Nörobilimsel teknolojiler, insan zihnine ilişkin verileri hukukî süreçlerin gündemine taşırken delilin güvenilirliği, cezaî sorumluluk ve zihinsel mahremiyet hakkında yeni sorular doğurmaktadır. Bu eser, nörodelilin İslâm ceza hukukundaki yerini Hanefî mezhebinin bilgi, delil ve ispat teorisi çerçevesinde sistematik biçimde incelemektedir. Nörobilimsel bulguların ehliyet, kasıt ve sorumluluk değerlendirmelerine katkısını tartışan çalışma; nörodelilin had, kısas ve ta‘zîr suçlarında aynı hukukî ağırlığa sahip olamayacağını ortaya koymaktadır. Had ve kısasta kesinlik ve şüphe ilkelerinin çizdiği sınırlar belirginleşirken ta‘zîr alanı, cezanın bireyselleştirilmesi ve ıslah amacı bakımından daha geniş bir imkân sunmaktadır. Analitik ve normatif yöntemi birleştiren eser, nörodelili bağımsız bir delil türü olarak değil, karîne ve ehl-i hibre kapsamında değerlendirir. Böylece bilimsel geçerlilik ile normatif meşruiyeti birlikte gözeten, insan onurunu, zihinsel mahremiyeti ve adalet idealini koruyan özgün bir değerlendirme modeli geliştirmektedir. Disiplinler arası yaklaşımıyla kitap, klasik fıkıh birikimi ile çağdaş nörohukuk tartışmaları arasında güçlü, ihtiyatlı ve eleştirel bir köprü kurarak gelecekteki araştırmalara sağlam bir zemin hazırlamaktadır.
