“YERYÜZÜNDE CÜMLE ÇİÇEK, MUSTAFA’NIN TERİDİR”
Tebrikleşmeliyiz. Ramazan geliyor. Bu ayın sonralarına doğru o büyük iklime gireceğiz. Cins olarak ilk sayımızdan itibaren her Ramazan’ı coşkuyla ve hürmetle selamlamaya çalıştık. Söylüyoruz ki bizde de yer etsin. Anlatıyoruz ki biz de anlayabilelim. Hangimiz daha güzel işler yapacak ortaya çıksın diye dünyaya gönderildik. Ve dünyaya bir kez geliyoruz. Allah’a bir kez kulluk etme imkânına sahip olacağız. Bu, dünyayı önemli yapan tek şey. Fakat bu gürültülü gayya kuyusu ayartıcı ışıkları, parlak sesleri, cezbedici çağrılarıyla bazen arzuyla bazen de zorla düştüğümüz bir çukura dönüşüyor.
Tüm bu kaygıların içinde meşhur Hanzala hadisi biraz ruhumuzu ferahlatabilir; Çehar-ı Yar-i Güzin’in birincisi Hz. Ebubekir efendimizle yolda karşılaşan Hanzala ona ‘Hanzala münafık oldu’ demişti. Hz. Ebubekir de bunun ne demek olduğunu sorunca; “Resulullah’ın huzurunda iken o bize cennet ve cehennemi anlattığında onları gözümüzle görmüş gibi oluyoruz. Resulullah’ın huzurundan ayrılıp çoluk çocuğumuza karışarak işlerimizin başına geçtiğimizde ise, o duyduklarımızın pek çoğunu unutuyoruz.” diye dert yanmıştı. Hanzala’nın derdini işiten Hz. Ebubekir, “biz de aynı durumdayız” diyerek birlikte Hz. Peygamber’e gitmeyi teklif eder Hanzala’ya. Durumu Hz. Peygamber’e arz ettiklerinde o güzeller güzeli şöyle demişti: “Beni yaşatan Allah’a yemin ederim ki siz, her zaman yanımdan kalktığınız gibi kalsaydınız melekler, oturduğunuz yollar üzerinde ve yataklarınızda sizinle musafaha ederlerdi. Fakat ey Hanzala! (İnsan bu) Bazen öyle, bazen böyle!” İnsanlığın yegâne umudu, Hz. Peygamber böyle buyurdu işte: “Bazen öyle, bazen böyle.”
İşte Ramazan, o ‘bazen’lerin ilki olan ‘öyle’sine yaklaşacak büyük kapının açılması demek. Zaten seslerin çoğunu duymadığımız bu gürültüde bir yavaşlama arası. İnsan olmaya biraz daha yaklaşmak için bir başlangıç noktası. O yüzden pek çok şey durabilir artık. Şimdi gerçekten meşgul olmaya değecek şeylerle meşgul olma zamanı. Şimdi, ‘insan kalbine ne öğretebilir’ yahut ‘kalbinden ne öğrenebilir’ sorusunun cevaplarını öğrenme zamanı. Bunun yegâne yolu da Hz. Peygamber’e yaklaşmaktan geçiyor. Ona yaklaşmak her adımıyla onu tanımaktan, yeryüzünde geçirdiği her bir günü ayrıntısıyla öğrenmekten geçiyor. Öğrenmeye değer daha kıymetli bir şey yok çünkü. Onu takip ve taklit etmenin yolu da bu çünkü. Bildiğimizden değil, duyduğumuzdan söylüyoruz. “Yeryüzünde cümle çiçek Mustafa’nın teridir” diyen Türkçenin süt dişleri, aynı şiirinde bunu da söylüyor çünkü: Sen ona ümmet olagör, o seni mahrûm komaz, Her kim onun ümmetidir, sekiz Cennet yeridir.
***
Soru şuydu: Hangimiz daha güzel işler yapacak? Konu da bunun anlaşılması. Daha güzel işler yapmanın yegâne yolu tüm güzelliğin kaynağı olan ‘en güzel’e hizalanmaktan geçiyor. Ramazan, bunun vesilesi olabilir. Tebrikleşmeliyiz.
