İtiraf etmek gerekirse okuduğum iki VE kitabından en sevdiğim buydu. Gerçekten imkansız bir aşktı ve daha da önemlisi hani derler ya "severle ama birlikte yapamazlar" Cihangir ile Melisa'nın aşkı da aynı öyle olacak zannettim hep... Birbirlerini çok yıprattılar, çok kırdılar ve sonunda mutluluğa erdiler. Mutlu sonları severim normalde ama hiçbir kitaptaki mutlu son bu kitaptaki kadar beni tatmin ve mutlu edemedi...
Bir an için yaşananları ben yaşıyormuşum gibi hissettim ve Melisa'nın Cihangir'i kırmasında ben kırıldım, söylenen laflar sanki bana söylendi terk edilen sanki bendim ve hepsinden önemlisi sanki Lori'nin sözleri sanki Melisa yerine beni yaraladı...
Melisa'nın neden bebek konusunda bu tutumu sergilediğini hiç anlamamıştım ama nedenleri okuyunca... hak vermemek kesinlikle imkansız.
Ama tanıştıklarından beri geçen süre zarfında yapılan hatalar, söylenen sözler ve yaşanan mutluluklar o kadar gerçekti etkilenmemek de elde değildi.
Bütün bunların yanında Cihangir ve Melisa arasındaki sohbetlerde çok eğlendiğimi söyleyebilirim özellikle daha ilk tanıştıkları zamanlarda :) ve Demet... Ahhh Demet... herkesin Demet gibi bir arkadaşa ihtiyacı var kesinlikle :D Çok sevdim onu :) Ve belki okuyan herkeste Lori'ye karşı bir kızgınlık oluşmuştur bilemem ama ben ona da hak veriyorum sonucunda bir yerde seven bir kadının davranabileceği gibi davranıyordu. Ama işte yanlış insana aşıktı.
Bu kitap bana oldukça günlük geldi. Yani demek istediğim tamamen normal bir hayatta yaşanabilecek olayları barındırıyordu ve bu yüzden okuyucu üzerinde çok fazla etki bırakıyor. Yanlış anlaşılmasın söylediğim bu bakımdan :)
Eğer okumadıysanız bence okumalısınız.
