İstanbul & Hatıralar ve Şehir Hakkındaki Yorumlar

Orhan Pamuk'a yakışan güzel bir eser.

Daha önce Orhan Pamuk'un bir kitabını okumuştum; yeni hayat. Nobeli aldıktan sonra 2. bir şans verip istanbul hatıralar ve şehir kitabını da okudum. Üstelik taraflı okudum. Onun hakkında olumlu düşünüp, vatana ihanetini falan bilmem ama nobeli almış iyi bir yazar, edebi yönü sağlam diyebilmek için... Ama ne gezer 2. hezimetimi yaşattı. Kitabında ne İstanbul'u anlatabilmiş, ne de kendini. Çok yüzeysel sığ bir kitap. Kitabın sonunda da ressamlığı bırakıp yazar olmaya karar verdiğini söylüyor. Resim severler yerine, kitap severleri mahfetmiş. Kötü bir resmi reklamla dahi satamassınız ama kötü bir kitapla nobel bile alabilirsiniz. Yazarlığı seçmekle kendisi için en doğru kararı vermiş.

İstanbul hatıralar ve şehir Orhan Pamuk kendi çocukluğundan, okul hayatından ve çevresindeki yaşamdan örnekler vererek resim destekli anlatmış kendisini kutluyorum.
Yazarı vatan haini ilan eden bazı yorumculara katılmıyorum bunların Orhan Pamuk alıp okuduklarını da sanmıyorum. Saygılarımla

yazdiklarina,yaraticiliklarina hayran kaldigim yazarlarin nasil olupta bunlari yazabildiklerine hep hayret etmisimdir.yaraticilik bir yana,acaba neler yasamislar,hayata bakis acilariyla,neler hissetmisler ve bu eserleri yaratmislardi...sagolsun orhan pamuk bu kitabinda bu merakimi bir nebze giderdi.bir yazarin kitabini okumayi yazarla tanismak olarak dusunuyorum,belki bir el slklsma ve sohbet.ancak bu kitapta yazarin kendisini,onun istanbulla icice gecmis ic dunyasini tanima imkani bulacaksiniz.yalniz kitabi cok akici bulmadim.ve ozellikle yazmaliyim ki,bu kitabi okudurken sonra diger kitaplarindan izlere rastlamak sasirtici va hostu.

Kitabın İstanbul'dan bahseden kısımları güzel ve okumaya değer ancak Orhan Pamuk'un kendisi ve ailesiyle ilgili kısımların pek iyi yazılmış olduğunu söyleyemeyeceğim. Ayrıca eleştiri biçimini de kaba ve snobça buldum, aynı tarzı kendinden bahsederken de kullansa bir şey demeyecektim belki; kitap bu yönüyle "çirkin".
Bu kitabı okuduktan sonra Orhan Pamuk'un oldukça problemli bir adam olduğunu ve Freudian psikanalize tabi tutulması gereken eziklikleri olduğu kanaatini edindim.

Orhan Pamuk’u ve eski Istanbul’ u daha iyi tanıyabilmek adına harika bir kitap. Orhan Pamuk’un tüm romanlarını okumuş biri olarak, eserlerinde hayatından izler taşıdığını keşfetmemi sağladı.

Yazarın kendini "ben" olarak ilk hissedişinden, İstanbul sokaklarına açılıyor.

İstanbul ile ilgili önemli eserlerden biri,Orhan Pamuk kitaplarına ve dünyasına giriş yapmak için çok önemli bir kitap.

hiç şüphesiz istanbul üzerine en iyilerden

Çok keyif alarak okudum. Eski istanbul satırlarında kayboldum. Orhan pamuk'un çocukluğu da oldukça ilgimi cekti. Tavsiye ederim.

Istanbulu cok güzel anlatmış. Resimli istanbul hatıralar ve şehir kitabinı okudum cok güzel fotoğraflarla anlatmış

değişik hikayeler, okurken çok sıkılmmıyorsunuz ama ben daha fazlasını beklemiştim.

İstanbul hakkında bilgi toplamak isteyen ve yeni bir bilgi birikimine sahip olmak isteyenlerin okuması gereken bir eser. Orhan Pamuk İstanbul'u bir taraftan överken diğer taraftan yermesi İstanbul hakkında kısmen tarafsız olduğunu gösteriyor. Ayrıca Pamuk eserinde kullandığı görsellerle anlatımını desteklemekte ve anlatımını kolaylaştırmakta.

Hoş bir eser.

Şu eleştirilere bakıp üzülmemek elde değil. Bir insanın sanatıyla siyasi veya ideolojik görüşlerini ayırt edemeyecek kadar sığ ve bir o kadar yersiz eleştiriler. Orhan Pamuk, siz ne derseniz deyin, türk edebiyatının en sağlam kalemlerinden biri. Okuyun, okutun.

okurken beni çok zorladı.tasvir süreci bana ağır geldi

yazarın kendisinden beklenen her zaman ki tarzından çok farklı bir tarza kitaptı, bence güzel bir kitaptı, sıkılmadan okuduğum ve kitaptaki karekterlerin sonlarının nasıl olacağını merak ettiğim bir konuya sahipti, sonu da beni çok tatmin etti, tavsiye edrim.

Orhan Pamuk'un gözüyle İstanbul'un eski zamanlarını, yaşam tarzını, mimarisini ve modernleşmenin(!) beraberinde geleneklerin yavaşça yok olmasını kendi hayatı üzerinden örneklemesiyle oluşturduğu oldukça hoş bir eser. Romanlarının dışında böyle bir kitapla da karşımıza çıkması güzel olmuş. Kitapta hoşuma giden yazarın, "Başka yerde yaşayan bir başka Orhan" düşüncesi, Orhan Pamuk'un kimlik arayışları, etrafında olup bitenleri ve İstanbul'u olayların dışına çıkarak anlamaya çalışması oldu. Belki de kitabın en güzel cümlesi:

"Hayat o kadar berbat olamaz" diye düşünürüm bazan. Ne de olsa, sonunda insan Boğaz'da bir yürüyüşe çıkabilir...

Orhan Pamuk;Yahya Kemal,Ahmet Hamdi kadar İstanbul a yetkin bir sanatçıdır diye düşünmüşümdür hep.Her kitabına salt edebi nitelikle yaklaşamamış olmamız ve yine her kitabına siyasi bir gözlem serpiştirmemiz Orhan Pamuk u hiç anlamamamıza sebebiyet oluşturmuştur.Önyargılarımızdan arınıp bizi uluslararası arenada en zirvede taşıyan bu yazarın hayatına dair kesitleri öğrenmeniz açısından İstanbul konusunu seçmiş yazar.İstanbul her zaman pencereden seyredilecek muhteşem bir manzara değildir.İstanbul bazen bir penceredir.Pencereden baktığınızda Orhan Pamuk u göreceksiniz bu güzel kitapta...Fotoğtaflarla muhteşem bir galeriyede sahip kitap.

Orhan Pamuk'un kendini anlattığı bir kitap. Okurken sıkılabilirsiniz.

İstanbul'u anlatan güzel bir kitap.Bir solukta okunmuyor.Zaman zaman açıp okunabilecek bir kitap...

Şimdiye dek sonunu bitirmeden bir kenara koyduğum sadece iki ya da üç kitap olmuştur işte bu kitaplardan biri de Orhan Pamuk'a ait. Bir türlü olayın içine girip de hah işte burada kitaba bağlandım diyemiyorum. Yıllar önce de Kar'ı okurken perişan olmuştum. Edebiyatla iç içe bir insan olmama rağmen Orhan pamuk'u anlamadığıma göre tuhaflık bende olmalı; ne de olsa adam nobel aldı, bizim göremediğimiz bişeyler var demek ki..

'İstanbul'&Orhan Pamuk için:
Bir gün gelecek, belki 10 yıl belki 20 yıl sonra, Orhan Pamuk ve Ahmet Hamdi Tanpınar ilişkisi üzerine inceleme-araştırma veyahut master tezleri yapılacak. O zaman Ermeni söylemleri veya soyu sopunun ötesinde Orhan Pamuk'un ne yaptığı anlaşılabilecek.. Onu zahmet verip de okuyan hasbelkader Tanpınar da okumuşsa "tamam" der(diyecek) "Türkçe ırmağı derinden ve güçlü bir şekilde akmaya devam ediyor.." Kendisi de ifade etti ama Nobel Ödülü, Orhan Pamuk içindeki Tanpınar'a verildi, bu sayede de bir eksik tamamlandı, ölmüş bile olsa Tanpınar'a verildi ödül benim gözümde; sevincim bunun için oldu, üzüntüm de bunun için...

Teşekkürler Türkçe güzellikler yazanlara..

Orhan Pamuk vatan hainiydi değildi tartışmalarının ötesinde kitabı nesnel olarak değerlendirirsek, kitabın İstanbul'un bir dönemi hakkında bitmez merakı olanlar için değerli, ancak olağanüstü bir yazın ürünü olmadığı görüşündeyim.Avrupa'nın İstanbul kitabının üzerinde bu kadar durmasının zorlama olduğu, İstanbul hakkında bir şey okumamış oldukları gibi şeylerle mi açıklanır bilmiyorum.Orhan Pamuk'un belki en çok övülen eseri ama sıkıcı da olsa bundan iyi eserleri mevcut.

Vatan hainliği yapan bir insanın kitabını okumak ve ona yardım etmek değil mi...aslında girdiğim kitabçılarda orhan pamuk reklamını görünce direk çıkıytorum...Ödülü neden aldığını herkes biliyor...hatta şu anda ismini hatırlamıyacağım iki kitabı çalıntı kitabı direk tercümanlığını yapıp ismini koymuş...eğer bunları biz biliyorsak ödülü verenlerde bilmeli..çalıntı kitablara nası ödül verebilirler ki....bu indirim kaldırılmalı ve kitab satılmamalıdır...bana göre...

İstanbul'un neredeyse en sonunda, Orhan Pamuk adlı çapkın ve sergüzeşt mimarlık öğrencisi, ailesine ait dairede annesiyle oturuyor; babası, metresiyle; abisi Şevket ise ABD'de eğitim görmekte. (...) Bir Türk, bir ressam en sonunda da bir yazar olarak Pamuk'un İstanbul'da tarif ettiği yolculuk, dışardan bakan birçok insanın dediği üzere, kendisinin alaycı bir gözlemle ifade ettiği gibi, "Doğu ve Batı arası"nda yatıyor, ancak o bunu geçmiş ve şimdiki zaman olarak adlandırıyor. Geçmiş Osmanlı İmparatorluğu tarafından temsil edilmekte, (...) şimdiki zaman ise Atatürk'ün kurduğu Batıya yönelmiş laik Türkiye. Ama İstanbul artık bir dünya başkenti değil, kendi yıkıntılarına gömülen tecrit edilmiş küçük bir yer...
(...) İstanbul kitabı, Pamuk henüz genç bir adamken sona eriyor. Bir devam kitabı sonraki olayları aydınlatacaktır. Türkiye ekonomisini bir düzene sokar ve Avrupa Birliği üyeliğine yaklaşırken İstanbul'un çeşitli bölümleri lüks görünümlere büründürülüyor. Pamuk'un sevgili Beyoğlu'sundaki üç sokak bir süre önce Disneyvari bir şekilde düzenlenerek güvenlik görevlileri, şık butikleri ve zengin Türklerin camembert yiyebilecekleri, sokağa yayılmış masalarıyla Fransız Sokağı'na dönüştürüldü. Pamuk'un bu konuda ne düşündüğünü duymak hoş olurdu.

şu an okuyorum bu kitabı, hoş geldi, iyi gidiyor bakalım, orhan pamuk'un dilinden hoşlandım, ilk defa orhan pamuk okuyorum. duyduğum kadarıyla ağırmış dili ama şimdi çok iyi geliyor. hoşuma gitti, otobiyografi şeklinde hazırlamış yazar, bu tarz meraklılar için iyi olacak ayrıca orhan pamuk hayranları da kaçırmasın.

Bilmem ki dünya üzerinde bünyesinde bu kadar çok hain barındıran bir ülke daha var mıdır? Siyasi olarak verildiği belli olan ödülü reddemeyecek kadar bile aciz olan bu yazarın kitabına %20 indirim yapıldığı için idefixe adlı alışveriş sitesi protesto edilmeye başlandı. Ben de sizin sitenize girince %35 indirimi gördüm ve ne ylan söyleyeyim şok oldum. Eğer sizi seven okurlarınıza saygınız varsa bu indirimi iptal edin. Bu kişiye verilen ödül ne Türkiye'ye ve ne de Türklere aittir. Sadece nevi şahsına münhasır ihanetin bedelidir.

orhan pamuk adının baş harflerini büyük harflerle yazmaya bile değmez bir adem. aşağıda yorum yapan arkadaşa sonuna kadar katılıyorum. Bir kitabını okuyarak fazla lutufta bulunmuş. Onu da okumasa kaybedeceği hiçbir şey olmazdı. orhan pamuğun kitaplarından herhangi birini orta son sınıf çocuğu ben yazdım deyip türkçe öğretmenine verse, öğretmen ilk sayfadan sonrasını okumazdı. Edebi hiç bir kıymeti olmadığı gibi yalan yalan yanlış yazdığı için sosyolojik te kıymeti olmayan kitaplar. Milli servete yazık. O paralarla boyama kitabı basılsa daha faydalı olurdu. Belki nobeli verenlerin aklı yok mu? denilebilir. Aksine fazla akıllılar. Maslov'un malum deneyinde, çan sesi gelince ağız sulanması meydana geliyordu. Fakat bunun için birkaç kere et vermek gerekiyordu. Bu nobelin o etten farkı yoktur. Yakın zamanda ağzı sulananları görmeye başlarız. Fakat bir müddet vatana ihanet te etseler nobel filan gelmeyecek. ağız sulanması azlınca pekiştirmek için belki bir tane daha verirler.

Benim için vazgecilmez değerler vardır.pek çok insanda olduğu gibi.Bunlardan biri ve en önemlilerinden biri Vatansevgisidir.Orhan Pamuk onurumuzu ayaklar altına almıştır.Bize katil damgasını reva görmüştür.Dostlarımızda! onu Nobelle ödüllendirmiştir.Ben Nobeli yazdığı romanlarla aldığına inanmıyorum.Yazdığı şeyleri zaten hiçbir zaman beğenemedir.Sağlam bir ruh halinin ürünü değiller bence.Belki yabancı dillerdeki cevirileri daha güzeldir bilemem.Bazı kişiler o nedenle "cevirileri aslından daha güzel romanlar "yakıştırması yapıyor.Velhasıl ruhum bu yazarı kabul etmiyor.Aklıma sormuyorum bile...

Yazılmış olan bu büyük eser
Dünyaca ünlü ve profesyonel bir yazar olan Orhan Pamuk‘un yazmış olduğu bu büyük eser bir harika ve bütün okurlara bu güzel eseri okumalarını tavsiye ederim. Çünkü bu eserde tamamen samimiyetin, doğallığın ve bir o kadar da kendini anlatan bir yazı olması çok güzel zaten büyük yazar Orhan Pamuk yine kendini ispatladı. Kendisine bir şey söylemek istiyorum. Yine 1 numarasın

Onun kendine has dili, kavrayışı ve problemleri görüyor olması entellektüel kimliğiyle birleşince gerçekten çok hoş şeyler ortaya çıkıyor. Orhhan Pamuk takip edilmeli ve ortaya koyduğu her çalışma ciddiyetle değerlendirilmeli bu eserde de Orhan Pamuk'un ne kadar özgün olduğununun anlaşılmasını anlatabilecek bir yapıt.

Özgünlük konusunda bilkindiği üzere Orhan Pamuk'un hiçbir sıkıntısı yok.Bu kitapta da anlaşılıyor ki yazar her ne anlatırsa anlatsın mükemmel bir yazar.Bu sefer okuru kendine her seferinde bağlayan yazar anılarını ve çocukluğunun İstanbulunu kendine konu edinmiş.Tam bir Orhan Pamuk kitabı yani anlayacağınız...

pamuk'un hayatını anlatan bir gazete eki okumuştum. diğer kardeşleri gibi okul hayatında dikiş tutturamamış, birçok kişi tarafından "adam olmayacak" insanlar sınıfına sokulmuş. birçok iş denemiş ama becerememiş. sonunda yazar olmaya karar vermiş.çok iyi de resim yaparmış bunu atlamayalım.ancak 30 yaşlarından sonra kendi yazma ve pazarlama tekniklerinin sayesinde "yazar" unvanını almaya hak kazanmış.

bir yapıt hakkında olumsuz bir önerinin bulunması bazen yanlış anlaşılıyor bazende... evet biz onlara olumsuz haklıyorum(eleştiri)yapmalıyızki kendilerinde olan hatalarını değişsinler daha kaliteye gitsinler diye...
ben orhan pamugun bir çokederini okudum... ama bu kitap bana sanki kendine öz yazılmışbir yapıt ğibi...
kendi mahramini ortaya sermiş misali...

Orhan Pamuk romanları sizin için değilse bile okunabilecek çok güzel bir anı-kent-deneme kitabı İstanbul..Fotağraflar satırlardaki hüznü dansa kaldırıyor ve unutulmaz bir vals yapıyorlar.Herkesin kendi şehrine kendi bakışı vardır..Ne kadar İstanbullu ve İstanbul hayranı var,o kadar da İstanbul alıgısı..Yazarın İstanbulunu dinlediğinizde siz de kendi İstanbulunuzu ifadeye çalışacaksınız..Veya diğer kentleri..İstanbulun bende uyandırdığı en temel duygu hüzün diyor Pamuk.Buna yakın bir ifade var.Peki sizinki ne ? Okuyun,düşünün,siz de ifade edin..

Geriye,çoçukluğuna dönüp,yaşadığı şehri ve yıllar geçtikçe değişen şehri,gözlemlerini,şehir hakkında yazıları resimleri olan gezgin ve şairlere,onların günlüklerine,resimlerine değinerek düşsel bir yolculuk yapmış.Ben okuduktan sonra noktasız cümleler kurmaya başladım.Etkileyici.
Ve diğer yönünede değinmek istiyorum Orhan Pamuk'un beni rahatsız eden,şehrin yağmalandığı zaman ki ermenilere olan tutumların böylesine objektif verilmesi ne kadar tarihçi bir kimlik?
Edebiyatçı yanıyla okunabilir,ve bir edebiyatçı kullandığı dile saygısından yoksunsa Tarih'ini kendisini ait olmadığı;böyle düşündüğünden olsa gerek tarihini küçültebilir ben bu konuya artık fazlada dikkat etmiyorum.Kurgusu ve dili için okunabilir,iyi bir edebiyatçı kesinlikle

Hakkaniyetli olmak gerekirse, usta sanatçıların siyah-beyaz fotoğraflarıyla süslenip yazarın alışılageldik zengin dili, etkileyici üslubu ve görsel tasvirleriyle renklendirilmiş semtleri, mahalleleri, sokakları ve tarihi yapılarıyla İstanbul hakkında yaklaşık üç yüz elli sayfalık titiz bir çalışma vardı karşımızda. Yerli yabancı pek çok yazar ve seyyahın anlatılarına -o anlatıları kendi bakış açısından yorumlayarak- yer veren Pamuk, Osmanlı İmparatorluğunun son döneminden 1970’lere kadar uzanan Batılılaşma serüvenini, Doğu ile Batı arasına sıkışmış kimlikleri, kentin yitirdiği değerleri ve zihniyet değişimlerini sözcüklerle canlandırmıştı. Ancak medya için haber değeri taşıyan, manşetlere çıkarılan metnin bu nitelikleri olmayacaktı elbette. Pamuk’un seçtiği imaja uygun biçimde, vurgu yazarın ifşa ettiğini söylediği özel hayatına yapıldı; ilk sertleşmesine, ilk aşkına, ilk cinselliğine… Böylece yazar ve okuyucu samimileşmişlerdi. Aslında Orhan Pamuk çocukluk dönemini, mesela üç-beş yaş arası yıllarını sanki daha dün yaşanmışlığın berraklığını taşıyan cümlelerle aktarırken anı ile kurguyu iç içe geçirdiğini belli etmişti. Delikanlılığına denk gelen 68 döneminin gençlik hareketlerine –en azından o gençlere ilişkin duygu ve düşüncelerine- tek bir sözcükle bile değinmemişti. Artık çok uzaklarda kalmış ufak tefek ayrıntılar her nasılsa bellekte kayıtlı kalmış, ama Pamuk toplumsal belleğe kazınmış mesela 15-16 Haziran’ı, İstanbul’un Cumhuriyet tarihindeki en uzun iki gününü hiç hatırlamamıştı Sonuçta yazarlığının artalanına -dünya görüşünün ne türden ideolojilerle yapılandığına- dair ipuçları da vermemişti. Ama okuyucunun kulağına aslında okuyucuyu ya da kamusal alanı hiç de ilgilendirmesi gerekmeyen aile sırlarını -kendi deyimiyle yazarlık ahlaki gereği- fısıldayarak, özel ve kamusal alanlar arasındaki, “iç” ile “dış” arasındaki sınırı kaldırıyordu Pamuk. Samimiyetin biricik ölçüsü tam da buydu işte…

Medya desteğiyle çok öne çıkarılması dışında “İstanbul, Hatıralar ve Şehir” türünün ne ilk ne de tek örneği. Tersine, 80 sonrası kültürel ikliminde yeşerip televole ve türevleriyle, “Biri Bizi Gözetliyor”, “Ben Evleniyorum” ve “PopStar” tarzı yarışma programlarıyla, Can Dündar belgeselleriyle, “Film Gibi” ya da “Gerçek Kesit” kulvarındaki hayat simülasyonlarıyla zenginleşen “ifşaat külliyatı” arasında mütevazı bile kalıyor o. Bu konuda çok da şey söylendi askında. Bir hatırlatmayla başlayalım; 80’lerde yeni bir kültürel iklime girmiştik. Nurdan Gürbilek’in ifadesiyle insanlar 80’lerde “teni ve iştahı keşfettiler, ama cinsellik denilen bölge de ilk kez bu kadar çok konuşulan, bu kadar çok kuşatılmış bir alana dönüştü. Kültür ilk kez bu kadar önem kazandı, bir bakıma günlük hayatın kendisi kültürelleşti, öte yandan da kültür denen alan özerkliğini ve otoritesini ilk kez bu kadar kesin biçimde kaybetti. Aydınlar kendileri adına ilk kez bu kadar çok konuştular, ama varlık koşullarını da ilk kez bu kadar kesin biçimde yitirdiler. Baskının bu kadar yoğun olduğu bir dönemde, iç dökme, anlatma, ifşa etme arzusu ilk kez bu kadar öne çıktı; 80’ler ruhundan söz edeceksek eğer, bunu bir dikizleme isteğinde, bunun yeni bir haz olarak tanımlanmasında, insanların buna kışkırtılmasında, burada bir özgürlük vaadi buluyor olmasında aramak gerekir”. Böyle bir hayatın tümüyle dışında kalmamız mümkün değilse bile, yine de bir kenara çekilebilir, “magazin dünyası” deyip geçebilirdik. Ne yazık ki, toplumu saran özel hayatı alenileştirme ve rontgencilik merakı çok geçmeden edebi alana bulaştı. Biyografik ve otobiyografik roman ya da anlatılar hızla yaygınlaşırken yazılanlardan çok yazanların öne çıkarıldığı, yazarların okuyucularına karşı ne denli içten ve samimi olduklarını kanıtlamak için röportajdan röportaja koştukları, edebi değerlerin yerini yazarda simgeleşen markaların aldığı bir döneme girdi Türkiye.

her zaman tek bir obje vardır ve bu obje hakkında da yüzlerce farklı bakış açısı.orhan pamuk da bu kitabında kendi istanbulunu anlatmış.siyah beyaz yada gri soluk yüzlü mutsuz ama onurlu bir şehir.ahmet rasiminde de dediği gibi manzaranın güzelliği hüznünde yatar.ve istanbul yani benim istanbulum dünyanın en etkileyici manzaralarına sahip...

kitapta yoğun olarak orhan pamuk'un istanbul hakkındaki yorumları yer alırken kendi çocukluğu azınlıkta kalıyor. anladığım o ki yazar olmaya karar verirken onu en çok etkileyen babası olmuş.

en kolay okunan orhan pamuk kitaplarindan biri. bunda kisinin icindeki voyeurism durtulerinin de payi var gibi geldi. cok guzel bir istanbul senfonisi olmus kitap. ozyasamsal unsurlar ise bu senfoninin bolumlerini birbirine baglama unsuru olmus. sosyolojik ve sınıfsal analizlerini yetersiz yanlis ve eksik bulsam da istedigi sevkate layik bir kitap. ancak daha cok televole zihniyeti ile ele alınacak gibi geliyor bana. sanirim satislari arttirmak amacli bir eylem. ayse armanla yaptigi soyleside kendisi de canak tutuyor buna izlenimi verdi.

Yine bir Orhan Pamuk klasiği ve busefer farklı bir şekilde çıkmış karşımıza.Hem kendi hayatından kesitleri hem de aşığı olduğu İstanbulu bile anlatmış.Ben hayatımda bir kez İstanbula gittiğim halde bu şehri bir başkasından dinlemek çok zevk verdi bana.Anlatılan caddelerde gezmek yazarın gördüklerini görmek istedim.Daha önceki romanında karsı anlatmıştı fakat bu sefer bambaşka bir şekilde anlatmış.Çok büyük zevk alarak okudum.Ve İstanbulu bir de Orhan Pamuğun kaleminden okuyun diyorum.

Orhan Pamuk hakkında neler yazılmadı neler. En populer, en çok okunan ama maalesef en az anlaşılan bir yazar olduğu söylendi herzaman. İşte İstanbul, işte Orhan Pamuk. Orhan Pamuk neden böyle diyenler, İstanbul'u özel kılanın ne olduğunu merak edenler vakit kaybetmeden okusunlar bu kitabı. Yaşamın tüm gerçekliği ve kusursuz İstanbul tasviri... Bana kitabı soranlara işte aynen bu cümleyi söylüyorum.

Orhan Pamuk kitapları sıkıcı gelir bana nedense. Korkunç bir reklam bombardımanı gündemden geri kalmamak için istemeye istemeye başlatır kitaba beni.Ancak bu sefer öğle olmadı. İstanbul hiç bir etki altında kaldırmadan çekti beni kendine. Eğlendim bile sayılabilir.O kadar çok reklama da rastlamadım etrafta bu sefer.Edebiyat metalaşmadı ve eserin önüne geçmedi ya sadece o tarihi şehir geldi gözlerimin önüne tüm ihtişamıyla.Pamuk'un anıları,dostları,notları.Bir başyapıt veya muhteşem bir eser değil ama okumaya değer.Çünkü içinde tarih var,içinde insan var,içinde İstanbul var

orhan pamuk istanbulu anlatırken çok iyi bir dil kullamış.tasvirler inanılmaz güzel.ayrıca istanbul fotoğrafları çok özenli seçilmiş.Kendi hatıralarını aralara bizi sıkmadan serpiştirmiş.Elbette yeni hayat,kar gibi unutulmaz bir kitap değil.sanırım sayın pamuk da başyapıt olur düşüncesiyle yazmamıştır.

Orhan Pamuk son kitabı İstanbul’da hayatını içinden geldiği gibi yine kendi üslubuyla anlatmış. Onun kitaba başlayınca insanı sürükleyen paragrafı aşan uzun ve zengin cümleleri her zamanki gibi bu kitabına da eşsiz bir lezzet katmış. Ayrıca çocukluğunu anlatarak başladığı kitabında her detayı ona ait resimlerle ve bunları hiç çekinmeden hemen hemen her sayfada kullanarak bir resimli kitap havasına sokmuş. Kendinden yola çıkarak İstanbul’un geçmişini ve İstanbul’u anlatan yazar ve ressamlara ve tarihe de değimeden edememiş ve ortaya birkaç türün sentezi olan çok lezzetli bir kitap çıkmış.

anlatım ve tasvirleme sanatları çok güzel yapılmış...ama ben kitabı o kadar abartılacak kadar iyi bulmuyorum

Çokda abartılacak bir eser değil.Gerçi anlatımı ve tasvirleri nitelikli fakatyazarın eserleri olduğundan çok daha fazla abartılıyor ve hak ettiğinden çok daha fazla kendisinden söz ettiriyor.

orhan pamuğu n tüm kitaplarını okumuş biri olarak ben bu kitabını bir önyargıyla okumuşdum...yani şöyle düşünmüştüm : bak adam kendini nekadar önemli görmüş de çocukluğunu anlatan kitap yazmış...hiç de öyle olmadığını kitabı okuyunca göreceksizin..tavsiye ederim..