Yaşamın çok sesliğine/renkliliğine/zıtlığına ve insan doğasının -olumlu/olumsuz- tüm davranış özelliklerine yer veren Kur’ân olaylar karşısında nasıl bir tutum takınmamız gerektiği konusunda bize sürekli yol gösterir. Kur’ân, kadınlar üzerinden hem kadınlara ve hem de erkeklere İslâmî ilkeler çerçevesinde mutlu/huzurlu bir aile ve toplum hayatının nasıl olabileceği yönünde örnekler sunar. Amaç ayrımcı bir cinsiyet sorunu değil “insan olma” sorunudur ve Allah katında insan olma ve ahlâkî/mânevî sorumluluk taşıma noktasında kadın ve erkek aynı çizgidedir.
Hz. Peygamber’in kadına bakışı, sosyolojik/hukuksal temele değil, Kur’ân’ın işaret ettiği gibi “sükûnet, muhabbet ve merhamet” temeline oturur. O, kadının sadece hukuksal/ekonomik haklarını garantiye almanın, kadının varlık ve oluştaki yerine uygun bir sevgi ve saygı için yeterli olmadığına inanmıştır. Hayatı boyunca bir eşya ve eğlence aracı olmaktan kurtardığı kadın, sonraki devirlerde tekrar ezilmiş ve hayattan dışlanmıştır. İşte İslâm dünyasının esas sancısı olan “insan unsurunun yetersizliğinde” en büyük pay, kadının bu hayat dışına itilişidir. Bu toplumların, böylesine dışlanmış kadınla hayat imtihanından başarılı çıkmaları mümkün müdür?
Kitabımıza konu olarak seçtiğimiz Tahrîm-Mücâdele-Mümtehine Sureleri de iman hayatının sadakat, sorumluluk, adalet ve mücadele kavramlarını aile ve toplum boyutlarıyla ele alan güçlü mesajlar taşır ve kadınlar üzerinden açılan bazı sahneler Kur’ân’ın insanı ve toplumu inşa eden yönünü daha yakından görmemize imkân sağlar. Çünkü bazen bir kadının duası toplumun adalet sınavına dönüşür.
