Anneme Mektuplar Hakkındaki Yorumlar

Altmış beş yaşın üzerinde olsan bile annenin varlığının kıymetini vatan sevgisiyle harmanlamak ve sonucunda böyle bir kitabın oluşması büyük bir değerdir. Gözlerim mektuplarda tarih aradı. Tarihlerle desteklenmesinin mektup yazma sıklığını görmenin daha verimli olacağını düşündüm

Vatan bahsini en iyi anlatan kitaplardan... Okumayan çok şey kaçırır. Ruhu şad olsun.

harikaydı bir çırpıda bitti!

Eser ruhumda derin izler bıraktı. Ruhun şad olsun Cengiz Ata...

Sevgili Cengiz Dağcı'yı bu eseriyle artık daha çok seviyorum. Saf ve İyeyi asla unutmayacığım.

Vatan sevgisini ana sevgisiyle harmanlayarak yürek yakan bir kitap

Bir insanın vatanını kaybetmesinin ne demek olduğunu yüreğiniz cız ederek okuyorsunuz.

Beni cok etkileyen kitaplardan biriydi. Kesinlikle okumalisiniz. Kirim tarihi hakkinda bilginizde olacak emin olun. Onlarin yasamis olduğu acilara tanik olacaksiniz.

Kırım Türklüğünün ölümsüz yazarı -Tanrı onu rahmetiyle yargılasın- Cengiz Dağcı'nın eti ve bedeni Londra ruhu ve kalbi tüm samimiyetiyle Kırım'da, Kızıltaş'ta, Gurzuf'ta, Bahçesaray'da, Akmescitte, Salgır kıyılarında, Ayı Dağı eteklerinde olduğu, yurduna, annesine duyduğu özlemi kaleminden damıtarak vücuda getirdiği bir roman.SSadık Turan'ın hatıraları, Onlar Da İnsandı, O Topraklar Bizimdi romanları kadar olmasa da yine o Cengiz Dağcı'nın sıcak, içten, samimi ve hüzünlü üslubuyla kendini okutturan bir roman.Bence Cengiz Dağcı'nın tüm romanlarını okumak millî bir vecibe olmalı...İyi okumalar.

Cengiz Dağcı kitaplarında bir milletin yaşadığı soykırım ve asimilasyonu edebiyatla harmanlayarak tarihe not düşüyor..Anneme Mektuplarda da yazar bir tarih yazılırken görünmeyenlere,duygulara, acılara,içine taş gibi oturup ta dile getirilemeyenlere yer vererek savaşların asıl yaralarına,bir milletin asırlar süren acılarına parmak basıyor..

KIRIM TÜRKLERİNE YAPILAN ZULMÜ içine atmış yazar.rus yönetimine kırgın ama kızmıyor onlara .annesine toprağına özlemini ne güzel anlatıyor.gerçekten okurken ağladığım bir kitap.

Tam bir şaheser.Hayatın acı gerçekleriyle dolu, şimdiye kadar Cengiz Dağcı kadar içten, samimi ve duygusal yazan ,duygularını bu kadar etkili ifade edebilen bir yazar okumadım. Diyebilirimki Nobel ödülü hiçbir işe yaramaz çünkü Cengiz Dağcıya hiç verilmemiştir.

okuduktan sonra mutluluk hüzün umut vb. duygularımı tanımlamaya çalışırken hep kitabın ana karaktrini düşündüğüm kitap.Hani 3 kez okunması gerken kitaplar vardır ya bir 15 in bir 30 unda bir 45 inde. öyle bir kitap ve her seferinde farklı şeylerin anlaşılacağı.kitabı ilk kez okurken çok etkilenmiştim ve yıllar gektikçe bıraktığı etkinin daha da derinleştiğini gördüm.zira sevinçlerimde hüzünleride hep bu kitaptı tanımlama kaynağım.ve kuşkusuz aşkı ararken.aşkı ararken hep bu kitaptakine benziyor mu acaba diye düşündüm?eğer duygularım saf ınkine benziyorsa ve eğer umut ettiğim kişi iye gibi biriyse işte o zaman buna değerdi..çünkü bir sevgi yıllar geçtikçe hala ilk günkü gibi canlıysa gerçekten sevgidir..kitabın verdiği bu okuyana.ama şunu da unutmamak gerek:eğer bir kitaptakini hayatta bulmak istiyorsanız asıl o zaman başından kaybetmişsiniz demektir..ve sanırım kitapta beni en çok çeken şey ve her okuyuşumda tekrar etkilenmemi sağlayan şey.kitapta sanki gerçek bir hayatın olması ve bir insanın hayat eyrinin bu kadar gerçeğe yakın işlenmiş olması

aslında yazackalrım sadece bu eserle ilgili değil de Cengiz Dağcı'nın bütün kitaplarıyla iligiliolacak...Bize tarih derslerinde “Türkiye’nin İkinci Dünya Savaşına girmediği” anlatılır. Bu bir bakıma doğrudur... Ancak kesinlikle eksik bir bilgidir de...Evet,belki Türkiye bu savaşa dahil olmamıştır ama gerek Cengiz Dağcı’nın gerekse bir başka üstat Cengiz Aytmatov’un eserlerinden de anlaşılıyor ki savaş Türk Dünyasını derinden etkilemiş.
Ben sayı Dağcı’ya Allah’tan çok daha uzun ömürler diliyorum ama şunu da çok iyi biliyorum ki,emin olun onun kıymetini yokluğunda anlayacağız. Zaten bu bizim karakterimize işlemiş. Yani insanlara hayattayken hak ettikleri değeri vermemek! Ancak Dağcı müsterih olsun;Kırım’ı en güzel şekilde yaşattı ve anlattı. Zalimler cehennemi boyladılar ve geride mazlumların haklı oldukları gerçeği kaldı. Cengiz Bey II. Dünya Savaşının en büyük mağdurlarından birinin de Kırım Tatarları olduğunu fevkalade başarılı bir şekilde ifade etti. Bir Kırım Tatarı olmasam da aynı milletin bir ferdi olarak şahsım adına yazara şükranlarımı sunarım...

Bir sürgün,kalp sızısı,büyük bir özlem,can sıkıntısı,ruh burkuntusu...ama herşeye rağmen ayakta kalmış olmanın gururu.Çok sevdiği memleketi Kırım'dan sürülen yazarın geçmişine dair özlemleri,geleceğe dair korkuları annesine duyduğu derin bağlılık...hepsinin yalın bir diile ve farklı bir üslupla anlatıldığı bir kitap.