Kur’ân-ı Kerîm kırâati, tarihsel süreç içerisinde yalnızca bir okuma pratiği olarak değil; ses, ritim ve anlam unsurlarının bütüncül bir yapı içerisinde değerlendirildiği çok katmanlı bir ilim alanı olarak gelişmiştir. Bu eser, kırâat ilmini usûl ve îkâʿ kavramları çerçevesinde ele alarak, Kur’ân tilâvetinin ritmik ve fonetik boyutunu disiplinler arası bir yaklaşımla incelemeyi amaçlamaktadır.
Çalışmada; tecvîd, tertîl ve kırâat kavramları detaylı biçimde ele alınmakta, bu kavramların geleneksel Türk mûsikîsi nazariyatı ile kesişen yönleri ortaya konulmaktadır. Kur’ân tilâvetinde ortaya çıkan ritmik yapı, seçilmiş âyetler üzerinden yapılan analizlerle açıklanırken; anlam ile ses arasındaki ilişki, tefsir literatüründen yararlanılarak temellendirilmektedir.
Eserde ayrıca, meşk geleneği, sözlü aktarım yöntemleri ve mûsikî nazariyatı bağlamında kırâat eğitiminin tarihsel ve teorik arka planı incelenmekte; Kur’ân kırâatinin pedagojik ve estetik boyutlarına dair değerlendirmelere yer verilmektedir. Bu yönüyle çalışma, hem kırâat ilmi hem de din mûsikîsi alanında yapılan araştırmalara katkı sunmayı hedeflemektedir.
Kur’ân tilâvetinin ritmik ve fonetik yapısını ilmî bir perspektifle ele alan bu eser, ilgili disiplinlerde çalışan araştırmacılar ve ileri düzey okuyucular için önemli bir başvuru kaynağı niteliğindedir.
