Allah’ın izniyle yeni bir esere başladım. Allah’tan muvaffakiyetler diliyorum. Eser yazmak güzel de acı kayıpların sonunda bunların ortaya çıması çok zor oluyor. Yine Gazze ve yine zulümle geçen yıllara şahit olduk. Annem de kendi hastalıklarını unutup Gazze’ye ağlardı. Babamın Gazze diye diye ölmesinin ardından Annem de Gazze diye diye vefat etti. Ardından bir ateşkes oldu lakin Yahudi’nin anlaşmasına güven olmaz. İyisiyle kötüsüyle bu dünyadan bir Nurten KOCADAĞ geçti. Ekimdi henüz sonbahar kendini yeni yeni belli ediyordu. Ağaçlar yapraklarını henüz dökmemişti. Renk cümbüşü de tam başlamamıştı. Yer yer yeşilin, sarının ve kahverenginin tonlarına rastlıyorduk. O, hiç kimseyi üzmeyen tüm mahalleyi doyuran anne toprağa düşmüştü. Tıpkı sonbaharın ilk yaprağı gibi sararıp geçmişti. İnsan iyilikleriyle yaşardı. O da amellerin Allah’a sunulduğu bir Pazartesi günü Hakka yürümüştü. Dallarda meyveler bahçede sebzeler almıştı. Sonbaharı tam görüp yaşayamadan terki diyar etmişti. Kimseyi üzmeden, kırmadan sessiz sedasız ayrılmıştı aramızdan. İnsanın öksüz ve yetim kalması çok zor oluyor. Ancak Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa da (SAV) öksüz ve yetimdi diyerek insan teselli buluyordu.
Tıpkı eşinin konduğu gibi o da aynı musallaya konmuştu. Hayat yolculuğunun sonuna da aynı duraktan başlıyorlardı. Ereğli Ulu Camii ikisinde de son yolculuğun ilk adımıydı. Bulgurluk Köyü kabristanlığı ise ebedi istirahatgâhlarıydı. Yolun sonuna gelmişlerdi. Ağlasan sızlasan artık fayda etmezdi. Fatiha ve dua beklerlerdi. Edebilenlerden kabirlerini ziyaret etmelerini bekliyorum. Bu kitabı okuyan herkesten ruhlarına 3 İhlâs bir Fatiha bekliyorum.
