Bu çalışma, Cezayir’in başkenti Cezayir’de, 132 yıl süren Fransız işgali (1830–1962) boyunca dayatılan sömürge mimari üsluplarını incelemekte ve sömürge dönemi boyunca bu üslupların özelliklerini ve dönüşümlerini açıklığa kavuşturmayı amaçlamaktadır. Sömürgecilik olgusu, Kristof Colomb’un 1492’de Amerika’yı keşfiyle başlayan ve askerî ve teknolojik olarak üstün olan ulusların sömürülebilir toplumlara sahip toprakları işgal etmesiyle dünya tarihine yeni bir dönem açan bir süreçtir. Beş yüzyılı aşkın bir tarihi kapsayan sömürgecilik, esasen ekonomik temellere dayansa da siyaset, eğitim, edebiyat, sanat ve mimari gibi pek çok alanda kendini göstermeye devam eden bir olgudur.
Bu kitabın amacı, Cezayir’deki sömürge mimari dayatmalarını analiz etmek ve sömürge dönemi boyunca meydana gelen değişiklikler ve üsluplar hakkında netlik sağlamaktır. İkinci bölümde, sömürgecilik olgusunun teorik çerçevesi belirlenmiş ve bu çerçeve mimari perspektiflerle birleştirilerek daha anlaşılır hale getirilmiştir. Üçüncü bölümde, Fransa’nın Cezayir’i işgal etmesinin nedenleri, sömürge yönetiminin kurulması ve Cezayir’in bağımsızlığını kazanması ele alınmıştır. Son olarak dördüncü bölümde, Fransa’nın Cezayir’de bir yerleşim kolonisi kurma çabası kapsamında uyguladığı mimari sömürge üslupları, işgalin farklı aşamaları üzerinden incelenmiştir.
