Düşün, hukuk ve siyaset her biri farklı kategorilere hitap eder. Ancak bu üç alan birbiri ile ilişkili ve biri ile ilgili olan kişi ya da kişiler, diğer iki alanı da gözetmek durumundadır.
İsmail Beşikci, 1960’lı yıllardan beri resmi ideolojinin; “herkes Türk, herkes Müslüman” algısını kritik etti, sorguladı.
İsmail Beşikci’nin düşünceleri, Türk akademisi tarafından kritik edilme yerine, kendisi akademik alandan alındı, zindana atıldı. İsmail Beşikci, zorunlu olarak, kendisini hukuk mücadelesinde buldu. Ancak Türkiye’de hukuksuz bir adalet ile karşılaştıkça daha çok düşüncelerini yargılandığı mahkemelerde savundu!
Zira İsmail Beşikci, bir Türk ve bilim insanı olarak; Türk devleti ve bu devletin Türkiye insanına aks ettirdiği algı ve duruşu değil, Kürt, Ermeni, Asurî vb. varlığı inkar edilen, aidiyetinden dolayı zulüm gören halkların vicdanı, sesi, beleği, algısı ve yaşayışı ile empati kurdu, düşüncenin gücünü sosyolojik analizleri ile ortaya koydu.
Bunu gerçekleştirirken, hukuksuz bir yargılama, infaz ve çürütme ile karşı karşıya bırakıldı. Ancak İsmail Beşikci, bu durum karşısında ceza alıp almama kaygısı ile değil, bilimi ve bilim yöntemi ile olguları doğru analiz etmek titizliğini önemsedi, bu kaygı ile hareket etti.
Bu kitaptaki “İddianame”ler, “Gerekçeli Karar”lar ve “Polis Sorguları”na karşı, yaptığı savunmalarında İsmail Beşikci’nin net duruşunu görürüz.
“Hukuksuz adalet, adalet değildir!” söyleminin yaşanmışlığı bu kitapta yeniden usumuza, algımıza vuruyor. Yaşananların, yapılanların, sorulanların ve savunulanların değerini olduğu gibi görmek, bilmek ve tarihsel değerini tartışmak önemlidir.
