onlarca değil yüzlerce kitap okumuştur öncesinde ve bu tür okuma sıkıntıları yaşamaz, hele hele böyle bir anlatım ve gizem karşısında yer yer tüyleri diken diken olarak saygıyla okur. okurken hem tasavvufu görür, hem aşkı hem de eşsiz istanbulu. anlatılanları ve düşündürdükleri ile, bir gün bir kitap okudum ve hayatım değişti denebilecek bir eser, büyüksün orhan pamuk

Orhan Pamuk'un en karışık kitabı.Eleştiemenler çok meth ediyorlar.Ama kitap hiç de mükemmel bir kurgu sahip değil. Olaylar kişiler yer zaman hepsi birbirinden kopuk.Ne yapılmaya çalışılmış bilemiyorun.Eski Türk Edebiyatı'ndan parçalar alınmış ama kitapta bütünleştirilememiş.Ayrıca kitabın bazı yerlerinde saçmasapan ifadeler var.Onları yazmıyorum.Eğer zamanım kıymetsiz diyorsanız okuyun.Pamuk'un edebiyatımızda açtığı soyut kapkara bir dehliz.Orhan Pamuk'un diğer kitaplarında da belli bölümlerde boğulmalar olur.Ama Kara Kitap tamamen bu boğulma bölümlerinden oluşmuş. Yazarın en kötü kitabı diyebilirim.

Orhan Pamuk'un tasvirleriyle, olay örgüsüyle... kendisini "Edebiyat Dünyası"nda zirveye çıkaran bir kitaptır.
Okunmasını tavsiye ederim!..

garip bir kitap.bakıyosunuz içine almış sizi,sürekleniyorum derken birden kopuyosunuz kitaptan..okurken özen istiyen bir kitap yani.bu bakımıylada çok rahat değil okuyucu için...ama karısını arayan galipin,tehditler alan gazeteci celalle ilişkilendirilmesi,ve onunla kesişen sonu çok güzeldi...çok ünlü bir kitap ama o kadar ünlü olması gereken bir kitapta değil hani..sadece farklı...

Bütün Orhan Pamuk romanlarında olduğu gibi kara kitap ta bir arayışın hikayesidir.Galip karısı rüyayı ararken bir yandan aslında kendi gerçekliğine adım adım yaklaşmaktadır.Hep bir başkası olmayı hayal edenlerin(yani hepimizi) romanıdır kara kitap.Kara kitap hakkında okunamaz olduğu yolunda söylentiler duymustum.Ama açıkçası o kadar zorlanmadım aksine ilginç olması sebebiyle son derece kolay okunuyor.Bence Orhan pamuk un en güzel ve en esrarengiz romanı.

KARA KİTAP, FARKLI ÖRGÜSÜ, ENTELLEKTÜEL DİL YAPISI VE OKURUNDAN ÖNCE YAZARINI TAMAMEN TATMİN ETMİŞ DUYGUSU YARATAN HİSSİYATI SEBEBİYLE, ORHAN PAMUK'UN EN SEVEREK VE İLGİ İLE OKUDUĞUM KİTABI.ZENGİN OLAY ÖRGÜSÜ OKURU KİTABA ÇEKİYOR AMA OKURKEN BİR AN BİLE DALMANIZA İMKAN VERMİYOR. HERHANGİ BİR OKUYANA DEĞİL, DİKKATLİ VE İYİ OKURA HİTAP EDİYOR.ARA ARA YAZAR OKURA SESLENİYOR, ONUNLA KİTAP İÇİNDE TARTIŞIYOR, ORHAN PAMUK KİTAPLARI KALINLIKLARINA, KONULARINA VE YAZARIN KİTAPLARINDAN BAĞIMSIZ DEMEÇLERİNE GÖRE DEĞERLENDİRİLİNCE HOYRATÇA HARCANIYOR. BUNDAN KAYBI OLANDA YAZAR DEĞİL, KALİTELİ VE İYİ OKURDUR. TÜM ROMAN TARİHİDİR, EDEBİYATTIR VE KİŞİLERİN HAYAL DÜNYALARIDIR.

Yazarın en keyifle okuduğum kitabı Kara Kitap'tır. Yazarın geçmişin kahramanlarını zarfı ve hikayesiyle bu zamana ve mekana taşımış olması dikkate değer. Bu kitabı beğenmeyen okunmasını zor bulanı tembellikle itham etmek hiç de haksızlık sayılmamalıdır. çünkü Pamuk bu kitabında geçmişini kuru iltifatlala yad eden bir boşboğaz değil onu subjektif de olsa bir şekilde işleyen bir fikir işçisidir. Kara Kitap'ta Şeyh Galip'i ve Hüsn ü Aşk'ı aramak boşunadır elbet; fakat kitap sayesindedir ki şeyh Galip ve eseri benim için yeniden gündem olmuştur.
Eseri kendi bağlamında da çok beğendim ve tatlı bir şaşkınlıkla tükettim her sayfasını.

Bu kitabı okumayı başaran bir kahraman. Neden mi? Çünkü okumaya başlamak yetmez. Kitabı bitirmek gerekir. Bu kadar isminden söz ettiren bir kitap nasıl da bu kadar çekilmez olabiliyor? Belki diğer kitapları da büyük bir keyifle okunmuyor ama bu kitap tamamen bir işkence. Bir kitap okuması iki yılda biter mi hiç? Maalesef olabiliyor. Adı Kara Kitapsa. Kitabı okuduğum sırada arada yüzlerce kitap okudum ve her defasında bu kitaba döndüm ama her defasında yine aynı hayal kırıklığı. Hani bazı kişilerin ismi kendinden fazla büyür ya bu kitapta öyle. İsmi kitabın çok üstünde.

her zaman yaptığımız hataya düşüyoruz.kişi ayrı bir dünyadır onun romanı ayrı bir dünya.kişiler farklı şeylerdir onların yazdıkları farklı.aynı şey aziz nesin için de sıkça yaşanmıştır.tabii bu durumda kaybeden ne nesindir ne de onu okuyanlar.kaybeden dünyayı düşünebilidikleri genişlikteki çerçeveye sığdırmaya çalışanlardır.okumayanın çerçevesi ne kadar geniş olursa artık!
kara kitap benim hayatımın demirelidir.en 6 defa okumaya başlayıp,düğünlenip bıraktığım kitaptır.ama yedicisinde başardım ve hiç bir kitabı okuduğuma bu kadar memnun olmamıştım.

Kara Kitap, birçok özelliğinin yanı sıra kesinlikle bir dedektif romanı. Her şeyin potansiyel yan anlamları var, dedektif İstanbul sokaklarında çılgınca dolaşarak anlam arayışına düşüyor ve ipuçlarından oluşan bir sele kaptırıyor kendini. Şehirlerin başlı başına bir karakter oldukları bu tür romanlarda olduğu gibi örneğin James Joyce'un Ulysses'i, İstanbul da arayışını sürdüren Galip'i sürekli olarak fiziksel ve ruhsal olarak tüketmekle tehdit ediyor.
Pamuk nesnelerden, onların, gizemli bir biçimde ortadan kaybolan karısı Rüya'yı arayan tükenmiş durumdaki Galip üzerindeki etkilerini tarif etmekten hoşlanıyor. Galip'in kuzeni, meşhur bir köşe yazarı olan Celal de kayıptır ve bir süre sonra bu iki olay arasındaki bağlantı netleşmeye başlıyor. Pamuk, hikâyeyi, tasvire dayanan bir uslupta sürdürüp, içine Galip'in nerotik analizlerini ekleyerek sıradan bir hayat portresinden bireyin kimliğine yönelik metafiziksel spekülasyonlara geçme yoluyla hikâyeyi biçimlendiriyor. Bu kitap İstanbul'a ve çöküşün alegorisine ustaca yazılmış bir aşk şarkısı olabilir ama her şeyin ötesinde, dedikodularla şekillenen bir dünyada gittikçe zor bulunur hale gelen hikâye anlatıcılığının kutlanmasıdır.

Aydın (!) Pamuk.....
Ben bu "büyük" (! ) yazarımızın bu romanını okumayı denemiştim. Başladığım şeyi bitirme konusundaki tüm inatçılığıma karşın, bitirememiştim.
Ama "Kara Kitap" basında öylesine övüldü ki, ikinci bir deneye girişmekten kendimi alamadım. Ve o çabamda da, daha yarıya gelmeden havlu atmak durumunda kaldım.
Derken bir arkadaşımdan uyarı aldım. Kitapta gizlenmiş bir bölüme dikkatini çekinceye kadar... "çocukluğunda kız kardeşi ile tarlada karga kovalayan sapık bir padişah" gibi bir anlatım vardı bu bölümde!
Meğer benim artık okumayı denemediğim kitaplarında daha neler varmış!
İşte birkaç örnek:
"sonra kasaba alanına dolanır. Atatürk heykellerine sıçan güvercinleri ayıplar... "
"Atatürk kendini içkiye vermiş meyhane kalabalığına, cumhuriyeti emanet etmiş olmanın güveniyle gülümsüyordu... "
"Atatürk'ün leblebi zevkinin ülkemiz için ne büyük felaket olduğunu... "
"sonra bir cumhuriyet, Atatürk, damga pulu havasına girdiğimizi hatırlıyoruz... "
Bunlar kitaptan çıkarılsa hiçbir şey değişmez. Yalnız yazarın kimi ruhsal gereksinimleri tahmin edilmemiş olur! .
Türkiye'de Orhan Pamuk'u sevmek de serbesttir, Atatürk'ü eleştirmek de!
Orhan Pamuk'u sevmek, romanlarından keyif almak serbesttir... Ama güç okunduğunu ve Atatürk'ü sinsice aşağıladığını sergilemek de serbesttir.
Atatürk'ü eleştirmek başkadır, "çocukluğunda kız kardeşi ile tarlada karga kovalayan sapık bir padişah"tan söz etmek başkadır...
Tam hatırlamıyorum tarihini ama, sayın Abbas Güçlü'nün tv porgramına katılmıştı pek aydın(! ) romancımız Pamuk. Ve diyordu ki, "benim kitaplarıma eleştiride bulunanlar, benim kitaplarımı okumayanlar magazin kültürünün insanlarıdır" türünde bir cümle sarf etmişti. Hadi diyelim ki ben magazin kültürünün bir parçasıyım ve hiçbir şeyden anlamayan cahilin birisiyim. Peki ya rahmetli Ahmet Taner Kışlalı ve diğer Atatürkçü aydınlarımız da mı magazin kültürüyle yoğrulmuşlar. Aralarında proflardan tutun da edebiyat alanında üst düzeylere gelen aydınlarımız da mı magazin kültürüne sahip! ... Ve diyor ki pek sayın Pamuk, yine aynı programda - bir soru üzerine - "evet romanlarımda ben kendimi de katıyorum, ama yeri gelince kendimi çekiyorum" diyor. Bu gayet normal. Peki bu kendini dışarı çekmediği dönemlere "Atatürk heykeline sıçan güvercinler" de var mıdır sormak lazım...
Artık, ne Atatürk'ü aşağılamak için "heykellerine sıçan güvercinler"in arkasına sığınan bir romancıya... Ne de o'nu savunurken "ilkel"leşen bir yazara ve şaire saygı duyabiliyorum.
Bu yazımın yayınlanmayacağını adım gibi biliyorum ama yine de yazıyorum. Umarım Türkiye'de de bir şeyler değişmiştir de iyi veya kötü eleştirilerin hepsine bir fırsat sunuluyordur.

Pamuk'un şaheseri. Zengin, yaratıcı, modern bir ulusal destan.
Şüphesiz, modern türk romancılığının gekldiği son noktanın bir göstergesidir bu kitap. Orhan Pamuk'un kendisinden pek hazzetmem ama ortadaki somutn şaheserleri de görmezden gelemem. Siyasete bulaşmadan değerlendirmek gerektiğini düşünüyorum.

Yaşayan en büyük romancımızın yazılmış en büyük romanı ! Tılsımlı bir roman..Atmosferine hemen okuyucuyu çeken..Bir başka aleme dalıp romanı bitirdiğinizde artık kendi dünyanızın da eskisi gibi olmadığını anlıyorsunuz..Tebrikler Orhan Pamuk için..

Kara Kitabı Yıllar önce okumuştum ve kesinlikle hafızamda kalan ve bu kitabı unutulmaz kılan, bir cümlenin paragraf kadar uzun olabildiği ve bu bir cümleye küçük kitapların sığdırıldığı özel bir usluptur. Romandaki mekanları,yaşanmışlıkları sanki sizin hafızanızın bir parçasıymış gibi hatırlayabilirsiniz zamanla...

Yine büyülü bir dünya ve yine esrarengiz olaylar.Kendinizi okurken kitaba kaptırıp gideceksiniz ve sonunu getirmek için sabırsızlanacaksınız.Kitap bittiğinde ise keşke bitmeseydi diyeceğinize eminim.İstanbulun ara sokaklarında değişik ve sihirli bir geziye çıkmaya hazır olun.Bazen polisiye bazen aşk ama genelde mistik bir atmosfer hakim.Ne diyelim dünya çapında takdir edilmiş bir kitap.Bu hayal gücü için yazarı kutluyorum.Daha iyisi olamazdı.

Öldür o zaman sen de esrarı; esrar satan yalancı peygamberi öldür diye başladı bu romanına Pamuk. Gerçekten okuduğum kitaplar arasında (1700 kadar kitap okudum) hiç düşünmeden ilk beş arasına alırım. Galip de benim bu romanda Celal de, Alaaddin de benim Kapıcı İsmail de. Yani romandaki parçaların bütünüyüm ben aslında. Bu da benim romana benzersiz bir ilgi duymama neden oluyor.Karısını bilinmezliklerin içinde arayan ama karısı Rüya'nın, aslında Celal Salik'in Boğaz'ın Suları Çekileceği Zaman yazısının son paragrafında olan Galip karısını arıyor. Beklediğim bir son olduğu için kitapta kitap bende sıradışı bir etki bırakıyor.

Cüssesine bakarak bitmez bu kitap demeyin. Bir solukta okuyabileceğiniz bir roman. Sıradan bir roman değil tabi. Orhan Pamuk'un en farklı kitabı diyebiliriz. Kitabın zayıf yanı roman olmasına rağmen çok ciddi konularda çok ciddi iddialarda bulunması. Roman bu, gerçek olması gerekmez diyebilirsiniz belki ama bunları ispatlaması gerekir. Bazı ithamlar ağır. Mesela Mevlana ile Şems-i Tebrizi arasındaki ilişki konusunda yazdıklarını yazarın o zamanın magazin, dedikodu kitaplarına dayandırdığını düşünüyorum.
Diğer yandan yazar bu kitabıyla adeta şov yapmış. Kıyıda köşede kalmış kitapların adını zikretmiş, bazıları hakkında yorumlar yapmış. Her konuda derin bilgisi var fakat bu kadar bilgi sahibi olunca, kırk çocuklu babanın çocukların ismini bilememesi gibi, ne doğru, ne yanlış karıştırmış. Bunlar tabiki benim naçizane görüşüm. Yanlışım varsa affola. Yinede kitap kurtlarına tavsiye ederim.

Kara Kitap'i okuyali cok uzun yillar oluyor, Orhan Pamuk'un pek cok romaninda kullandigi "agir" dili bu romanda da kendini gosteriyor. Karakterler her zamanki gibi biraz tanidik, biraz hayali, ve en onemlisi ESRARENGIZ...Bu kitabi okuduktan sonra bende uzun sure yesil tukenmez kalem ile pek cok satirin altini cizmisimdir!