Füsun, yıllarca herkese yetişmeye çalışmış bir kadın. Evine, çocuklarına, eşine, öğrencilerine, kapısından giren herkese bir şekilde dokunmuş. Kimi zaman doğru yerden, kimi zaman fazla sıkı tutarak, kimi zaman da susarak.
Yaşı ilerledikçe insanın içindeki eski defterler kendiliğinden açılıyor. Füsun da kendi hayatına tam buradan bakıyor. Annelikte neyi fazla taşıdığını, evliliğinde hangi sessizlikleri huzur sandığını, çocukları büyürken nerede eksildiğini, güçlü görünmeye çalışırken aslında ne kadar yorulduğunu yavaş yavaş görüyor.
Verandadan geçen her insan, onun içinde başka bir yere dokunuyor.
Bir çocuğun sarılışı, bir genç kızın ayrılığı, bir eşin suskunluğu, bir annenin telaşı, geçmişten gelen bir korku.Hepsi Füsun’un hayatında bir karşılık buluyor.
Bu hikâyede kimse kusursuz değil. Kimse bütünüyle suçlu da değil. Herkes elinden geldiği kadar seviyor, kimi zaman yanlış seviyor, kimi zaman geç kalıyor, kimi zaman da en doğru şeyi sessizce yanında durarak yapıyor.
Verandadaki Ses, insanın yaş aldıkça başkalarından çok kendine dönmesini anlatıyor. Kırdığı, kırıldığı, tuttuğu, bırakamadığı ve sonunda anlamaya başladığı yerleri. Sade bir hayatın içinden, insanın en tanıdık yerlerine dokunan bir hikâye.
