Barnes'ın tüm Barneslığını sergilediği bir kitap kendisi...
"Bir insan kendi varoluşu üzerine derin derin düşünebilen, kendi ölümünü tasavvur edebilen ve orgazm taklidi yapabilen tek yaratıktır. Nedensiz yere Tanrı'nın seçkin kulları değiliz."
Nabız, Julian Barnes'tan okuduğum üçüncü öykü derlemesi oldu. Manş Ötesi'ni pek sevmemiş, Limon Masası'na vurulmuştum, Nabız da ikisinin arasında bir yerde duruyor. Barnes'ın hiçbir kitabı birbirine benzemiyor, buna bayıldığımı söylemem lazım. Ancak elbette bazı ana izlekleri var ki burada da onları görüyoruz: aşk, yaşlanmak, aile, ölüm, bir mesele olarak İngilizlik, tarihin doğrusallı gibi.
Kitap iki ana bölümden oluşuyor, birinci bölümdeki öyküler daha günümüze aitken (özellikle 4 kısımlık Phil ve Joannalar'da nefisti - bir akşam yemeğinde buluşmuş çiftlerin hayata dair sohbetlerini okuyoruz, müthiş komik), ikinci bölümde biraz daha tarihsel parçalar ağırlıkta ki ben ilk bölümü daha çok sevdim.
Komik dedim - komik tabii, Julian Barnes yazdığı her şeye bir doz İngiliz mizahı eklemeyi ihmal etmiyor, bu kitapta da bolca komik kısım var. İnsana epey dokunan, hüzünlü bazı öykülerde bile çok komik bölümler var; ki zaten hayat da tam böyle değil midir - en dramatik anlarda bile havada asılı komik bir şeyler bulmak mümkündür sanki.
Neyse, sonuçta Barnes'ın en sevdiğim kitaplarından olmadı Nabız ama her zamanki gibi çok iyi yazılmış, içinde çok kuvvetli ve görece daha zayıf öyküler barındıran, Barnes'ın tüm Barneslığını sergilediği bir kitap kendisi. Arz ediyorum.
