Bu kitap, Türkiye’de radikalleşme olgusunu çok yönlü biçimde ele almakta ve kavramın toplumsal, kültürel ve düşünsel temellerini ortaya koymaktadır. Eserde, radikalleşmenin yalnızca şiddet veya ideolojik aşırılıkla sınırlı bir süreç olmadığı; bireyin aidiyet, kimlik ve anlam arayışlarının toplumsal koşullarla kesiştiği bir dinamik olarak geliştiği gösterilmektedir. Türkiye’nin modernleşme deneyimi, laiklik uygulamaları, dinî alanın yeniden yapılanması ve kimlik tartışmaları bu sürecin arka planında belirleyici etkenler olarak öne çıkmaktadır. Çalışmada, Batı literatüründe geliştirilen modellerin Türkiye’ye doğrudan uygulanamayacağı; Türkiye’deki radikalleşme dinamiklerinin kendine özgü tarihsel ve toplumsal koşullar içinde anlaşılması gerektiği savunulmaktadır. Devlet-toplum-din ilişkilerinin dinî söylemin biçimlenişinde ve bireysel dindarlığın yönelimlerinde önemli bir rol oynadığı; bu nedenle Türkiye’de radikalleşmenin yalnızca ideolojik değil kurumsal ve kültürel bir zemin üzerinde geliştiği ortaya konmaktadır. Kitap, radikalleşmeyi bir “inanç fazlası” olarak değil bir “anlam eksikliği” olarak tanımlamakta; bu yönüyle kavramı ahlaki veya politik yargılardan arındırarak sosyolojik bir çerçevede değerlendirmektedir.
Radikalleşmenin bireyin toplumsal bağlarını zayıflatan yabancılaşma süreçleriyle bağlantılı olduğu, bu nedenle güvenlik politikalarıyla değil sosyal bütünleşme ve kültürel katılım mekanizmalarıyla anlaşılabileceği öne sürülmektedir.
