Bu çalışmada siyasal ahlak kavramını doğuran arkaik unsurlar, birbirleriyle olan bağlantıları üzerinden, her birinin ahlak kavramından başlayarak devlete, dine ve bireye nasıl tesir ettiği gösterilerek incelenmektedir. Lévi- Strauss'un "yaban düşünce" kavramı üzerinden ele alınan arkaik düşünce biçiminin doğurduğu "somut semboller" sayesinde, toplumların erken devleti nasıl algıladığı ve bunun üzerine devletle olan ilişkilerinde hangi ahlaki kodları kurguladıkları, Doğu ve Batı kültürel yayılma hatları üzerinden okunabilmektedir. Bilhassa Batı dünyasının devlet algısı, siyasal ahlakın yapısını Doğu dünyasından tamamen ayırmış, kötücül bir "ejderhaya" benzetilen devlete karşı bir çekince doğmuş ve tüm bir siyasal ahlak yapısı bazen devleti kontrol etme işlevi gören, bazen de devletlerin bireyleri kontrol edebilmek amacıyla kullandığı bir araç hâline dönüşmüştür. Bu yapısal farklılıklar tarihsel dönüm noktaları üzerinden oluşmakta ve siyasal ahlakın yönelimini değiştirmektedir. Kitapta siyasal ahlakın soykütüğünü ortaya koyabilmek için Johan Huizinga'nın Homo Ludens tabiri ilkel insanın oyun temelli davranış kalıplarının doğuşunu açıklayacak bir çatı kavram olarak kullanılmış, Lévi-Bruhl ve Lévi-Strauss gibi antropologların ilkel insanın düşünce kategorilerine dair çalışmalarından mümkün olduğunca yararlanılmış ve daha sonra Doğu ve Batı felsefe tarihinde siyasal ahlaka hitap eden belli başlı düşünürler ve tarihsel olaylar, kültür çalışmaları ve semiyotik gibi disiplinlerden de yararlanılarak silsile hâlinde anlatılmıştır.
