Sevgili Mathilda, İnsanın Yürümesini Dört Gözle Bekliyorum Hakkındaki Yorumlar

Muhteşem bir kitap ...

Uzun zamandır kütüphanemde bekliyordum, oysa elime alınca iki günde bitirdim. Yazarın evrensel ve zamana meydan okuyan mektuplarını okurken, sanki ülkemizin şimdiki zamanlarını, şimdiki bizi anlatıyor gibi hissettim. İnsanlığın doğallıktan uzaklaşması, tüketim kültürü, mevsimlerin düzensizleşmeye başlaması, yitirdiklerimiz, okumak ve yazmak eylemleri...ve daha pek çok konu yalın bir şekilde işlenmiş.

Mektup yazmayı özlediğimi fark ettim..okuyun mutlaka o kadar güzel ki ve hayatla ilgili o kadar güzel ipuçları var ki herbiri bir ucundan yakalamaya değer gerçekten, özellikle kendinizi yalnız hissediyorsanız size iyi bir dost, hatta psikiyatr olacak samimi bir kitap, rehber öğretmen niteliğinde..

yazar, insanın ic dunyasındaki duygularını mektuplar yoluyla ortaya koymus.. Cok farklı bir kitap ilgiyle okudum...

tamoro nun bu eseri günümüz değer yargılarını sorgulamamızı gerektiren hoş bir eser.yazar afrikadaki bir dostuna yazdığı mektuplarda iç sesimizi dinlemeyi, zorluklar karşısında hemen yılmamamız çabalamamız gerektiğni anlatmaktadır.önyargılı olmamamız, sadakat,saygı ve doğa sevgisinin önemine değinmiştir.
''BÜYÜK YÜRÜYÜŞÇÜLER OLMAMIZ GEREKİYOR.BİRBİRİMİZİN YANINDA,BİRBİRİMİZİN AYAKKABILARINI GİYEREK YÜRÜMELİYİZ...Bu söz bana kızılderili atasözlerini anımsatıyor...öğrenciliğimde okumuştum.şimdi tekrar okuyorum.tavsiye ederim.

İnsanı uzaklardaki bir dosta mektup yazmaya özendiren hoş bir eser. Okunmaya değer...

susanna tamaro'nun bir arkadaşına yazmış olduğu mektuplardan oluşan bir kitap.. kendi iç dünyasının güzelliği ile karışıklığı,çelişkilerini akla gelecek ne kadar duygu varsa hepsini harmanlamış ve eseri ortaya çıkartmış .. tebrik ederim yazarı bu eserinden dolayı..

Günümüzde sevgi duygu değerleri gerçekten de yazarın dediği gibi yozlaştı. İnsan kibirli çirkin bir krala dönüştü neredeyse. Herşeyin etrafında döndügünü sanan herşeyin kendisi için varoldugunu düşünen bir kral. Özüne yabancılaşan insan değer yargılarını unuttu sevgi kaynaklarını birer birer kuruttu. Yazarın geçmişte kalan mektuplaşma eylemini de okuyucuya hatırlatması güzel bir nostalji olmuş. Sevgi duyarlılık dolu satırlarla dolu mektuplar hoş dokunaklı bir kitap olmuş...

İnsanlık Nereye Gidiyor

Kitap Susanna Tamoro'nun Afrika'lı bir arkadaşına yazdığı mektuplardan oluşuyor. Her mektup mevsimlerin doğada meydana getirdiği değişiklerin ve bu değişiklerin yazarda uyandırdığı duyguların tasviri ile başlıyor ve yazarın kendi bakış açısıyla değerlendirdiği, toplumsal sorunların dile getirildiği satırlarla devam ediyor.

Başlık

' Sevgili Mathilda ' kitapdaki sevgi, 'İnsanın Yürmesi' insanlığın uyanışı ve eyleme geçişi, 'Dört Gözle Bekliyorum' bu uyanış dönemine duyulan özlem ve tutku...'Sevgili Mathilda İnsanın Yürmesini Dört Gözle Bekliyorum' sanırım kitaba bundan daha güzel bir başlık bulunamazdı.

İnsanın Yürümesi

'Yaşam, pek çoğumuz için sürekli ve yorucu, bir o kadar da basit ve kurnazca bir kendinden kaçış değildir de nedir? ' diyor mektuplarının birinde yazar ve kim olduğunu, nereden gelip, nereye gittiğini sorgulamadan diğerleri gibi yaşayan, kendi özüne yabancılaşan insanlığı sorguluyor. İnsanın kendisinin oluşturduğu, özünü kavramasını ve kendisini sorgulamasını engelleyen, bilinçsiz ve sınırsız tüketim anlayışının hakim olduğu yaşama ve bunun sonuçlarına dikkatleri çekmeye çalışıyor mektuplarının her satırında.

Susanna Tamoro bu anlayış içindeki insanı, herşeyin kendisi için varolduğunu düşünen son derece kibirli ve çılgın bir krala benzetiyor. Kral maddeye ve onun getirdiği saltanata ulaşmak için aynı zamanda maddenin kölesi oluyor. Tamoro'nun kralla ilgili tasviri; ' Kör ve sağır, bu körlüğünü ve sağırlığını meziyet sanan bir insan'

Tamoro her mektubunda, örneklediği farklı olay ve konularla insanlığın geldiği noktayı sorguluyor. İnsanın özgünlüğünü yitirerek diğerleri gibi olma yarışı içinde, uzak durduğu ve korktuğu yanlızlık olgusunu yazar 'İnsanın kendi kendisiyle bir içtenlik yaşayabilmesi için en olağan üstü yol' olarak nitelendiriyor.

Sonuç

'Ben yazının görünmeye değil, görmeye yaradığını düşünüyorum' diyen Susanna Tamoro'nun 'Sevgili Mathilda İnsanın Yürmesini Dört Gözle Bekliyorum' isimli kitabında, günümüzde düşünmeden konuşan ağızlarda anlamlarını yitirmiş kelimeler sanki anlamlarını bulmuş.

Bir beyazı bir zenciye yazdığı bu dostça ve insancıl mektuplar arkadaşlık, insanlık, sevgi kavramlarına adeta yeniden hayat vermiş.

Susanna Tamaro, bu kitabında insanların insanca yaşayabileceği bir dünyaya yürümeleri gerektiğinin altını çizmiş hep. O da farkında ki bütün değerlerin yozlaştığı, yozlaştırıldığı bu dünyada sevgiyi, saygıyı alçakgönüllülüğü, anlayışı, huzuru vs. artık sadece kitaplarda bulmak mümkün. Suzanna Tamaro’ nun bu kitabını bir müzeye benzettim ben. Soyu tükenmiş, ete kemiğe bürünüp hayat bulması artık mümkün olmayan duygu ve düşüncelerin yazıyla sergilendiği bir müze. Kitapta bahsedilen iyiden güzelden yana ne varsa hepsini arar olmuşuz artık. İşte kitap bu yüzden okuyunca hemen sarıveriyor insanı. Bütün sayfalar önce yok edip ya da yok edilişine seyirci kalıp sonradan özlemini çektiğimiz insani değerlerle dolu. Bir soru: Kitap okumakla dünya degiştirilir mi?

Kitap Susanna Tamoro'nun Afrika'lı bir arkadaşına yazdığı mektuplardan oluşuyor. Her mektupta mevsimlerin doğada meydana getirdiği değişiklikler ve bu değişikliklerin yazarda uyandırdığı duygular eşliğinde yazarın kendi bakış açısıyla değerlendirdiği toplumsal sorunlar anlatılıyor. Her mektupta örneklerini verdiği farklı olay ve konularla insanlığın geldiği noktayı sorguluyor. Arkadaşlık, insanlık, ve sevgi kavramlarının aktarıldığı bu kitapta çok güzel duygular buldum.

Susanna Tamarronun kitaplari,bana yasama sevinci,hayata pembe ama gercekci bir bakis acisi kazandiriyor..Insan hayatini yeniden gözden geciriyor ve kücük seylerden mutlu olmasini ögreniyor..Kitap yazarin Afrikadaki arkadasina yazdigi mektuplardan olusuyor,ilk önce havadan sudan ,kendinden basliyor ve hayat yasam ,insanlik,arkadaslik vb konularda felsefi mektuplar yaziyor..Bence cok TATLI bir kitap...

"Okumak,bellegimizin icinde kucuk bir bahce yaratmaktan baska bir sey degildir.Her guzel kitap bu bahceye yeni bir nesne,bir cicek tarhi,bir minik yol veya yoruldugumuzda dinlenebilecegimiz bir bank ekler.Yillar yillari,okumalar okumalari kovaladikca bahce bir parka donusur ve parkta bir baskasiyla karsilasiveririz.Ayni bizimki gibi bir arkadas kesfederiz,ya da bir askla burun buruna geliriz,ya da en azindan ozellikle karanlik ve sikintili bir gunde biraz soluk alabilecegimiz bir yer olur burasi.Okumak bir gorev degildir,sonunda kim bilir hangi sifayi bulacagimizi umit ederek basimiza diktigimiz bir kadehtir.Okumak kendimize anilar ve heyecanlardan olusan kucuk bir hazine yaratmaktir ve bu hazine aslinda hic kimseninkiyle ayni olmasa da baskalariyla ortak noktalar bulmamiza yarar."
Mathilda'ya,Afrikali bir dostuna yazdigi mektuplarda Tamaro oncelikle dostlugu,sevgiyi:daha sonra dogayi:en son planda da yazmak ve okumak eylemlerini kendi dusunceleriyle acikliyor.Gunden gune teknolojiyle yikilan,unutulan aliskanliklari:arka plana atilan duygulari yaziyor sayfa sayfa.Tekduzelige,kaliplara bas kaldiriyor.Gunumuzun degismeyen deger yargilarini sorguluyor ve bu konudaki fikrini:"Birini yargilamak istedigin zaman,once gokte uc ay degisene dek onun mokasenleriyle yurumelisin."diyen bir kizilderili atasozuyle acikliyor.