Bu kitap, Tanpınar’ın Âdem’le Havva hikâyesi üzerinden, Tanpınar üzerine düşünme, Tanpınar ile birlikte düşünme denemesidir.
Öncelikle Tanpınar’ın duyuşları üzerine bir deneme; duyuş ve dikkatleri.
Tanpınar ile birlikte bu çağa, bu topraklara, “geniş insanlığa”, bu çağın insanların varoluşsal hallerine yönelik duyuş ve dikkatler üzerine bir deneme.
Sonrasında bu duyuş ve dikkatlerin eşlik ettiği düşünüşler ve arayışlar üzerine bir deneme.
“Realitenin terbiyesi”nden geçmeyi, ancak sadece orada kalmayıp “realite üzerinde(n) rüya görme”yi esas alan, bu çağa ait rüyası olan bir sanat ve düşünce insanın hızlı ve kolay “terkip”lere atlamadan/sığınmadan soruda ve arayışında kalmayı tercih etmesine ilişkin bir deneme.
Aydınlıkları ve karanlıklarıyla “talihini üstleneme cesareti”, “kendini üstlenme cesareti” gösteren insanın; “tavşanın suyunun suyu”yla yetinmeyip kendine, şahsi masalına cesaret eden, kendine, masalına uyanan insanın hüzünlü trajedisine, kırık hakikatine, yaşayışına, insan kalmasına ve insanda kalmasına yönelik bir deneme.
“Yeni insan”ın ve “yeni bir duyuş ve düşünüş iklimi”nin, “ruh iklimi”nin, aşkın olana ve buradaya yönelik, insana, doğaya, eşyaya yönelik, zamana ve mekâna yönelik “yeni bir tavır alış”ın arayışında olan bir deneme.
“Yaratıcı mesafe” ile, “can mesafesi” ile, “aradalık”ta bir duyuş ve düşünüm denemesi.
Gelenek ile modernite aradalığında…
Varoluş ile tasavvuf aradalığında…
Aşkın olan ile “burada ve şimdi (dünyalı ve bedenli varoluş)” aradalığında…
Realite ile rüya aradalığında…
