Mesihpaşa İmamı Hakkındaki Yorumlar

Semiha ayverdi'nin en başarılı romanı, tam bir üslup harikası diyebilirim...

Severek okuduğum bir kitap oldu. Yazarın hayata bakış açısı ve dili kullanışı çok hoşuma gitti.

Yeni başlamama rağmen çok güzel gidiyor. İnsanı sıkmıyor. Gayet hoş bir roman gibi görünüyor.

Temposu biraz ağır bile olsa altı çizilecek çok cümle var.

Tek kelime ile anlatmak gerekse o : "LİSAN" olurdu.

Yoğun bir dil işçiliğiyle Osmanlı'nın son dönemlerindeki günlük hayat başarı ile anlatılmış. Psikolojik tahliller ise bu eserin en başarılı yönü. Okursanız pişman olmazsınız.

Tassavvufun taassuıba üstünlüğünü inanılmaz bir güzellikle anlatan bir roman.

temiz.akıcı.duru Türkçesi ile en basit olayları,durumları oldukça etkili bir şekilde betimleyerek anlatması önemli bir yazar olduğunu ortaya koymuş samiha ayvedi'nin. Üniversitedeki hocamın ısrarlı tavsiyeleri üzerine aldığım bir romandı.Okunmaya değer

bazen sıkıcı bazen sürükleyici bir kitap

Romandaki karakterlerin iç dünyaları yaşayış biçimleriyle birlikte o kadar güzel tasvir edilmiş ki; kendinizi o dünyada buluveriyorsunuz.İstanbul'un güzel mekanlarında geçen hikaye de ilginç gelişmeler oluyor.Karakterlerdeki arayış ve fedakarlık farklı düşüncelere sevkettiriyor.

10 sene sonra okuduğum ilk roman. Geçtiği dönemin durumunu anlatması ve anlatırken ki türkçenin zarafetinden çok etkilendim. Keşke kitap daha uzun olsaydı, olaylar hızla gelişip sonuca bağlanmış.

İlk baslari cok siradan ve sikici geldi,fakat herhangi bir Kitabi yarim birakma adetim olmadigimdan dolayi okumaya devam ettim,iyi ki devam etmisim..son zamanlarda okudugum en enteresan kitap.bir imamin ev,aile,dini ve ask hayatini konu aliyor ve son sayfada olmaz dedirtiyor..

samiha ayverdi yazmayı ve insanlara faydalı olmayı seven yazarlardan. yazı tarzı ve insani değerlerin üzerindeki gözlemlerini çok beğendim. konusu her insanı çekecek ve kendinden bir şeyler bulacak nitelikte .kitap kağıt kalitesi ve okunaklığı çok güzel

Romandaki kişilerin, ruh hallerinin tasvir edilişini oldukça başarılı buldum. Hâlis Hoca'nın insanlara bakışı, göreneğin Müslüman’ı oluşu ve ön yargıları, Samiha Ayverdi merhume tarafından, bir insan nezdinde hemen hemen bütünün İslâm’ı anlayışının ve yaşayışının bir tasviri şeklinde sunulmuştur. Toplumun iptidai tarafları yine kişilerin şahsında ortaya konulmuş ve yine roman kahramanlarının karşılaştırılması sureti ile doğru olan gösterilmiştir. Aşkın insanları değiştiren gücünün gözler önüne serildiği romanın, bir tasavvuf romanı olduğunu söylemek zor. Tahir’i değiştiren gücün ne olduğuna neredeyse hiç değinilmemesi bu fikrimde etkili oldu. Tahir’in ölen çirkin karısı ile ilgili sergüzeştinin anlatılmaması okuyucuyu merak içinde bırakıyor. Bütün bunlara rağmen beğenerek okuduğum bir roman oldu. Samiha Ayverdi’nin berrak ve akıcı Türkçesi ile bir solukta okunuyor.

Bir edebiyat öğretmeni olarak bu kitabın sadece 3-4 yorum alması beni şaşırttı. Ayrıca S. Ayverdi'nin en çok satılanları arasında da yok. Hayret ettim!
Kitap tasavvuf deniyor ama ben daha çok psikolijik bir romana daha yakın buluyorum. Ayrıca kitapta Rumeli muhacirlerinin acıları da incelikle işlenmiş.
Bu kitabı okuyanlara aynı tasavvuf-psikoloji yoğunluklu Derviş ve Ölüm'ü ayrıca Hıdır Amangeldi'nin "Gören Kim Görünen Kim" adlı eserlerini şiddetle tavsiye ediyorum. Ayverdi üslubu başka ama bu yazarlar da üsluplarıyla harikalar.

Bu kitabı tasavvuf ile ilgili bir roman olması bakımından merak ettim. Aynı zamanda bir Ayverdi romanı da okuma niyetim vardı. İnternet sitelerindeki yorumlarda eserde taklidi iman sahibi bir imamın hayatının anlatıldığı yazılıydı. Aynı zamanda etrafında tahkiki iman sahibi kimseler ile tahkik-taklid karşılaştırılması yapılıyordu.
Benim için de en çok merak ettiğim, imamın tahkik ehli oluş süreciydi.
Neredeyse tüm romanın bu konuya ayrıldığını düşünüyordum. Ama on sayfa, yirmi sayfa derken bu konuda birşey göremedim. 238 sayfalık romanın ilk 100-140 sayfasında imamın günlük hayatından parçalar vardı. Ailesi ile yaşadığı sıkıntılar, mahalle esnafı ile arasındaki ilişkiler, akraba ilişkileri, vs..
Merak ettiğim konu ise ancak birkaç sayfa olarak sonlarda işlenmişti. Meshipaşa İmamının, eskiden sarhoş gezen bir marangozun daha sonra aşk ile imana kavuşmasına vesile olan bir "Dost" ile yaptığı yazışmalar asıl merak ettiğim konu üzerineydi.
Ancak bu "Dost" üzerinde bile çok durulmamış. Romanda, bu "Dost"un imamın üzerinde bir iz bıraktığını görüyorsunuz ancak romanın sonu bundan çok da etkilenmiş gözükmüyor.
Kitabı benim gibi bir merakla ele alanlar için özellikle ilk 100-150 sayfa sıkıcı gelebilir. Ancak Ayverdi'nin dilinin etkisi kitabı elden bırakmanıza engel oluyor. Çok düzgün cümleler, dikkatli anlatımlar gerçekten etkileyici.
Bu roman okuduğum ilk Ayverdi kitabıydı. Sanırım hakkında kanaat sahibi olmak için bu yeterli olmaz. Bir iki eserini daha incelemekte fayda var.

bu kitap hakkında yazıp yazmadığımdan emin değilim.ikinci kez yazıyor olabilirim.kitapyurduna yazdıklarımdan çoğu boşa gidiyor çünkü.çok azı sayfada yer alıyor.MESİHPAŞA İMAMI MUAZZAM BİR TASAVVUF ROMANI..HEM EDEBİYAT,HEM TASAVVUF İSTEYENLER HEP İKİSİNİ DE AYRI YERLERDE BULURLAR..İKİSİNİ DE AYNI YERDE BULMAK İSTEYENLERİN ADRESİ : SAMİHA AYVERDİ..EN İYİSİ : MESİHPAŞA İMAMI..tasavvufi dertler,hüzünler,neşeler,kaderler..hepsi bu romanda..modern bir trajedi adeta..

Nasıl bir güzellikle yazılmış ki… Hele böyle bir son nasıl etkileyici…

Ben bu yazarı nasıl bu kadar geç tanıdım çok şaşkınım.. Büyük kayıp. Yine de şükür ya hiç tanımasaydım. Bu nasıl güzel bir dil,anlatılmaz.
Böyle bir yazar okuyunca herkesin neden yazamayacağı çok net anlaşılıyor..

Bir koldan üsluba bir koldan da konuya tutunmak zordur edebiyatta. Tabi bir de zengin kültür ve birikimi daim kılabilmek son satıra dek.

Samiha Ayverdi işte bu başlıkların her birini ayrı ayrı başarıyor eserinde. Ya da eserlerinde.
•
Bu defa İmam Halis Efendi olacak satırlar arasında. İlmini salt ezberle kuru bırakmamış Arapça’nın çeşitli aşamalarına hakim olup Hukuk konusunda da eğitimini tamamlamış bir imamdır.

Babasının ölümüyle cami imamlığı görevinde kalakalmış da bir din adamıdır o.
•
Fakat bir eksik vardır. İlmi, ‘gönlünü’ ihmal etmiştir. Tam da bu noktaya inşa ediyor romanını Samiha Hanım.

Bağnazca haller, yanılgılar, anlayışlar ve gönül ehli olmaya davet edilenler.
•
Seveceksin.

sonunda Gülsüm ablanın haline içim paramparça oldu.. dünyevi ve uhrevi aşkı bir arada harmanlayan hoş bir roman..

Semiha ayverdinin okuduğum ilk romanı. Uslubu ve anlatimi o kadar güzel ve şiirsel ki hızlıca gidiyor. Ayrıca çok dolu bir anlatımı var kitabin başındaki olaylar ile sonundaki olaylar asla tahmin edilemez şekilde ilerliyod

Türk romancılığını ele aldığımızda okunması gereken ilk 50 roman arasına mutlaka girmesi gereken bu romanın hak ettiği değeri görmediğini düşünüyorum. Mutlaka alın okuyun, pişman olmayacaksınız.

Yazarın Türkçe'ye hakimiyetine hayran olmamak elde değil. Son zamanlarda kitaplarda bu denli intizamlı bir Türkçe kurgusuna rastlamak ne yazık ki kabil olmuyor. Konusu ve hikayenin geçtiği dönem itibari ile benim ilgimi çekti. Lakin hikayenin kısa olduğuna bende katılıyorum.

türkçemizi bu kadar güzel kullanan ve zengin bir dil olduğunu farkettiren başka bir yazar yoktur. aşkın insana neler yaşattığını çok güzel bir şekilde nakşetmiştir. milli değerlerimizin farkında olan ve bu değerleri aşılayan eserler veren mümtaz ve müstaesna müellif Samiha Ayverdi Hanımefendinin gençlik tarafından okunmaması üzüntü verici bir durumdur.

Yazarın Yolcu Nereye Gidiyorsun? eserinden sonra okuduğum ikinci eseri ve yine harika. Gerçek yazar benim için her devirde okunan ve her okunduğunda size eserleriyle farklı yollar açan kişilerdir. Samiha Ayverdi, gerek fikirleriyle ve gerekse fikirlerini işlemesiyle çok özel bir yazar. Bir imamın dini bilmemesi, yanlış tanıdığı islamı çevresine yanlış aktarması, sarhoş bir adamdan aşkı öğrenmesi. Demek ki biz bir şeyleri yanlış yapıyoruz ve yanlış uyguluyoruz. Din sadece ibadet etmek, namaz kılmak değildir, onu yaşamak, onu hayata uygulamak , milletin devamını ve birliğini sağlamak için gelişmek için her türlü yeniliğe açık olmak gereklidir. Eserden şu alıntı size her şeyi anlatıyor zaten:
"Bir milleti ilerlemekten alıkoyan inat hâlini almış niyetler vardır ki, işte bu inat , bu kör taassup yıkılmalıdır. Amma bir milletin ruhuna, zevkine, san'atına ve duygularına suikast edip onu bir başka milletin harsî ve hissî boyunduruğuna körü körüne bağlamak, işte tehlike budur, buradadır. Bir milletin dini, dili, duygusu en büyük silahı ve en yenilmez müdâfaa âletidir. Bunların bozgunu ise en kötü ahlak düşkünlüklerini ve netîcede en korkunç kayıpları hazırlar."(s. 75)

Mesihpaşa İmamı Samiha Ayverdi'nin okuduğum dokuz kitabından sadece biri.Karşılıksız veya karşılıklı bir aşk ve bu aşkın Leyla'dan Mevla'ya uzanışı...Ayverdi'nin bütn kitaplarında bu var zaten.Kitaptaki imam da sözde mislümanlardan.İbadetleri bir alışkanlık haline getiren,sözde dini hükümlere sıkı sıkıya bağlı,eleştirmeyen,sorgulamayan ama görevine bağlı,bir o kadar da kibirli bir insan.Çevresindeki insanlara hep üstten bakan,mahallenin sarhoşunu aşağılık gören bir zat.Üç çocuğu var ve bir de sevmediği karısı.Kitapta camii işleriyle ilgilenen imamın çocuklarıyla iyi bir iletişim kuramadığı ve onlarla ilgilenmediği görülüyor.İmam zamanla çocuklarını kaybettiğini anlıyor.Birisi komünist bir insna oluyor, birisi ona göre hiç de hoş olmayan çalgıcılığı!!! seçiyor.İmam gündelik kargaşalarla uğraşırken aşkla tanışıyor ve tüm hayatı değişiyor.
Mesihpaşa İmamı bana biraz gaip gelen bir tasavvuf romanı.Ayverdi'nin hep Leyla'dan Mevla'ya giden aşkı anlatması...İnsanın Mevla'yı bulması için illa Leyla'dan geçmesi gerekmez ki...Tabi Ayverdi de bir tasavuuf ehli ve bu onun düşüncesi..
Bu kitaptan çok şey aldığımı söyleyemem doğrusu.