Anlatıcımız Buenos Aires doğumludur, on beş yıldır İngiltere'dedir ve ilk kez Uruguay'a gider. Kitaplarla olan ilişkisini de çıtlatır; her yıl öğrencilerine elli kitap hediye etse de kitaplarında bir azalma görülmez, korkunç bir nüfus artışı vardır ve önü anılamaz. Tsundoku iş başındadır, benim şu sayfanın tepesindeki söz de iş başındadır; kitabın meta haline gelmesi belki bir nebze rahatlatır, tüketim ihtiyacını karşılar ama aslında kitaplar, okunmamış olanları azalacak gibi değildir, sürekli yenileri gelir. Yıllar sonranın kitapları, uzak geçmişin kitapları, okuma eğiliminin dışladığı kitaplar da birikir, evi ele geçirir. Okuyup okumamanın da öneminin kalmadığı nokta ufukta görülür; zaman kitapların okunması/tüketilmesi için yeterli değildir. Öfkelendiricidir bu, yılgınlığa ve ardından farklı çözümlere yol açar ama sona bırakacağım bunu.
Yolculuk sırasında "star" yönteminin rezillikleri, kütüphane sahiplerinin huylarından bahsedilir, sahip olmanın doyuruculuğu anlatılır. Koleksiyoncular, okuma hastaları... Carlos Brauer'i tanıyan ilk adamla karşılaşırız: Jorge Dinarli. Yönlendirir: Agustín Delgado. Carlos'un yakın arkadaşıdır, birlikte istiflerler. Anlatıcımız Delgado'nun evine gider ve duvarları kitaplarla kaplı eve hayretle bakar. Binlerce cilt. Delgado günde dört veya beş saatini okumaya ayırır, binlerce kitap için nafile bir çaba. Yine de anlatacağı hikâye onca kitaptan daha değerlidir.
Kısaca anlatayım. Carlos, kitaplar sıcaktan etkilenmesin diye banyosunu soğuk suyla yapar çünkü sayfalar buhar yüzünden çürür. Böceklerle mücadele eder, ısı farkıyla savaşır, arabasını elden çıkarır ki kitapları için yer açılsın. Miras yoluyla elde ettiği geliri müzayedelere harcar, koleksiyoncudur ama para suyunu çekince müzayede işini bırakır. Kitaplığını düzenlemeye çalışmasıyla birlikte yaşamının seyrini belirleme çabası başlar. High Fidelity'deki otobiyografik plak düzenini hatırlayın. Zaman, anılar plaklarla bölünmüştür, buradaysa kitaplarla. Kronolojik bir zaman anlayışına sahibiz, anılarımız da bu anlayıştan nasibini almıştır elbet. Kim olduğunu unutmamak için çabalayan Carlos'u anlayabiliriz. Kavgalı yazarların kitaplarını yan yana koymaması da makul. Arşivini oluşturur, kayıtlarını tutar. Her şey yerli yerindedir, düzen kurulmuştur.
Felaket çatlaklardan sızar. Su baskınında ciltlerce kitap heba olur, Carlos çok üzülür ve kendine kuş uçmaz bir yerde arazi alıp kitaplarından ev yaptırır. Tuğla yerine kitap, daha iyi. Isı yalıtımı olarak da iyi; kağıt iyi bir yalıtım malzemesidir. Homeros'un sözle başlayan yapıtları bir sığınak sunmaz ama yazıyla birlikte edebiyat -sürekli değişse de- forma kavuşmuştur, tozlar ve sayfalar ve virgüller ve insanlığa dair her şey ruhu olduğu gibi mekanı da belirler, anlatıyı da biçimlendirir. Carlos bir kitabın, kendi kitabının içinde yaşar. Kitabı yapmıştır ama dolduramamıştır, o konuda Bluma devreye girer ve Gölge Hattı'nı ödünç ister. Neden, konferansta seviştiği adama kendini hatırlatmak için mi? Anlatıcının savı kurguyu bütün halinde tutacak kadar yeterli değil, burayı zayıf halka olarak görüp devam ediyorum. Kitabı nereye koyduğunu bilmeyen Carlos, balyozu eline alır ve kurgu-yaşamını yıkar, kitabı bulur, postalar ve ortadan kaybolur. Bu arkadaşın da kitap tutkusu ve kurgu/gerçek arasında sıkışmış yaşamı dışında pek bir şey bilmiyoruz, evini bir kadın için elbet yıkabilir ama biraz daha incelenmesi gerekiyordu sanırım. Neyse, sonuçta kitaplardan kurtuldu, belki çok iyi bir hikâyeye sahip olduğunu hissettiği için. Bir de yaşamını bir arada tutan parçalardan birinin kaybıyla yıkılan koca bir yapı var ortada; evini tekrar inşa etme çabalarının boşa çıkması, evin bir türlü kurulamaması yaşamındaki büyük bir kaybı gösteriyor. Kitap veya Bluma, hangisi olduğu okura kalmış.
Okumak, daha çok okumak, okunulan bir şeye dönüşmek ve benzeri işlerle alakalı sıkı bir novella. Borges olmadan olmaz, sağa sola serpilmiş bolca Borges de bulacaksınız. İyidir yani.
Kağıt EvBu da bitti, bunu da sevdim valla. Çok tatlı kitap, kendime benzettiğim karakterin kitap okumaktan delirmiş olması biraz üzücü de olsa, ahah. Okuduğum kitaplarda okuduğum yazarlarla karşılaşmayı çok seviyorum. Bu kitapta da tanıdığım bir sürü yazar var; Marquez, Rulfo, Cortazar, Borges, Conrad, Llosa… Rastlaştıkça gülümsedim. Kurgu ilginç, hikâye sürükleyici. Kitaplarla kurduğumuz ilişkiye dair kafa açıcı fikirler var. Genel olarak oldukça sevimli bir kitap.
“İnsanlar kitapların kaderlerini de değiştirir.“ Yazarın o kadar farklı bir üslubu var ki… Yer yer okurken Marquez’in kalemini hatırlattı bana ama sonlara yaklaştıkça asıl tanıdık gelen kitabı buldum: “Körleşme” (Elias Canetti). Bir kitap sevdalısının başına ne gelebilecekse (ama gerçek bir kitap sevdalısından bahsediyorum hatta aşırıya kaçan bir kitap tutkunundan…) her şey bu kitapta var (Körleşme’de de vardı.): kitapları saklamak, okuduklarını dosyalamak, kitabın raftaki düzeni, böceklerden korumak, aşırı okuma tutkusunun vermiş olduğu insanlardan soyutlanma isteği… kısacası okumayarak yaptığınız yanlışın farkına okuyarak varabilirsiniz. Böyle kitaplar beni bir yandan korkutmuyor da değil. Sonuçta evini kitaplarla (tuğla yerine) ördüren bir adamın hikâyesi var. Daha ne kadar ileri gidebilirdi ki?.. Alıntılarımı bırakıyorum. Kitapla kalın.
“İnşa edilen bir kütüphane, yaratılan bir hayat demektir; yığılmış kitaplar toplamı değildir asla.”
Tutkulu kitap severlerin birbiriyle kesişen sıradışı öyküsünü anlatan, bibliyofillerin kutsal kitabı sayılabilecek bu kitabı okumak çok keyifliydi. Kitap tutkusuna dair böylesi bu öykü gerçekten etkileyici ve ilham verici oldu benim için ve bu kitabı okuduktan sonra daha fazla kitap okumaya başladım.
"Çoğunlukla bir kitaptan kurtulmak ona sahip olmaktan daha zordur. Kitaplar, sanki asla geri dönemeyeceğimiz bir anın tanıkları gibi, bir ihtiyaç ve unutkanlık anlaşmasıyla tutunurlar insana."
Kütüphanenizde kitaplarınızı yerleştirme sıranız, bakınca hissiyatınız, onlarla olan bağınız hangi düzeyde. Ödünç kitap okumam illa benim olmalı kitap, her şeyimi iste kitabımı isteme. Tekrar okumak için ayrı rafa koyduklarım veya okumuş oldum kütüphanemde dursun dedikleriniz...
Karakterimiz bu soruların hepsine öyle bir cevap veriyor ki, tüm mal varlığını ailesini, hatta kendini de kitap tutkusu için kaybediyor. Öyle bir tutku ki evin içinde sessizce ilerliyor ve yatacak yer dahi bırakmıyor kitaplar. Kitaplarının sıralamasını tuttuğu dosyanın yanmasıyla tutku başka bir dönüşüme giriyor. Kitaplardan ev... Nasıl, neden derken gerçekten kitaplardan ev yapıyor ve o evde yaşıyor. Ve hazin son olarak yine bir kitabı bulmak için evin duvarlarını tahribatıyla son buluyor.
90 sayfalık bu kitabı okumak sizin tutkunuza yeni sorular sormanıza kapı aralayacaktır.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
Kitapkurtları için tam bir klasik. Evin her yerini dolduracak kadar çok kitabınız olsaydı ve sürekli okusaydınız acaba hayat nasıl olurdu? Jaguar yayınlarının kitapları gerçekten çok güzel
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
kırılganlık ve sırlarla örülü hayatları ustalıkla anlatan, sürükleyici ve duygu yüklü bir roman. Okuru içine çeken atmosferiyle etkileyici bir okuma sunuyor.
