Hamnet Hakkındaki Yorumlar

Shakespeare'in adını bile geçirmeden, oğlu Hamnet'in ölüm hikayesini kurgusal bir akışla ele alan bu kitabın başarılı olduğunu düşünüyorum. Hamnet'in ölümü ve eşi Agnes'ın hayatını odağına alan kitap daha çok ses getirecektir.

Hamlet gibi dev bir eser nasıl ortaya çıktı?
Nasıl bir akıl, nasıl bir kalp, nasıl bir yaşanmışlık süzgecinden geçerek yüzyılları aşabildi?
“Olmak ya da olmamak”ın yanına belki de şunu eklemek gerekiyor: Tam ortasında olmak.
Tutkunun, sevginin, kederin ve yasın tam ortasında…
Kaçış gibi görünen ama aslında derin bir teslimiyete dönüşen o yerde. Hamnet tam da bunu hissettiriyor. Sessiz, ağırbaşlı ama derin. Büyük cümleler kurmadan insanın içine işliyor ve daha ilk andan okuyucuyu yakalıyor. Beğendim.

Shakespeare'in hayatı çok iyi kurgulanmış. Akıcı bir dille yazılan, betimlemeleri güzel bir kitap...

Agnes... Bir cadı mı yoksa gerçekten üstün sezgileri olan yüce gönüllü biri mi?
Shakespeare'in 11 yaşında ölen oğluna yazdığı Hamletin öyküsüdense de adından çok bahsedilmeyen sevgil eşinn öyküsü kitap.
Geçişler, ruh dalgalanmaları ve karakterlerin ruhsal yankılarının aksi kalemin kuvvetini hissettiriyor.

Latince öğretmeninin bir gün camdan dışarı bakarken, yumruğunda narin bir kuş taşıyan genç kızı görmediyle başalar Agnes’le tanışıklıkları.Sessizliğin içinden geçip gelen bu sahne, ikisinin arasında yıllar sürecek derin ve kırılgan bağın ilk işaretidir. Agnes’in bakışlarında, doğaya ait ama insandan kaçmayan bir şey vardır; hem yabani hem de iyileştirici.

Agnes’le tanıştıkça Latince öğretmeni, onun yalnızca farklı biri değil, dünyayı bambaşka bir yerden gören biri olduğunu fark eder. İnsanların ne düşüneceğini önemsemeyen, sezgileriyle yaşayan, ruhunun derinliklerinde kötülüğe yer açmayan bir kadındır Agnes. Onunla kurdukları bağ, sözcüklerden çok sessizliklere, bakışlara ve dokunuşların ucuna saklanmıştır.

Hamnet romanı, aslında büyük ölçüde Agnes’in hikâyesine odaklanır. Hamnet’in hastalığı ve ardından gelen kayıp, yalnızca bir çocuğun ölümü değil; bir annenin kalbinin, yavaşça ve sessizce yerinden sökülüşüdür.

Roman, okuru Shakespeare'in meşhur oyunu Hamlet'in ardındaki trajik gerçekliğe, yazarın kendi evine ve ailesine götürüyor. Bu, sadece tarihi bir kurgu değil, aynı zamanda anne sevgisi, yas ve sanatın iyileştirici gücü üzerine yazılmış dokunaklı bir ağıt. Roman, Shakespeare'in eşi Agnes Hathaway'in gözünden anlatılıyor ve onu tarihin sayfalarındaki silik bir isim olmaktan çıkarıp, doğayla iç içe, sezgileri güçlü ve adanmış bir kadın olarak yeniden var ediyor. O'Farrell, 1596'da vebadan ölen Hamnet'in, yani Shakespeare'in oğlunun kaybını, anne Agnes'in yüreğindeki dinmek bilmeyen acı üzerinden işler. Yazar, bu kişisel trajediyi, ailenin dağılması ve sanat eserinin doğuşuyla ustaca birleştirir ve okuru 16. yüzyılın İngiltere'sindeki günlük yaşama, aşkın inceliklerine ve bir çocuğun ölümünün bir aileyi nasıl sonsuza dek değiştirdiğine şahitlik ettirir. Sadece biyografik bir roman değil, evrensel bir anne acısının ve bu acının sanata nasıl ilham verdiğinin zamansız bir hikayesidir.

Shakespeare deyince çoğumuzun aklına Hamlet, Macbeth, Kral Lear gelir. Ama özel hayatı derseniz işler flu: Eşi Anne Hathaway, üç çocuğu, birinin küçük yaşta ölümü ve ailesinden uzakta geçen Londra yılları… İşte Maggie O’Farrell, Hamnet romanında bu boşlukları sezgi ve edebi ustalıkla dolduruyor. Shakespeare’in adını hiç anmadan, onu bir baba, bir eş, bir insan olarak karşımıza çıkarıyor. Kitap, küçük yaşta ölen Hamnet’in yasını tutan bir aile üzerinden acıyı, kaybı ve sevgiyle yeniden bağ kurmayı anlatıyor. Dili sade ama derin; okurken hem duygulanıyor hem merakla sayfaları çeviriyorsunuz. O’Farrell, tarihsel gerçeklik ile kurmacayı o kadar güzel harmanlıyor ki, ortaya sadece bir dönem hikâyesi değil, zamansız bir insanlık anlatısı çıkıyor. Duygusu bol, anlatımı güçlü bu romanı gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.

Kitaba bayıldım. Kimden bahsettiğini söylemeden anlatımı, sadeliği, büyülü gerçekçilik dokunuşları, kadının ön planda olduğu bir anlatım. Müthişti.

tarihin sunduğu o küçük bilgi hazineleri işte böyle ustaca kurmaca ile karışabilirdi. bunu yapabilen yazarların gerçekten hayranıyım.

müthiş incelikli, büyülü ve son bölümleri oldukça zorlayıcı geçen bir romandı, ve maggie o’farrell ile tanıştığım için çok mutluyum.