Daha önce İtalyan bir yazardan polisiye okumamıştım ve kitabı alıken de bazı endişelerim vardı. Ama Mario Mazzanti tüm şüphelerimi ortadan kaldırdı. Çok fazla polisiye okumama rağmen sonunda çok az şaşkınlığa uğratan (şaşkınlığa uğradığım) polisiye romanı olur, ama Şah Mat beni şaşkınlığa uğratmaktan öte bir şey yaptı! Kitabı okurken kahramanlarla beraber bir çok teori üretmeme rağmen bu kadar şok edici bir son beklemiyordum! Okuduklarıma inanamayıp "Sonsöz" den önceki 10-15 sayfayı iki kez okudum. Mazzanti genellikle diyaloglardan oluşan, betimlemelere çok yer vermeyen bir roman ortaya koymuş. Kitabı okuyan diğer arkadaşlarımla konuştuğumda hepimizin karakterler adına değişik fikirleri vardı. diyalogarın kurgusu, kitabın dili ise çok başarılı. sıkmadan, yormadan, günlük ve sade bir dille yazar karakterleri konuşturmuş. Polisler, haberciler, hackerlar hepsi kendi dillerindeki ifadeleri ile oldukça gerçekçiler. 500 küsür sayfalık kitabı elimden bırakmadan 1 gün içerisinde bitirdim. Son zamanlarda beklentilerimi karşılayan az sayıdaki polisiye romanlarından biri. Benim açımdan tek kusuru, yazarın "Sonsöz" olarak adlandırdığı kısımın çok uzun sürmesi. Herşey ortaya çıktıktan sonra katilin kendini bu kadar uzun süre açıklamasına bence gerek yoktu, daha öz bir şekilde açıklama yapılabilirdi. ama o kadar kusur kadı kızında da olur...