Terör yalnızca bir güvenlik sorunu değildir. Aynı zamanda devlet ile toplum arasındaki ilişkinin, siyasal meşruiyetin ve toplumsal güvenin sınandığı bir tarihsel süreçtir.
Türkiye, son kırk yılda terörle mücadele konusunda dünyanın en uzun ve en karmaşık deneyimlerinden birini yaşamıştır. Bu süreçte devlet güvenlik kapasitesini artırmış, terör örgütlerinin hareket alanını daraltmış ve önemli operasyonel başarılar elde etmiştir. Ancak bu deneyim aynı zamanda güvenlik politikalarının toplumsal etkilerini, devlet–toplum ilişkilerinin kırılganlıklarını ve güven ile meşruiyet arasındaki hassas dengeyi de görünür hale getirmiştir.
Bu kitap, Türkiye’nin terörle mücadele deneyimini yalnızca güvenlik stratejileri açısından değil sosyolojik, siyasal ve kurumsal boyutlarıyla ele almaktadır. Terörün ortaya çıktığı toplumsal zemin, güvenlik politikalarının tarihsel dönüşümü ve devlet–toplum ilişkilerinin geçirdiği değişim, kapsamlı bir analiz çerçevesinde incelenmektedir.
Çalışmanın temel iddiası şudur: Güvenlik yalnızca askeri kapasiteyle sürdürülemez. Kalıcı güvenlik, ancak toplumsal güven ve siyasal meşruiyetle inşa edilebilir.
Bu çerçevede kitap, Türkiye’nin güvenlik politikalarının geleceğine ilişkin yeni bir kuramsal çerçeve önermektedir: Güven Devleti Paradigması.
Güven devleti yaklaşımı, devletin yalnızca güvenlik sağlayan bir otorite değil aynı zamanda toplumla güven ilişkisi kuran ve bu güveni kurumsallaştıran bir siyasal yapı olarak yeniden düşünülmesini ifade etmektedir.
Bu kitap, kalıcı güvenliğin yalnızca zor kapasitesiyle değil; hukuk, meşruiyet ve toplumsal güvenle birlikte düşünülebileceğini ileri sürüyor. Tartışma tam da burada başlıyor: Güvenlik ile güven arasındaki denge hangi kurumsal araçlarla kurulabilir?
