Ben yaptıklarıma değil yapamadıklarıma üzülüyorum.
Onlar için yapabilecek şeyler varken artık yapamayacağım için üzülüyorum, yapacaklarıma engel olanlara...
Onları öldürenlere.
Ve en kötüsü yaşarken de içimde ölenlere...
Bazı şeylere alışmışken bi’ daha olmayacağı bilmek de en acı şeydi belki de...
Beraber olamamak nedir?
Onca konuşulacak şey varken bi’ daha konuşamamak nedir?
Yarım kalmak.
Sevda bundan ya zaten, yarım kalmak zamanın hep 7’sinde kalmak gibi.
İyi misin diye sorulmasından o kadar yoruldum ki yorgunluğumun sebebi belki de savaşacak gücüm kalmadığı içindi.
Beraber yaşlanıp gidecektik belki de.
Yüreğimde bir delik iz.
Özlem yokuşunda soluk soluğa kalmışız.
Hep iyiyim, bi’ derdim yok dediğim gecenin içindeki yastığa akan gözyaşımın sadece Yaradan’ın bildiği bir acının içindeyim.
Dişlerimi sıkan biri oldum.
Kendimi başka birini anlatmaya yorarak bir anlamsızlığın da içerisindeyim.
Günün doğmasını beklesem de gecenin karanlığına beni boğacak da olan sensin efendim.
Beynim düşünceler ile savaşta, gelir, gelmez diye.
Ben acımı tarif edemiyorum.
Titreyen sadece ellerim değil, kalbim de tir tir titriyor elini tutamadığım için.
Hatta bazen rüyaların gerçek olabileceğine inanıyorum, nasipte varsa o olur biliyorum.
İyi olduğumu bil sevgilim, bilirsin iyiyim.
