Bu kitap, yüksek sesle anlatılmayan küçük hayat ayrıntılarının peşine düşen bir dinleme çabasıdır. Huzurevi Öyküleri’nde neon ışığında parlayan koridorlar, camdaki buz çiçekleri, tarçınlı bir bayram kurabiyesi, eski bir Singer’in pedalı, kartotek çekmecesinde saklı bir numara, keman kutusundan yayılan bir re bemol ve avluya düşen ince bir ışık, hatıraların kapısını usulca aralıyor. Biz de kapıyı gıcırdatmadan, içeridekilerin onuruna gölge etmeden bakmaya çalışıyoruz.
Bu sayfalarda melodram değil, gündeliğin hakiki ağırlığı var: bir mendilin kenar dikişi, serum damlasının ritmi, paspas suyunun duruluğu, terebentinin buğusu, pipo kutusundan yükselen iyotla karışık koku… Yaşlılık, hastalık ve bakım; kırılganlığın dili kadar direncin de diliyle, saygıya yaslanarak anlatılıyor.
Huzurevi, yalnızca sonların değil, küçük başlangıçların da mekânı: bir mektubun yeniden yazılışı, üç basamaklık mikro-zafer, yanlış anlaşılmanın davranışla tamiri, boş bir çerçevenin bilinçli tercihi… Öyküler tam bir barışma vaat etmiyor; fakat birbirini anlama ihtimalini, yani insanın insana açtığı küçük payı çoğaltıyor.
Bu kitabı, adlarını fısıltıyla taşıdığımız bütün sakinlere ve görünmeyen emeğiyle hayatı derleyip toplayan bakım çalışanlarına saygıyla sunuyoruz.
