Bir ulus, kendiyle ilgili anlattığı hikâyeler olmadan bir hiçtir.
İspanyol Ulusal Sineması’nda Núria Triana-Toribio, filmlerle anlatılan hikâyelerin bir kısmını ve aynı zamanda ulusun oluşumuna katkı sağlayacak yeni hikâyeler sunması için İspanyol sinemasından talep edilenleri inceliyor. Ayrıca, salt “önemli anlara” odaklanan ulusal sinema incelemelerine karşı çıkarken, yönetmenlerin “İspanyolluğu” gibi İspanyol sinemasının değişen ulusal niteliklerini irdeliyor.
Núria Triana-Toribio’nun kavrayışlı çalışması, “ulus” ve “ulusal sinema” kavramlarını İspanyol sineması özelinde tarihsel ve kuramsal boyutlarıyla ele alıyor. Eser, “İspanyol sineması diye bir şey var mı?” sorusundan yola çıkarak filmlerin Franco rejiminde ve 1970’lerde İspanya’ya demokrasi geldikten sonra ne şekilde ulusal bir kültür endüstrisi işlevi gördüğünün izini sürüyor. Bir yandan Almodóvar ve Medem gibi uluslararası üne kavuşmuş “yüksek sanat” yönetmenlerinin eserlerini ele alırken, öte yandan esasen ulusal bağlamda başarı kazanmış popüler sinemaya odaklanıyor. Kitapta önemli yer tutan españolada gibi kavramlar Türkiye’deki “Yeşilçam sineması” tartışmalarıyla paralellikler sunarken, Franco rejimi sonrası Nuevo Cine Español’un doğuşu da 1990 sonrası Türk sinemasındaki arayışları akla getiriyor. Yalnızca İspanyol sinemasına dair bir inceleme olmanın ötesine geçen bu değerli eser, sinema ve İspanyol ulusal kimliği arasındaki karmaşık ve değişken ilişkiye ışık tutarak “ulusal sinema” düşüncesini farklı bağlamlarda yeniden anlamlandırmak isteyen okurlar için de verimli bir karşılaştırmalı zemin sunuyor.
