Kırmızı Bisiklet Hakkındaki Yorumlar

müthiş duygulu; insanı okuduktan sonra düşünmeye sevkeden bir kitap...can dündar'ın babasıyla ve kendi oğlu ile ilgili yaşadıklarını zamanına göre karşılaştırıp değerlendirerek yaptığı saptamalar okumaya değer... Ayrıca bu kitap bir çok şeyide öğretiyor. Örneğin ilkokullarda okutulan "Türküm doğruyum..." diye başlayan andımızın; 1933 yılında dönemin Milli Eğitim Bakanı Dr.Reşit Galip tarafından yazıldığını öğrendiğimiz gibi....

can dündar'ın denemelerinden oluşan bu kitap gerçekten çok akıcı ve değindiği konular insanı çok düşündürüyor. denemelerinde kendi duygularını yansıtmış ama hepimize hitap eden noktaları rahatlıkla görebildim. etkileyici değil ama rahatlatıcı bir kitaptı.

Can dündar bu kitabında çocukluk dönemlerine inilmiş... Çocuklukta yaşadığımız o muhteşem sahneleri Can Dündar'ın kaleminden okurken kendimizden bazı sahneler hatırlayıp kah gülüp kah hüzünlenebiliyoruz. Kırmızı Bisiklet bizi anlattığı için keyifle okunabilecek bir kitap.
SAYGILARIMLA

Kırmızı bisiklet, yazarın çocukken aldığı bir armağan, çocukluğun belleğinde kaldığı simgelerden birisi...çok uzun gelir çocukluğumuz, babamız kahramanımızdır, hayat devam eder, bakarsınız yeni birilerinin kahramanı olmuşsunuz. Bu hayat akışını bir kitapta anlatmış bize, güzel ve duygulu anlatmış, Can Dündar üslubuyla...

Can Dündar nesiller arası ilişkileri çok iyi çözümlüyor, çok güzel yerlerden yakalıyor. "Babam ve Oğlum" izleyip gözyaşına boğulan herkes tahmin ediyorum ki, Kırmızı Bisikleti okurken de benzer şeyleri yaşamıştır. Şahsen filmi izlerken hep sanki Kırmızı Bisiklet'in senaryolaştırılmış halini izleri gibi hissettim kendimi. Çağan Irmak ve Can Dündar bir projede yer alsalar sanki güzel işler çıkar gibime geliyor.

Babaların fedakarlığının ne kadar büyük olduğunu ve nedense fark edilmediğini kitaptan sonra daha iyi idrak ettim. Özellikle ilk bölümlerde bu daha çok ön plana çıkıyor. Kitabın ilerleyen kısımlarında toplumsal duyarlılık ile ilgilil olarak yaşamın içinden çok güzel kesitler bulunuyor.

Açıkcası beni en etkileyen bölümü bisiklet selenizin ardından tutarak peşiniz sıra koşan babanız ve kan ter içindeki hali geldi. Bir çoğunuzun bisiklet ile tanışması böyle olmuştur zannediyorum. Tespit gerçekten çok güzeldi :)

cocukluğumu hatırlattı bu kitap bana.ne kadar şanslıyım ki ben de can dündar gibi sokakları gördüm.

her yaş güzeldir ama hepsi de bir kez yaşanır.kitapta beni en cok etkileyen yer de bu bölümle ilgili yazıydı.cocuğuyla,yoğun işleri yüzünden vakit geçiremeyen babanın,fayda etmeyen son pişmanlığının sonundaki İNTİHARI...

Kitaptaki tek cümle bile üzerinde günlerce düşünülebilecek kadar güzel: "Babamın oğluydum, oğlumun babası oldum..." Bu kitap üzerine yazılabilecek tek şey var, Teşekkürler Can Dündar. Tekrar tekrar teşekkürler....

''Ve ben , aslında harfiyen hatırlayarak dünün bol vakitlerini, doyumsuz sohbetlerini,telaşsız saatlerini,saadeti hüzünle yoğurarak geçtim ihtiyaradamın süzgecinden...
Ben onu gemleyemedim odemledi beni...
Olgunlaştım; basarak üzerine birikmiş bütün yırtık takvim yapraklarının yıllaryılı çemberde dolanmaktan başı dönmüş akrep ve yelkovanların, o incecik o incecik delikten biteviye süzülmüş kumların,evine gire çıka ötmekten sesi kısılmış yorgun guguk kuşlarının, batmış onca güneşin, parıldamış bunca ay ışığının, hilalin ve fecrin, uğruna savaşılmış, yokluğuna alışılmış dostların,birbirine karısarak yanıp sönen kahkalarla gözyaşlarının,yazılmış yazılmamış bunca satırın,tutulmuş tutulmamış onca sözün, dediklerimin,diyemediklerimin,bir an önce bitmesini istediğim veya hiç bitmesin diye dualar ettiğim anların,koşuda çabuk yorulanların yada koşmaya hiç niyeti olmayanların,sevaplarımın günahlarımın,hatalarımın...
...süzüldüm imbiğinden....
Piştim, o ihtiyarın dergahında...
Babamın oğluydum eskiden;
Oğlumun babası oluverdim birden...''
CAN DÜNDAR-KIRMIZI BİSİKLET

Can Dündar’ın dizleri yaralı çocuk dönemlerini görmüş biri olarak keyifle okuduğum bir eser Kırmızı Bisiklet. Gerçi keyifli diyoruz ama çoğu zaman çocuk dünyasındaki acıları, onlara karşı duyarsızlığı yüzünüze vurduğunda kederle okuyorsunuz çoğu satırları. Oyuncaklarla avuttuğumuzu sandığımız, evlere hapsettiğimiz, kendi egomuz için onları gurur kaynağı yapma çalışmalarımız… Çocuğum yok ama, baba olduğumda bu kitabı bir kere daha okumalıyım…

Bazen hatırlayarak çocukluğumu ve bazende yaşararak gözlerim okudum "Kırmızı Bisikleti". Çocuk sevgisini ön planda tutan bu eser mutlaka okunmalı. Her insanın dünyaya şanslı gelmediği bilinen bir gerçek ve bu gerçeğin merkezinde çocuk olunca o denli acımasız oluyor ki bilinen bu gerçek. Sevdiklerimizin kıymetini kaybedince anlayıp kahrolmamak için sevgimizi gösterelim diyor hala çocuk ruhu ile yaşayan DÜNDAR...

Can Dündar'ın kaleminden dökülenler aslında hepimizin hikayesi. Dün babamızın, bugün bizim yarın çocuklarımızın... Kitabı ilginç kılan, bize 60'lara, 70 lere götürmesi ve söz konusu yıllardır manzaralar sunması. Dündar, teknolojiyle birlikte çocukların tahta oyuncaklarının yerine "barbie"ler ve şiddet içeren oyuncakların ortaya çıkmasını da eleştiriyor ki gerçekten de doğru. Bugünün çocukları ve babaları kesinlikle okuyun ve kitapta kendi hayatınızdan kesitler bulacaksınız.

Hepimizin basına gelen ogulluk cagı ve yıne babalık cagını cokiyi bir gozlemle anlatmış can dundar..
ve yine cocuk sevgisini vurgulamış..sabahattin ali'den.adnan menderes gibi ismlerden verdigi orneklerle cocuk yureginin ne kadar hassas oldugunu anlatmıştıtr..
keyifle okunacak kitap,babalar ve ogullar için...