Candide ya da İyimserlik Hakkındaki Yorumlar

Dönemindeki baskıdan dolayı konuları masalsı bir havada anlatılmış denebilir. Felsefik bir roman. İyimser olmalıyız...

önyargılı inançların geri plana itilmesi, insan düşüncesinin öne çıkmasını anlatan güzel bir eser.

yazar korkusudan olayları masal gibi anlatmış.kitaptaki bazı olayları bügün bile çekinerek anlatılıyor veya üstü örtülüyor.

İçinde felsefe,hiciv,bilim kurgu,karamizah ve daha çok enteresanlık barındıran bir roman bu.Voltaire bu kitabı yazarken yaşadığı dönemde kendisine karşı olan yada fikirlerini beğenmediği düşünür ve yazarlarla dalga geçmek istemiş ve ortaya bu fantastik eser çıkmış.Candide isimli kahramanımız aldığı eğitim üzerine optimist yetiştirilmiş olmanın o dayanılmaz saflığıyla hayatını uzun ve meşekkatli bir yolculuğa adıyor.Bu yolculukta ona çok ilginç insanlar eşlik ediyor.Yolculuğun amacı aşkı ve sonsuz saadeti bulmak.Gelgelelim dünyayı bir baştan bir başa dolaşan kahramanımız aşkın geçiciliğini ve dünyada asla sonsuz saadet olmadığını anlıyor.İstanbul Üsküdara yerleşip hayatının geri kalanında bahçesini ekip biçmekle karar kılıyor.Bu felsefi romanın son cümlesi olan ''O halde kendi bahçemizi ekmeliyiz'' ; okumak,gezmek,görmek ve sonunda da birikimlerini birilerine aşılayabilmek anlamına geliyor sanırım.

Sıkılmadan okuyacaksınız eminim.Saygılar.

konaktan kovulan kandid'in yolculuğunda karşılaştığı savaşlar, düşmanlar, kötülükler, iyi insanlar, eziyetler anlatılmakta.

Voltaire’nin okuduğum ilk eseri ancak daha önce okumuş olmayı isterdim. Felsefi bir kitap olmasına bakmayın, nasıl bittiğini anlamayacaksınız. Sonunda çevirmen Hüseyin Portakal’ın tanıtım yazısıyla çok daha iyi kavrıyorsunuz Voltaire’nin felsefesini.

Hiç beklemediğim sürprizler yaptı kitap bana.İçinde Sultan Ahmet de dolaşmayı ve buralardan izler bulmayı hiç beklemezdim. Kitap başına gelen tüm acı olaylara rağmen umudunu ve yaşama sevincini ,iyiliğini kaybetmeyen bir gencin hikayesi . Özet olarak şunu diyor gibi geldi bana ' burası yalan dünya be , bu kadar işte...'Bir de siz okuyun bakalım size ne diyecek?

okurken gülümsetmiyor değil hani. Safın daha safı bir karaketerin dünyayı yolcuğunu ve karşılaştıkları olay ve insanları anlatıyor.

aşırı derecede basit ve saçma bulduğum bir kitap. okumasanız birşey kaybetmeyeceksiniz.

Voltaire her ne kadar Leibniz'i eleştirse de 10 yaşında akuduğum bu kitapta en çok Candide karakterinden ve onun hayata bakışından ve felsefesinden çok etkilenmiştim,hala da iyimserliğimden asla kuşku duymam,bardağın yarısı boş diye dövünüp durmanın bir manası yok,bardağın yarısı dolu ve ben onu afiyetle içeceğim..

Voltaire Türk aydınlarını etkileyen yazarlardan biri. Candide adını taşıyan bu romanın kahramanı Leibniz'in felsefi anlayışını benimsemiş olarak Avrupa'da Roma, İspanya gibi yerleri gezdikten sonra Amerika'ya kadar da gidiyor. Herşeyin iyi olabileceğin en iyisi olduğunu düşünsede engizisyonu, büyük depremleri, yakınları kaybetmenin acılarını yaşıyor. Ama iyimserliğini ve saflığını hiç kaybetmiyor. Yer yer güldüren ve düşündüren bu roman Leibniz'in düşünceleriyle alay ediyor. Bizim için en güzeli dünyayı dolaşan kahramanınımızın macerasının İstanbul'da bir çiftçisinin yanında ve nasihatiyle son bulmasıdır. Hiç sıkılmadan okuyabileceğiniz bir roman.

Candide, saf, temiz, herşeyden habersiz demek. İyimserlik üzerine yazılan felsefik bir roman. Voltaire, bu kitapta, Alman filozofu Leibniz'in felsefesini çürütmek istiyor. Leibniz iyimserliğin savunucusudur. Bu filozofa göre, dünyadaki her şey olanaklı olanın en iyisidir. Ancak Voltaire, Leibniz'in felsefesini yıkabilmek için olayları bu kitapta karikatürize ediyor. Hikayenin kahramanı Pangloss, Leibniz'in felsefesini öğretiyor ve voltaire de sürekli pangloss'a atıfta bulunuyor. gerçekten okumaktan büyük bir zevk aldım. Kitapta özellikle iki alıntıyı buraya yazmak istedim. kesinlikle düşündürücü cümleler bunlar: "...İyimserlik, insanın kötü bir durumdayken, herşeyin iyi olduğunu ileri sürme çılgınlığıdır" "...Belki yüzlerce kez kendimi öldürmek istedim. Ama yaşamı hâlâ seviyordum. Bu gülünç zayıflığımız belki en vazgeçilmez düşkünlüklerimizden biridir. Çünkü her zaman yere çalmak istediğimiz bir yükü, sürekli taşımaya çalışmaktan, varlığımızdan dehşete düştüğümüz halde, ona bağlanmaktan, kısacası bizi kemiren yılanı kalbimizi yiyinceye kadar okşamaktan daha budalaca bir şey olur mu?"