Kara Kitap Hakkındaki Yorumlar

Okuması kolay bir kitap değil, ama çok güzel bir kitap.

okurken epey zorlandığım, insanın kafasını karıştıran bir kitap. sürükleyici denilemez fakat az da olsa bir merak uyandırıyor.

insanları, hikaye anlatma ve dinleme tutkusu olanlar ve tüm hikayelerden dışlanmış olanlar(ya da öyle hissedenler), diye ikiye ayırsaydık; aralarında uçurumlar olan bu iki grubun tek ortak noktası bu kitap olurdu herhalde. tek başına Celal'in köşe yazıları bile bu romanı mükemmel yapmaya yeter. orhan pamuk'u en sevdiğim yazarlar listeme sokan biricik romanı :)

Orhan Pamuk'un klasik haline gelecek bir kitabı, Galip'in arayışını beraber yaşıyorsunuz.

gördüm ki okumak için çok geç kalmışım, çoook...

Kısacası Orhan Pamuk demek yeterli. Onun roman yazmadaki inceliği, tutturuduğu üslubu bu kitap Pamuk'undur dedirtiyor. Kitabı okurken hep "Acaba Rüya nerede?" sorusu ve Galip'in arayış serüveni zihnimde sürekli olarak yankılandı.

Çok leziz bir kitap...İçine girecek Rüya'yı beraber arayacak,beraber kaybolacaksınız

okuken tam içine işliyor insanın dil muhteşem ,geçişler çok iyi

Orhan Pamuk'un en güzel kitabı. Tam bir kayboluş hikayesi aslında. Galip ile beraber okur da kaybolur, oradan oraya savrulur. Her sayfada edebi şölen yaşar okuyucu.

orhan pamuk'un en iyi eseri.

Basit bir kayboluş öyküsü Osmanlı'ya, Mesnevi'ye, Hurufilik'e ve insan yüzündeki sırlara harika bir şekilde bağlanmış. Orhan Pamuk'un bir çok kitabı gibi depresif, karanlık ve boğucu. Ama kitabı güzel yapan da bu. Sürükleyici olup da iki gün sonra aklınızdan çıkan bir kitap değil. Aksine okuduğunuz süre boyunca aklınızdan çıkmayan türden. Tavsiye ediyorum.

Kara Kitap dilin ustalığı ve zenginliği açısından çok iyi. Galip’in kayıp eşi Rüya ve köşe yazarı amcasının oğlu Celal’i İstanbul sokaklarında, bilinmezliklerde, harflerde arayışı muhteşem anlatılmış…

Diğer kitapların aksine bizden olmayana değil özbeöz bizim olana dayıyor sırtını bu kitap. Celal, Galip, Şehrikalp apartmanı...hepsinin bizi götürdüğü yer yine bizim diyarlar; Mesnevi, Hüsn ü Aşk...

Az evvel bitirdim. Oldukça güzel bir romandı..
Masumiyet Müzesi'ni daha çok sevmiştim..

aldım 10 günde bitirebildim. Masumiyet müzesi, cevdet bey ve oğullarından sonra biraz ağır geldi içinde çokk sağlam hayata entegre edilebilecek pasajlarda olsa tam anlamıyla anlamak için tekrar tekrar okunmalı. Ayrıca Kara kitap üzerine yazılan yardımcı kitapları insan merak etmiyor değil.

Orhan Pamuk'un anlattığı hikayeler kadar roman yazım tekniğini de hep beğenmişimdir. Kara Kitap'ta da bölüm başlarında yaptığı alıntılarla hikayesini zenginleştirip paralellik kurması zekice. Romanını adeta nakış işler gibi işlemiş. En ince ayrıntısına kadar didik didik ederek yaptığı gözlemleri son derece leziz bir edebi dille aktarmış.Çok beğendim.

Şimdiye kadar okuduğum en güzel roman. orhan Pamuk a nobel edebiyat ödülü boşuna verilmemiş. Mutlaka alınması gereken bir eser olarak düşünüyorum.

b. moran'ın da işaret ettiği gibi altyapısında o koskoca edebiyat geleneğimizi barındıran bir kitab.okuyucudan da bir altyapı istiyor, ciddiyet bekliyor. öyle bir anda okunuverecek ve gösteriş için taşınacak kitaplardan değil kısacası.
herif cin olmuş "edebiyat geleneğimiz üzerinden pirim yapma çabasında" diyerek yere de çalabilirsiniz yine o geleneği "kendi süzgecinde çok iyi bir şekilde eriterek bugüne taşıyor" diyerek öve de bilirsiniz.karar size kalmış. ister sövün ister sayın ama illa ki okuyun.

eleştiri uğraş isteyen bir sanat. her şeyden önce kimi eleştiriyorsak en az onun kadar bilgi sahibi olmalıyız. zaten insan o vakitten sonra eleştirisini çene çalarak değil kendi yapıtlarını ortaya koyarak yapacaktır. iyi okumalar..

Orhan Pamuk'un siyasi düşünceleri sebebiyle hiç bir kitabını okumamaya ahdetmiştim. Ancak Nobel alınca bu "yazar" ın yazarlığı hakkında kendi fikrimi edinebilmek için en meşhur kitaplarından birisi olan Kara Kitap'ı aldım va şu anda yarıya kadar okudum. Elbette sabrederek sonuna kadar okumayı ve bir iki kitabını daha okumayı düşünüyorum. Orhan Pamuk'un yazarlığı ve düşünceleri üzerine şu an için söyleyebileceğim şudur. Yazarlık kabiliyeti iyi bir düzeyde bana göre. Ancak Nobellik bir yazar değil. Benim kitabını okumadan önce de tahmin ettiğim üzere, yazar kendi milletini, milliyetini, eski güreşçilerimizi, padişahlarımızı, Türk ırkını (dikkat Türkiye'li olmayı değil) satır aralarında sinsice ama bazen ısrar nedeniyle tekrarlardan dolayı kendini acemice ele veren tarzda aşağılamalardan dolayı Nobel'e layık görülmüştür. Buna benzer bir örnek olarak Mısırlı ünlü yazar Necip Mahfuz'un Midak Sokağı isimli romanı ile Nobel almasını verebiliriz. Bir diğer husus da Orhan Pamuk'un bazı yerlerde dilinin aşırı derecede rahatsız edici şekilde argoya kaçmasıdır. Ve bu kelimeleri özellikle milletimizin değer verdiği kavramlarla ilişkilendirmesi tiksinti vermektedir. Ben şahsen milletimiz adına utanç verici kitaplar olarak görüyorum bu kitapları.

Orhan PAmuk üzerine çok konuşulur, herkes konuşur; kim karmaşık bulur, kimi 'ben anlaşılmazım' havalarına girip okuyucuyu aşağılıyor der. öyle, böyle, şöyle; Orhan Pamuk mükemmel yazar ve yazar sözcüğünün aklımdaki karşılığına çok yakındır. Okunmalıdır.
Kara Kitap çok güzel, çok yoğun eserlerinden biridir. Okuduğumda içinde yaşamak istedim.

SIKICI DEĞİL AMA KARMAŞIK.HEM EDEBİ HEM FELSEFİ.PARÇALARDAN OLUŞAN BİR BÜTÜN.YAZARIN MÜKEMMEL BİR ÜSLUBU OLDUĞUNU TASDİKLETEN EN RESMİ VE EDEBİ BELGE.İNSANLARININ EGOİZMLERİNİ,TUTUCULUKLARINI VE ÖNYARGILARINI BİR KENARA BIRAK MASINI İSTEYEN YAZARLARA İHTİYACIMIZ VAR(:ÇÜNKÜ "Kibirlilik en büyük günahlardan biridir...)Saygılarla!

Ben bu "büyük" (! ) yazarımızın bu romanını okumayı denemiştim. Başladığım şeyi bitirme konusundaki tüm inatçılığıma karşın, bitirememiştim.
Ama "Kara Kitap" basında öylesine övüldü ki, ikinci bir deneye girişmekten kendimi alamadım. Ve o çabamda da, daha yarıya gelmeden havlu atmak durumunda kaldım.
Derken bir arkadaşımdan uyarı aldım. Kitapta gizlenmiş bir bölüme dikkatini çekinceye kadar... "çocukluğunda kız kardeşi ile tarlada karga kovalayan sapık bir padişah" gibi bir anlatım vardı bu bölümde!
Meğer benim artık okumayı denemediğim kitaplarında daha neler varmış!
İşte birkaç örnek:
"sonra kasaba alanına dolanır. Atatürk heykellerine sıçan güvercinleri ayıplar... "
"Atatürk kendini içkiye vermiş meyhane kalabalığına, cumhuriyeti emanet etmiş olmanın güveniyle gülümsüyordu... "
"Atatürk'ün leblebi zevkinin ülkemiz için ne büyük felaket olduğunu... "
"sonra bir cumhuriyet, Atatürk, damga pulu havasına girdiğimizi hatırlıyoruz... "
Bunlar kitaptan çıkarılsa hiçbir şey değişmez. Yalnız yazarın kimi ruhsal gereksinimleri tahmin edilmemiş olur! .
Türkiye'de Orhan Pamuk'u sevmek de serbesttir, Atatürk'ü eleştirmek de!
Orhan Pamuk'u sevmek, romanlarından keyif almak serbesttir... Ama güç okunduğunu ve Atatürk'ü sinsice aşağıladığını sergilemek de serbesttir.
Atatürk'ü eleştirmek başkadır, "çocukluğunda kız kardeşi ile tarlada karga kovalayan sapık bir padişah"tan söz etmek başkadır...
Tam hatırlamıyorum tarihini ama, sayın Abbas Güçlü'nün tv porgramına katılmıştı pek aydın(! ) romancımız Pamuk. Ve diyordu ki, "benim kitaplarıma eleştiride bulunanlar, benim kitaplarımı okumayanlar magazin kültürünün insanlarıdır" türünde bir cümle sarf etmişti. Hadi diyelim ki ben magazin kültürünün bir parçasıyım ve hiçbir şeyden anlamayan cahilin birisiyim. Peki ya rahmetli Ahmet Taner Kışlalı ve diğer Atatürkçü aydınlarımız da mı magazin kültürüyle yoğrulmuşlar. Aralarında proflardan tutun da edebiyat alanında üst düzeylere gelen aydınlarımız da mı magazin kültürüne sahip! ... Ve diyor ki pek sayın Pamuk, yine aynı programda - bir soru üzerine - "evet romanlarımda ben kendimi de katıyorum, ama yeri gelince kendimi çekiyorum" diyor. Bu gayet normal. Peki bu kendini dışarı çekmediği dönemlere "Atatürk heykeline sıçan güvercinler" de var mıdır sormak lazım...
Artık, ne Atatürk'ü aşağılamak için "heykellerine sıçan güvercinler"in arkasına sığınan bir romancıya... Ne de o'nu savunurken "ilkel"leşen bir yazara ve şaire saygı duyabiliyorum.
Bu yazımın yayınlanmayacağını adım gibi biliyorum ama yine de yazıyorum. Umarım Türkiye'de de bir şeyler değişmiştir de iyi veya kötü eleştirilerin hepsine bir fırsat sunuluyordur...

apartman boşluklarından baHSETTİĞİ bölüme dikkat çekmek isterim. Faucoult'un heterotopya kavramına mükemmel bir örnek.
celal'in yazıları ayrı bir kitap bile olabilir.

Kara kitap uzun zamana yayarak okudum. Okurken üfledim püfledim. Kendinden geçtim. Galip'in eşi Rüya ve onun üvey abisi Celal ortadan kaybolur. Galip onları arar. Bu arama öyle kuru kuru değil tabi ki de. Başkasının hikayesinde var olma. Birçok post-modern edebiyatın özelliklerini taşıyor metin. Doğu mistisizmiyle harmanlanıyor. Bu iki öğe birleşimiyle okuyucuyu baya bir yoruyor. Orhan Pamuk ilk okuyacağım diyorsanız başka kitabindan başlayın. Anlamdırabilmeniz için bazı şeyleri doğunun o kült kitapları hakkında bilginiz olması lazım. Kara Kitap'ın Sırları adında kitabın detayı ilgili bilgi veren ayrı bir kitap daha var. Orhan Pamuk'un son dönem yazdığı kitapları merak ediyorum. Malum bu kitap ben daha doğmadan önce yazılmaya başladı. O dönem ile bu dönem yazarın birçok yönden farkı olacağına inanıyorum

orhan pamuk un okunması zor eserlerinden biri,yine de orhan pamuk okuyorsanız mutlaka okuyun

Bir adı bile olmayan baş karakter C.'nin hikayesi.
“Hemen her gece babam eve girer girmez beni, teyzemle oynadığımız oyunlardan, masalların mutluluğundan ayırırdı. “—Çocuğu yatır!” derdi. Büyük sevinçlerden büyük kederlere birden geçişi öğreniyordum.”
Karakterin çocukluk yıllarında yaşadığı ağır geçişlerin hayata karşı nasıl bir etki yarattığını, toplumla ve diğer insanlarla ilişkilerinde ne denli ayrılıklara düştüğünü çok açık ve sade bir şekilde ortaya koyması, hakkında yazılabilecek şeylerden sadece birkaçı.
Küçük yaşlarda en mutlu anımızın çalınması, yazılımımızda köklü değişikliklere sebep oluyor ve artık her karar alma sürecinin içindeler. Yok olanı arayıp bulma, olmayanı tamamlama, saf sevgi ve yalnızlığı giderme çabaları için bitmeyen arayışa yönelmeye doğru sürüklüyor

Orhan pamugun kara kitap adli eserini de ben elime aldiktan sonra birakamadiklarimdan ..sonunu heyecanla bekledigim bir kitapti...okurken zevk aldim dogrusu..nobel odulu almis bir yazarimizda olarak kitaplarinin butun raflarda bulunmasi gerektigini dusunuyorum..

Farklı bir mecada lezizi bir yolculuk vaaat eden usta bir kalemiin kelamları. Okumaya değer

Orhan Pamuk un tarzını bilen,sevenlerin kesinlikle çok beğeneceği bir kitap,sürpriz bir finali var ara sıra sıkılıyormuş,konu durağanmış gibi hissedilse de değişik tavsiye ettiğim bir romandır,ben keyif alarak okudum..

Kitap insanı alıp, İstanbul'un büyülü dehlizlerinde yolculuğa çıkarıyor ve her sayfada anlam yoğunluğuyla dolu kelimeler insanı edebiyatın gerçek lezzetiyle tanıştırıyor. Tek kelimeyle post modern edebiyatın baş yapıtı...

Romanın kahramanı Galip İstanbul'da yaşayan bir avukattır. Bir gün, karısı Rüya'nın arkasında küçük bir not bırakarak onu terkettiğini öğrenir. Şehirde dolaşıp nerede olabileceğine dair ipuçlarını aramaya başlar. Karısının, Milliyet Gazetesi'nde bir köşe yazarı olan kardeşi Celâl'le olduğundan şüphelenir ve arkasından Celâl'in de kayıp olduğunu öğrenir. Galip'in araştırmaları sırasında, Celâl'in yeniden basılan, İstanbul ve tarihi hakkındaki uzun ve edebi düşünce yazıları da araya girecektir. Bir süre sonra Celâl gibi yaşayarak onun nasıl düşündüğünü anlayabileceğine ve böylece yerlerini bulabileceğine inanmaya başlar.

bu kitaptan ya nefret eder, ya da onu çok seversiniz, belki de kaliteli bir eseri belli eden bir niteliktir bu.

kara kitap kim ne derse desin edebiyat tarihimizde önemli bir noktadadır.

Türk Edebiyatı'nın en iyi romanı bence. Orhan Pamuk da öncesinde değil ama bu kitaptan sonra kitap yazmadı bence, artık sadece ticaret yapıyor

orhan pamuk'un bir çocukluk arkadaşının hayatını anlatır aslında. bu arkadaşı da yıllardır nişantaşında karakolun karşısındaki bakkaldır. sürekli o bakkal anlatır kara kitapta ve çok farklı ülkelerden insanlar o bakkalı görmeye gelirler. Benim çok hoşuma giden bir kitap. Ama en iyi kitabı hangisi derseniz benim adım kırmızı bence daha iyidir.

Orhan Pamuk'tan konusu, anlatım tekniğiyle efsane olmuş bir kitap...İyi ve dikkatli bir okursanız kesinlikle okuyun büyük tat alacaksınız kitaptan.

kesinlikle etkileyici bir eser.yazar olaylardan çok kişilerin ruh halinin derinliklerine inmiş ama öyle hızlı da bir iniş yapmıyor.onu takip edebiliryorsunuz.adım adım her satırla hislere yolculuk.kara evet karanlık ama aydınlatıcı bir eser.okunmalı...

Özellikle ortasından son bölüme kadar nefes nefese okunan ve okurken gerçekten de zihninizin dinlenmiş olduğuna dikkat edeceğini yegane kitaplardan. Kara Kitap bence Pamuk'un en iyi kitabı...

İnsanın rüyalarını değiştirir,hayatı değişir okununca.

karışıklığı kadarda güzel bir kitap...

Okumakta son derece zorlandığım romanlardan biri.

sembollerle dolu muhteşem bir kitap.

Okurken konuyu tam olarak anlamakta zorlandığım ender kitaplardan biri.Konusu biraz karmaşık,fakat özgün bir kitap.Kitapta dikkatimi çeken bir husus Doğu kültürüne sıkça göndermeler yapılmış olması.Benim kitaptan anladığım kendi kültürümüze yabancı kalmadan yeni bir kimlik oluşturmamız gerektiği.Zor kitaplardan hoşlananlar için bulunmaz bir kitap.

Orhan pamuğun en çok hoşuma giden eseri. Akıcılığı ve anlatım tarzı çok harika okurken okumaktan haz duyacağınız bir eser.

bu kitap beni sessiz ev veya benim adım kırmızı da olduğu gibi içine çekmedi. okurken ilk 200 sayfasında bir türlü dikkatimi toplayamadım ve çok yavaş ilerledim. normalde başladığım kitabı en çok 3 gün içinde bitiriririm ama bu istisna oldu. halbuki sessiz ev, benim adım kırmızı ve masumiyet müzesini okurken kendimi kitabın içinde buluyordum. neyse ki yarıdan sonra kitap biraz toparlandı, olaylar birbiriyle daha bağlantılı hale geldi ve okumak biraz daha keyifli oldu. yine orhan pamuk tarzı bir kitap. sanırım okurken biraz düşünmek gerekiyor. yine bazı cümlelerin içine gizlenmiş anlamlar var. orhan pamuk okurlarına tavsiye edebilirim.

Sırf başaladığım bir işi yarıda bırakamama özelliğimden dolayı çok zorlanarak bitirdiğim bir kitaptı. Oldukça sıkıcı ve yavaş buldum. Anlatımı çok karmaşık ve bunaltıcı geldi bana. Başı sonu tam olarak belli olmayan bir kitap bence.

kesinlikle ve kesinlikle okunulması gereken bir kitap...okuyunca yüzlerdeki maske düşecek biraz daha biz olacağız...yüzlerimizdeki esrarı çözmek adına uğraş vereceğiz... her gün geçtiğimiz sokakların karanlık dehlizlerinde kaybolacak apartman boşluğunun çöplerinde bilincimizi arayacağız... kesinlikle okuyun okuyun okuyun...

Okuyucunun zihninde oluşturduğu kurguyla, postmodern edebiyatın en güzel örneklerinden birini, kahramanı Galip ile böylesine güzel anlatan bir romancı, tüm edebiyatçı okurlar için eşsiz bir kitap yazmıştır: Kara Kitap. Okuyun, okutun.

Sırlarla örülmüş, gizemli bir kitap! Galip’in karmaşık iç dünyasına dalacak, her cümledeki derinlikten çıkmak için uğraşacak ve peşi sıra verilen ipuçlarını toplamak için zihninizi epeyce yoracaksınız. Bütün karmaşıklığına rağmen sanırım merak duygusunu yoğun bir şekilde yaşattığı için sonuna kadar okunan bir eser.

ZORU SEVEN OKUYUCULARI BİLE BEZDİREBİLECEK BİR ROMAN...
Orhan Pamuk bir söyleşisinde "Beni okumaya başlayacak olanlar Kara Kitap ile başlamasın!" demişti. Kendi adına çok doğru bir tespit çünkü bir Orhan Pamuk sever olarak hiç ısınamadığım tek romanı ile karşı karşıyayım. Geçen yıl Savaş ve Barış için hayatımın en zor okuma deneyimlerinden biri demiştim. Lakin o bile bir yönüyle kendinden nefret etmeme yol açarken diğer yönüyle keyif almamı sağlamıştı. Kara Kitap ise biraz abartılı olacak ama salt bir eziyet. Belki romanı birkaç hafta içinde bitirmek özünü daha derli toplu kılabilir okuyucu için. Ancak benim gibi kitabın içine bir türlü girememenin getirdiği zorunluluklar nedeniyle okuma serüveniniz 3 ayda biterse ortaya son derece dağınık bir eser çıkıyor. Hikayenin genel akışı içinde sürekli araya giren köşe yazılarının romanın gidişatına katkısını bir türlü anlayamadığım gibi romanın tarihi kişilikler ve olaylara ilişkin göndermelerini de çözemedim. Sonu gelmeyen monologlar, bitmek bilmeyen ve hedefi olmayan kimlik bunalımları romanı okunmaz kılıyor. Belli ki yazar, bu romanı yazdığı 1985 ve Beyaz Kale'yi yazdığı 1990 döneminde "birinin yerine geçme" ekseninde kimlik bunalımına takmış. İki romanın da ana teması benzer çünkü. Kitabın en dikkat çekici yanı, Tolstoy ve Dostoyevski gibi yazarların etkisinin en çok hissedildiği eserlerden biri olması. Aynı Rus edebiyatında olduğu gibi bu eserde de sonu gelmeyen, bitmek bilmeyen uzun cümlelere rastlamanız mümkün. Zoru seven okuyucuları bile zorlayacak bir roman var ortada.

Kanaatimce çok karmaşık,bütünlükten uzak bir kitap...Bitirenleri tebrik ediyorum