Bahçıvan ve Ölüm Hakkındaki Yorumlar

"'Söyledim ya, kedinin mama kabı bakımsızdı.'
Elbette, ölüm böyle de görünebilir."

Çokça gündem oldu bu kitap...

ben boyle bir sey gormedim ... o kadar sabirsizlikla bekledim ki aslinda cok kisa zamanda gonderdiler bunun icinde cok tesekur ederim. boyle bir kitaba cok ihtiyacim vardi. babami buldum nerdeyse bu kitapta babamla okuyor gibiyim .. cok tesekur ederim georgi gospodinov babami bana daha cok hissetirdigin icin ...

dün okumaya başladım kütüphanenizde bulunması gereken bir eser

yazarım tüm kitaplarını takip eden birisi olarak, kendi başından geçtiğinden dolayı daha samimi bir dille, daha içten yazılmış.

Bambaska bir kitap. Okunmalı.

“Bir ölümü anlatmak, onu yaşamaktan daha kolay değil” diyerek ne kadar zor bir kitap yazdığına gönderme yapmış Georgi Gospodinov.
Cemal Süreyya’nın “Sizin hiç babanız öldü mü” sorusuna “Tam on yedi yıl önce, babam ilk kez öldü” diyor.

Evet bir insan bir kez ölür, ama sevdiğiniz insanın ölüm sürecinde siz onu birkaç kez öldürürsünüz zihninizde. Acilen hastaneye kaldırırlar babanızı, siz kafanızda ölecek diye kurarsınız… Uzaktaysanız anneniz arar, ölüm haberi diye kafanızda kurar o birkaç saniyelik telefon çalma sürecinde başka bir acı yaşarsınız… Hastaneden ararlar, bu kez kaybettik diyip çökersiniz olduğunuz yere, gözyaşlarınız dökülüverir ama hepsi başka bir şey çıkar. Ama sizin kafanızda kurduklarınız hem sizi hem yakınınızı öldürür. Öyle ki ölüm haberi geldiğinde belki de bu üzüntüyü daha az yaşar kalp.
Hayatı yaşarken o duyguları taze bir şekilde kağıda aktarmak çok zor ve ayrı bir yetenek. Yazar bunu başarılı bir şekilde aktarmış ve okurlar da onun hüznğne eşlik ediyor…

Güzeldi bir solukta bitti ama sosyal medyada da karşıma çıkan o “ağır, bol ağlamalı okuma” bende olmadı.

Eğer yakın zamanda babanızı kaybettiyseniz okumayın….
Yazar babasının hastalığını, öncesini ve sonrasını çok yaralayıcı bir dille anlatmış. Babam bir bahçıvandı, şimdi bir bahçe.
Not: Ve lütfen düşünün. Sizin bahçeniz neydi? O bahçede neler yetiştirdiniz?
Ben farkettim ki; uzun süredir bahçemde fedakarlık yetiştirip büyütmüşüm. Tüm mahsulü de başkalarına yedirmişim. Artık değişim zamanı… 2026

Duygu yüklü kimi yerlerde güldüren çok güzel bir kitaptı iyi ki okumuşum️

cok beklentiyle okudum babasinin hastalik sureci ve sonrasini anlatmis.diger insanlar tarafindan bu kadar etkileyici bulunmasi belki bu aciyi yasayan ortak payda olmasi diye dusunuyorum.

Sosyal medya da bir kesim çok beğendiğini, bir kesim beğenmediğimi, bir kesim popüler kültürün etkisinin fazla olduğunu söylemiş.
Bana göre yakın zaman da kayıplar yaşayanları çok etkileyecek bir kitap. Bu kesim eminim çok beğenecektir.
İlk sayfa da “Babam bahçivandı, şimdi bahçe” cümlesi beni derinden etkiledi.
Çok ağladım.
İki yıl kadar önce baba gibi sevdiğim halamın eşini kaybettim.
Oda bahçe işleriyle uğraşırdı.
Her satırda o canlandı gözümde.
İlerledikçe çok ağladım çünkü babam ve annem de bahçe işleriyle uğraşıyorlar.
Sevmeyen kesim de kayıp yaşamamış olabileceklerini, empatik yaklaşmadıklarını düşündüm. Genel anlamda okunabilir, kütüphane de bulunabilir ve ara ara altını çizdiğim cümleleri okuyabilirim .

Ölümü kabullenmek zor olsada, sevdiklerimiz ya da biz hep burun burunayız ölümle.

Eserde Gospodinov’un babasının kanserle mücadelesi, ölümü ve ölüm sonrası anlatılmıştır. Yazar her ne kadar babasının ölümünü anlatsa da, okuyucusuna ölümü düşündürür. Şahsen ailesini çok seven biri olarak derin üzüntü ve düşüncelerle okudum eseri. Çünkü her şeye çare bulan insanoğlu, konu ölüm olunca eli kolu bağlı izlemekten başka hiçbir şey yapamıyor. İnsan ölümü yenemez; fakat ölüm bilinciyle anlamlı bir yaşam sürebilir.

Edebi olarak duygularını okurlarına sade ve bir o kadar da güzel aktaran Gospodinov, aynı zamanda onları düşünmeye de yöneltmiştir. Her okurun duygusal açıdan okuması kolay olmayacak bu eser için, yazarımızın kalemine sağlık.

Baba; anadolu da olduğu gibi çoğu kırsal kesimde de ölmeden önce değeri nadir bilinenlerden. Babanın gölgesi yeter dedikleri olması ve olmaması arasında ki çizgiyi, ölümü böyle bir değerin kaybını çok güzel anlatmı yazar. Lisede hocamız siz üniversiteyi kazanın babanızın yolda yürüyüşü değişir derdi...

son zamanlarda beni bu derece etkileyen başka kitap olmadı.arkanizda dağ gibi her daim bekleyen babanizi yavaş yavaş kaybediyorsunuz:((( çok güzel kitap

Bulgar edebiyatı ile ilgili bir edebi yayını ilk defa okudum. Baba ve babalık odaklı eser, yazım tekniği ve anlatım dili olarak oldukça sade ve akıcıydı. Beni en çok etkileyen yönü, rahmetli babam ile olan ilişkim ve babamın yaşantısı, ölümü. Bir de benim baba oluşum , nasıl bir babayım düşüncesi. Kitabı hüzün ve rahmetli babama özlem duyarak okudum. Tavsiyemdir...

2025 de okuduğum en çarpıcı en sarsıcı roman.Ölümü o kadar derin anlatmış ki sarsılmamak elde değil.

sıradan insan biyografisini edebi değere ulaştırmanın ilginç bir örneği...
herkes biyografi yazabilir.
fakat "bahçevan ve ölüm" başka türlü bir biyografi.
biyografinin romana dönüşmüş hâli.
ayrıca okurken Bulgaristan 'a özgü aile ilişkilerinin bize ne kadar benzerini de fark ediyorsunuz.

Çok basit bir dille ama etkileyici bir şekilde anlatilmis. ölüm hep var ama en yakinizdakine uğrayınca can acıtıyor. Ölüm mesele değil kalanın hissettikleri asıl mesele oluyor. Tavsiye edeceğim bir kitap. Yazarın hissettiklerini ben de hissettim

Son yıllarda okuduğum en duygusal kitap. Edebiyatın gücü de bu olsa gerek. Ölüm denen bir olguyu başka hiçbir ortam bu kadar iyi anlatamıyor.

Kalbimde bir sızı kaldı... Yakın zamanda bçr kaybınız varsa bekleyin...

yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır, ölüler ise yaşayanların gözlerini açar...

şahane bir çeviri,harika bir sonuç

Oldukca icten samimi duygularla yazilmis bir kitap.

Doğanın dinginliği ile insanın varoluş sorgusunu birleştiren sade ama etkileyici bir kitap. Bahçıvanın bitkilerle kurduğu ilişki, ölüm temasını yumuşatarak hayatın döngüsünü, kabullenişi sakin bir dille anlatıyor. Hepimizin içinde taşıdığı ebeveynleri kaybetme korkusundan bahsetmesi beni çok etkiledi. Uzun süredir kitap okuyamayan beni, okuma düzenime yeniden döndürdü.

Aslında bir yas kitabı. Hassas kalpler için incitici olabilir. Babasının hastalığı, kaybı ve geriye kalan hüzün, bu hüzünle başa çıkma yöntemi olarak babasını ve ondan kalan hatıraları kaleme alışı... okurken hüzünleniyorsunuz ve bitirirken sorguluyorsunuz kendinizi, ölümü, yaşamı...

Yazar babasını adım adım ölüme yolcu edişini ve ardından hissettiklerini kaleme dökmüş. Hepimizin kalbine dokunacak hissi bir eser. Bahçesinde yetiştiğimiz tüm bahçıvanları anıyor vefa ve şükran doluyorsunuz. Ölüm bizi ayırmadan önce yapabileceklerimizi de Altan alta hatırlatıyor. Kitabı okuken Bulgaristan türküsü "şu karşıki dağda lambalar yanar" türküsünü enstrümantal olarak dinledim. Hüznümü katmerledi.

Herkesin okuması gereken bir roman. Acıyı o kadar güzel anlatmış ki en doğal en normal şekilde. "Korkulacak bir şey yok." Okuyun

Mükemmel bir yazar. Okuduğum üçüncü kitabı ve kendine ait bir dili var sanki. Dünyasında kaybolmak konu yas olsa bile çok keyifli. Dokunaklı cümleleri, derinliği ve orijinal üslubuyla yine harika iş çıkarmış.

“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
“İnsanın boyun eğemeyeceği ağır yazgı yoktur, yeter ki hayatta kalsın.”

“Yas aslında bencildir”

Georgi Gospodinov “Bencil”

Nasıl yağdırdı tüm acısını, hatırasını, hissiyatını …

Çok zor…

Yaşamış; daha zoru yaşadığını da yazmış…

Ruhum ve duygularım “büzüşüyor” iki sayfada bir durup kendime gelmek için uğraşıyorum.

Yüz onuncu sayfaya kadar öyle zorlandım ki; öyle işledi ki acısı, sonra biraz azalttı , sanki ondan sonrası hatıra romana dönüştü. Öncesi kesinlikle bir yas-acı-kaybediş romanı…

“Çiçekler aslında ölülerin gizli periskopları değil midir? Acaba ölüler dünyayı toprağın altında çiçeklerin saplarından mı izlerler?

Evet, babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”

Şimdi kapağını kapattığım kitabın ardından büyüklerim için varlığına gereken anlardayım.

Şükür…