1Yorum
TDgN
27.05.2013
anlatımın birinci ağızdan olmasının da etkisiyle romandan çok bir günlük havasında. hikayedeki karakterler okuyucuya çok uzak ve yabancı, hatta romanın kahramanı olan eylül bile o kadar özensiz sunulmuş ki, kişileştirip empati kurmak imkansız hale geliyor, bu nedenle kahramanımız en uçta duyguları yaşarken, terk edilirken, aşık olurken, ağır depresyonlar, travmalar atlatırken bize kenardan tepkisiz izlemek kalıyor. bir de hikaye o kadar hızlı akıyor ki, takip edebilene aşk olsun, neredeyse bir cümlenin başı ile sonu arasında bir karakterin ömrü geçiyor. romanın belki de tek güzel yanı ise genç yazarın hikaye boyunca kovaladığı mesajını romanın sonunda net ve güçlü bir şekilde verebilmiş olması.