Geceye Uyananlar Hakkındaki Yorumlar

"...kendimi o kadar kolay sunmama nasıl da şaşırmıştı! diğerleri gibi düşünüyordu o da... bir kız eğer bekaretini bir erkeğe veriyorsa, ona aşık demektir. neden böyle çalışır kafaları? oysa ben sadece merak ediyordum. ama bunu anlatamadım ona. defalarca sordu. -niçin ben, bunun bir anlamı olmalı?- defalarca cevapladım onu, -bir anlamı yok, zamanı gelmişti, karşıma sen çıktın.-

Cahide Birgül'ü bir yazar olarak bugüne kadar farketmediğim için bir nevi hayıflandım bu romanı okurken.Kendime kızdım hatta zaman zaman..Yukarıdaki satırlar gibi pek çok saptamanın altını çizdim roman boyunca.Hayatın içinde hayata dair çok güzel çözümlemeler romanın farklı konusu ile birleşince eşsiz bir roman çıkmış karşımıza..
Ülkenin karanlık bir döneminde dış dünyaya kapalı izole edilmiş evlerinde iki kardeşin farklı bakış açılarıyla ilerleyen kurgunun süpriz sonu ise beni tam anlamıyla şaşırttı diyebilirim.
Çünkü zaman zaman bir balyoz gibi inmeli satırlar okura,sarsmalı ve de düşündürmeli...
CAHİDE hanım'ın türk edebiyatında hakettiği yeri bulması dileğiyle diyor ve kitabı okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum...

yer yer sürükleyici olmakla beraber bütününe dair bir yorum yapmak gerekirse akıcılık ve sürüklleyicilikten yoksun bir kitap.

İki kardeşin aynı olayları farklı gözlerle anlatımı muhteşem.Kendinizi kaptırıyorsunuz çünkü hepimiz kardeşlerimizle aynı düşünceleri bir şekilde paylaşıyoruz.Beni benden alan bir kitap.Tüm arkadaşlarıma tavsiye ettim ve okumalarını sağladım.Pişman olan çıkmadı.

Her şey, senin nasıl gördüğünle ilgilidir!! Bu sözü kanıtlıyor bize Cahide BİRGÜL. Kitabındaki olayları iki kişinin bakış açısından, iki kardeşin ağzından anlatıyor. Bazen öyle farklar çıkıyor ki aynı olayın anlatımında, insan şaşırmadan edemiyor. Aslında tüm bunlar hayatımızın içinde kaç kere başımıza gelmiştir. Zaten roman o kadar içimizden ki, tamamen biz varız, hayatımız var, ilişkilerimiz, kavgalarımız, kaygılarımız, aşklarımız, sevinçlerimiz, bunalımlarımız var. Bu kitapta Cahide Hanım’ın kaleminden çok iyi psikolojik tahliller, çok iyi olay irdelemeleri ve insan ilişkilerinin ayrıntılı tarifleri var. Bazılarına ağır gelebilir, öyle çok iç açıcı bir kitap değil ama ben sevdim..

2000 yılı Ekim’inde, siyasi roman tartışmalarının
yapıldığı bir dönemde yayınlanan “Geceye Uyananlar”ın bu
tartışmalarda bir örnek temsil etmesi beklenebilirdi, ancak
hakkettiği ilgiyi görmedi Cahide Birgül’ün romanı. Siyasi
olanın hayatın her alanını kapladığı, insan haklarına, özgür
düşünceye, sol hareketlere karşı psikolojik savaşın tarihin
hiç bir döneminde olmadığı kadar acımasızca ve medyanın
bütün olanakları kullanılarak sürdürüldüğü Türkiye’de,
bir tür olarak siyasi roman yazılıp yazılmaması pek de önemli
değil aslında. Böyle bir konjonktürde, hayata dair yazılacak her
şey siyasal değil mi zaten? İstanbul sokaklarında midye satan
Mardinli çocukları anlatan “naif” bir metin yakıcı bir siyasi
sorunsal barındırmıyor mu? Ve; “herhangi bir şey yazarken
kaygım olmaz. Birine bir şey göstermek, öğretmek, bir şeye
işaret etmek gibi bir şey yok" diyen Cahide Birgül'ün, seçtiği
tiplerle bizi doğrudan siyasal/toplumsal bir alana göndermesi
edebiyatın hayatla kurduğu bağı kanıtlamıyor mu?